Adnan Oktar A9 TV; 6 Haziran 2015

Sevgi çok ilginç, çok müthiş bir duygu. Ne yemeğe benziyor, ne içmeye benziyor. En çok zevk alınan nimet. “Yemek mi, sevgi mi?” desen, sevgi. “Sana yat vereceğiz, sevgi mi istiyorsun?” deseler, sevgi. Yattan ne olur, ahşap koskoca bir şey. Denizin ortasında gittiğini düşün. Sevgi yoksa ne yapacaksın? Ne işine yarar? Yahut sana şato verdiler ama sevgi yok; dev bir hapishane olur o. Hiçbir işine yaramaz.

Ayetlerin başında hep, “Rahman ve Rahim”, “Bismillahirrahmanirrahim”. Rahman ve Rahim olan yani sevgiyi çok iyi bilen, çok iyi uygulayan ve bizden de sevgiyi isteyen Allah. “Rahman” Çünkü koruyucu, kollayıcı, seven, affeden, insanların iyiliğini isteyen anlamındadır.

Allah ‘İbadet eden’ demiyor, ‘Samimi ibadet eden.’ İllaki o şartı koyuyor Allah. Sırf onlara mahsus bir nimet olarak veriliyor sevgi.

Kuran’ın tamamı sevgiye dayalıdır. Ama sen doğrudan sevgiyi sunarsan tam ortadan güzelliğe girmiş olursun. Onun için doğrudan sevgiyi hedef alan bir anlatım, mantık ve ruh gerekiyor. Hangi ayeti açarsanız hep sevgi amaçlıdır.

Allah diyor ki: “Affı tut, iyiliği emret, kötülerden yüz çevir” Şimdi affettiğimizde ne oluyor? Sevginin önündeki engel kalkıyor. Sevgi birleşiyor birbiriyle. “Kötülerden yüz çevir.” Kötü insanın içini karartır. Sevgiyi boğar. Yüz çevirdiğinde sevgiyi muhafaza etmiş olursun. “İyiliği emret” İyiliği emrettiğinde ne olur? Sevgi artar, sevgi gelişir.

Bağışlıyorsun, affediyorsun, sevginin önündeki bloğu kaldırıyorsun. Affettiğinde sevginin önündeki duvarı kaldırıyorsun.

Sen fakiri korursan fakir ne yapar? Seni sever. İlk hissedeceği duygu nedir? Sevgidir. Mesela bir hediye alıyorsun, teşekkür ediyor. Teşekkür nedir? Gözleri parlıyor. Neden? Sevgiden. Bir anda sana karşı sevgisi oluşur. Peygamberimiz (sav) “Hediyeleşin” diyor, “Karşılıklı sevgiyi artırır” diyor. Amaç ne? Sevgi.

Allah korkusu bütün sevginin ana yapısını oluşturuyor. Allah korkusundan dolayı sabrediyorsun, şefkatli oluyorsun, yardımsever oluyorsun, cömert oluyorsun. Bunlar bütün sevginin ana temelini oluşturuyor.

Bütün Kuran’a bakın tamamına sevgi hakimdir. Kuran sevginin zeminini hazırlar. Kuran, Allah korkusuyla, Allah sevgisiyle, cehennem tehdidi ile sevginin zeminini çok sağlam bir yapıya oturtur.

Selam ne demek? Sevgidir. “Benden sana zarar gelmez.” O zaman nedir? Ferah ve rahat ol, yani mutlu ol. Bütün kelimelerin, konuşmaların kökenine bakın, hepsinin en dip noktasında sevgi yatar.

Hamd etmek, “Elhamdülillah” demek sevgidir. “Ya Rabbim sana teşekkür ediyorum” diyor. Teşekkür ne demek? İçinde sevgi yoksa bu kelimenin, bütün anlamını kaybediyor. Sevgi varsa anlamı tam olmuş oluyor.

“Rahman ve Rahim” Sevgidir o. Bütün Kuran’ın amacı hep sevgiye yöneliktir. Allah korkusunun amacı sevgiye yöneliktir. Allah’tan korkan, bütün sevginin zeminini hazırlamış olur. Allah’tan korkan kolayca sevebilir ve sevilebilir. Allah’tan korkmayan ne kolayca sevebilir ne de sevilebilir.

En güzeli affedici olmaktır, barış insanı olmaktır. Her şeyde hayır görmektir. İnsan zayıf yaratılmış, öyle belayı kaldıracak gibi değil. Ona kin duyuyor, bununla uğraşıyor, ona bağırıyor. Ona entrika hazırlıyor. Zaten ufacık, naif bir bedenin var. Bu kadar azabı, bu kadar pisliği o bedenin nasıl kaldırsın? Bayağı temiz ol, dürüst ol, samimi ol.

Katilleri affetmeye kalkan dünyanın en aşağılık, en kahpe, en şerefsiz, en namussuz adamıdır. Daha bunun üstüne bir karaktersizlik düşünemiyorum. Bunlara ve PKK’lı alçaklara asla af yok. Bunların affedilmesini isteyen de bunlardan daha alçaktır.

Katiller bırakılırsa cinayet serbest demektir. O zaman kıyametin düğmesine basılmış olur. Kıyamet kopar.

Türkiye için en büyük tehlike katillere af çıkarılmasıdır. O zaman Türkiye’nin mahvolduğunun resmidir. Mehmetçiği, polisleri katleden kişileri bir insan affederse o, dünyanın en aşağılık en karaktersiz adamıdır.

Güzel ahlaklı olayım demekle insan güzel ahlaklı olamaz. Allah’tan korkarak, Allah’ı severek güzel ahlaklı olunuyor. Yoksa cömert olamaz. Birine mal verdiğinde adamın içi yanar. Affetmek acayip kızdırır. Eğer iman yoksa, Allah korkusu yoksa affetmek çok sinir bozucu bir şeydir.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

İnsan Allah’ın affedeceğine inanıyor ama kendisi affetmek istemiyor. Böyle olmaz. Nasıl Allah’ın affedeceğini biliyorsa kendi de affetmeyi bilecek.

Sevgide gurur olmaz. Çünkü gurur olduğunda sevgi biter. Gurur ve affetmeme sevginin zehiridir. İnsanlar sevgiyi o yüzden götüremiyorlar. Ama affetme, gururu kontrol, gururu ezebilme sevginin yolunu sonuna kadar açar.

Şefkat, merhamet, halimlik. Allah'tan istediğimiz bu değil mi? Cennette ne istiyoruz? Cenab-ı Allah'ın bizi affetmesini, bize karşı halim, şefkatli ve koruyucu olmasını istiyoruz. Biz de insanlara karşı bu şekilde olmamız gerekiyor.

Müşrik, münafık her kim olursa olsun tevbe ederse Allah tevbesini kabul edeceğini söylüyor. Allah’ın rahmetinden ümit kesen bir üsluptan kaçınmak gerekir.

Mümin yeri gelip de şehit olduğunda, Allah’ın en sevdiği, en yüksek sevgi budur. Çünkü Allah için canını veriyor. Can aziz değil mi? “Yarabbi” diyor, “Bana canımı sevdirdin, ben canımdan çok Seni seviyorum” diyor. “Canım Senin olsun” diyor. “Ben de Seninim” diyor. Anlamı budur. Onun için Cenab-ı Allah şehitleri ayrı bir mekanda tutuyor, yani öldürmüyor. Ölümü tatmıyorlar.

Allah’ın en beğendiği de, şehit olmaktır. Allah en yüksek sevgiyi onda buluyor. Ama mümin ona niyet edecek. Öyle rastgele değil. “Şehitlik istiyorum Yarabbi Sen’den” diye içten, kalpten niyet edecek.

Sabrı ve çileyi kabul etmiyor, doğrudan nimet istiyor. Olmaz öyle bir şey. Ne cennete kavuşabilirsin öyle, ne Allah’ın rızasına kavuşabilirsin. Burası imtihan yeri, eğlence yeri değil ki. Cenab-ı Allah, “Eğer Biz eğlence isteseydik alasını yapardık” diyor. “Şanımıza düşeni yaparız” diyor. Cennettir eğlence yeri. Burada öyle bir şey yok.