Adnan Oktar A9 TV; 27 Mayıs 2015

İslam son derece modern, neşeli, sağlıklı, bilime açık, sanata açık, güzelliğe estetiğe açık olarak yeryüzünde zuhur edecek. Cennet gibi zuhur edecek. Öyle pislik, karanlık, acılar çektiren, asan, kesen, estetikten uzak, leş gibi insanların yaşadığı bir ortam şeklinde İslam olmaz. Allah İslam’a öyle bir kötülük yaptırmaz, Müslümanlara da yaptırmaz.

Hz. Süleyman (as) sanatın ve estetiğin sultanıdır. Dünyaya sanatı, estetiği öğreten insandır. Hristiyanlık sanatı hep ondan öğrendi. Saray nasıl süslenir, mescit nasıl süslenir, bina nasıl süslenir. Avrupa’daki saraylar, Osmanlı’daki saraylar hep Hz. Süleyman (as)’dan özenti olarak yapılmıştır. Hz. Süleyman (as) bütün sarayların babasıdır, sanatın babasıdır, estetiğin, güzelliğin babasıdır.

Sanatçılar ön plana çıkarılmalı. Onların sevgisi, onların muhabbeti topluma çok olumlu etki yapar. Sanatçıların özel bir nezaketi oluyor, özel bir ruh kalitesi oluyor. Bu yönde topluma çok güzel örnek olabilirler.

Sevgi, güzellik, sanat hayatın amacıdır. Bunlar yoksa, sen niye köprü yapıyorsun, niye tüp geçit yapıyorsun karadan, denizden? Bunların hepsi boş hale gelir. Sevginin olması için, sevgiyi besleyen sanat ve estetiğe çok önem verilmesi gerekir.

Sanatçı sevgi öğretmenidir, güzellik öğretmenidir. Sanatçılara kapıyı sonuna kadar açmak lazım. Sanat ve Estetik Bakanlığı hemen kurulması lazım.

Sanatçıların kıymeti bilinmezse sanat zamanla kaybolur. O zaman dünya kararır. Dünyanın güzelliği yok edilmiş olur. Sanatçı demek dünyayı güzelleştiren insan demektir.

İslamiyeti umacı gibi gösterdiler, dehşet sistemi gibi gösterdiler, cehennem gibi gösterdiler. Müslümanları da katliam makinesi gibi gösterdiler. İnsanları Müslümanlıktan müthiş soğuttular. Halbuki Müslümanlık güzellik, estetik, sanattır, akıl, fikir, ilim irfandır, iyiliktir, samimiyettir.

Sanatçı aşk insanıdır. Aşk insanı da sevgiyle beslenir. Sen ona sevgi göstermezsen sanatçı ölür. Sanat da yapamaz. Sen onu alkışlayacaksın, teşci edeceksin, iltifat edeceksin, madalya vereceksin, gönlünü alacaksın. Sevildiğini bilecek ki içi coşsun.

Sanat insan ruhunu asilleştirir, güzelleştirir, insan ruhunun acil gıdasıdır. Onu Avrupa çok erken tespit etti ve erken uyguladı. Sonucunda da çok güzel neticeler aldılar. Bağnazlar İslam dünyasını sanattan uzaklaştırarak en büyük darbelerden birini vurdular.

Özgürlük olsun, demokrasi olsun. Bunun için herkes alabildiğine mücadele versin. Çünkü özgür ortamda akıl, sanat, bilim, gelişir. Devlet baskıcılığında akıllar dumura uğrar. İnsanın telif gücü olmaz. Sanatçı çıkmaz, bilim adamı çıkmaz. Sanayi de dumura uğrar, insanlar çalışma şevklerini kaybederler.

Sanatı çirkin görürsen, müziği, resmi, heykeli, mimariyi hor görürsen, sanatçıyı ezmeye kalkarsan, resim olan evden kaçmaya kalkarsan, “köpek şeytandır gördüğünde kovala” dersen, o zaman o ülke gelişmez. Avrupa'nın gelişmesinin nedeni sanata, bilime açık olması.

Her yerde sanat olması lazım, sanatçıların korunması lazım. Kalite-Sanat Bakanlığı kurulup kalitenin, sanatın bütün güzelliklerinin milletimize sunulması lazım.

Aşk çok önemlidir. Çile çok önemlidir. Nerede fakir insan varsa, acı çekmiş insan varsa, eğer sanatçıysa, gerçek sanatçı odur. Acı çekmemiş adam hemen hissedilir. Hemen bilinir.

Sanatçıya çok iyi sahip çıkmak lazım. Sanatçı kolay yetişmiyor. Sanatçı insanlara güzellik sunmaya çalışan, güzel insan demektir. Sanatçının derdi, günü güzelliktir. Onlara da o zaman güzel tavır göstermek, güzel korumak, güzel sahip çıkmak lazım.

Sanatçıya fazla değer verilmediği için dünyada sanatçı sayısı çok az şu an. Halbuki ressamlara, heykeltıraşlara çok önem verilmesi lazım, seçkin bir meslek olarak bilinmesi lazım. Her yerde takdir görmeleri lazım.

“Sanatçıyım” diyen kişi sadece bir vesiledir. Tek sanatçı vardır, o da Allah’tır.

Deccaliyetin yaptığı en büyük tahribatlardan biri hiç yeni sanatçı çıkmaması. Çünkü deccaliyet neşeyi, güzelliği, huzuru öldürür.

Biz Cumhuriyet Halk Partisi’ni dindar olması için daima teşvik ettik ve bayağı da güzel yol aldılar. Dindar çizgiye doğru çok güzel hamleler yaptılar. Ama her adımları onların burnundan getirilirse, her adımlarında olumsuz sözler edilirse o zaman dindarlığa karşı tavır almak durumunda kalabilirler bir kısmı. Bu da iyi olmaz. Diğer konularda eleştirsinler ama din konusunda bence yanlış oluyor. Çünkü onların dindar olması bütün Müslümanların lehine olan bir şeydir.

İnsanların, bu kadar acı çekmelerine rağmen dinin önemini fark edememeleri hayret verici. Halbuki normal bir dindar bayağı huzurlu yaşar, bayağı güzel yaşar.

Materyalistler, “Madem Allah var, dünyayı bir anda cennete çevirsin. Niye bu acılar sıkıntılar var?” der. Akla bak, sen imtihan olmaya gelmedin mi buraya? Eğlenmeye gelmediğine göre, imtihana geldiğine göre tabii ki acı sıkıntı olacak. Zorluklar olacak. Zorluk olmadan nasıl imtihan olacaksın sen?

Gelenekçi Ortodoks İslam anlayışıyla İslam anlatılmaz. “Hacı emmi”leri çıkarıyorlar televizyona, adam 1930’ların 1940’ların kafasıyla kendi hurafelerini anlatıyor -dini konuları tenzih ederim. Kendi yaşıtı olan, kendi kafasındaki adamlara hitap ediyor. Gençler de hayret ve ibretle izliyorlar bunları. Halbuki dini anlatmak için ne kültürü müsait, ne bilgisi müsait.

Din gayet kolay ve sade. Sevgi, merhamet, dostluk, kardeşlik, affedicilik, diğergamlık, fedakarlık, yiğitlik, delikanlılık. Ne güzel olur cömertlik. Mesela sevdiğin bir insan var malı, mülkü olmuyor. Cömert davranıyorsun, mutlu oluyor, seviniyor. Sana da iyi gelir o.

Bağnazların gösterdiği din cehennem. Müzik yok, resim yok, eğlence yok, sevgi yok, dostluk yok, arkadaşlık yok, hiçbir şey yok. Bela var, münasebetsizlik var, mantıksızlık var, hurafe var, abuk sabuk inançlar var.

Ayette Allah Hz. Musa (as) için “Onu esaslı bir denemeden geçirdik” (Taha Suresi, 40) diyor. İmtihandan geçirdik. Ondan sonra ulu'l azim peygamber oluyor. Alelade olaylar olsa herhangi bir insan olurdu o zaman. Ama olağanüstü imtihan edilince olağanüstü insan olmuş oluyor.

Dinden uzak olunca, İslam’dan uzak olunca, Allah korkusundan uzak olunca, Allah sevgisinden uzak olunca hayat kâbus oluyor. Tek kelime Allah’tan bahsetmiyorlar. Bir kere “Allah” de. Dilin mi kopar, bir “Allah” de, bir şey olmaz. Demiyorlar. Akılalmaz bir huzursuzluk, akılalmaz bir gerginlik. Sevgi sıfır. Sevgi diye bir şey yok, bitmiş sevgi. Saygı da yok, saygı da gitmiş.