Adnan Oktar A9 TV; 12 Ocak 2016

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.

Adama Allah rızası için, İslam’a hizmet için bir gün uykusuz kal desen, düşer bayılır. Ama bu arabayı sana vereceğiz dedin mi adam üç gün uyumuyor, ayakta duruyor. Hem de ayakta. İşte insan karakterinin küçüklüğünü, basitliğini, hayvanlığa nasıl yatkın olduğunu orada görüyoruz.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

Bir insan nefsini deli gibi savunuyorsa bu bir akıl hastalığıdır. İnsan orada bir duracak, Allah’a sığınacak. “Ben nasıl bu kadar anormal bir insan olurum?” diyecek. Karşı tarafı makul şekilde dinleyecek. Müslüman, emri bil maruf nehyi anil münkere açıktır. O yüzden de aklı çok güzel gelişir.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Makul, dengeli olmak için mutlaka nefsi eleştirmek lazım. Arada sırada da olsa mutlaka eleştirmek lazım. İnsanların içinde de eleştirmek lazım. O zaman makul, dengeli oluyor insan. Bu bir Kuran mucizesidir. Elle tutulur bir mucizedir.

İnsan kendini eleştirmezse, müstağni görürse deli gibi olur. Müslüman’ın mutlaka kendini eleştirmesi ve eleştirtmesi gerekiyor. Akıl sağlığı açısından bu gerekiyor. Yoksa akıl sağlığı bozulur. Muhakeme yargısı bozulur. Basireti, feraseti kapanır. Bakın etrafınıza görürsünüz. Dengesizlik meydana getirir. Makul olmaz insan.

Münafık ayetlerini hep müminlere anlatıyoruz. Mümin kendi üzerine alınmazsa o münafık alameti olur. Eğer alınıyorsa o da mümin alametidir. Çünkü Müslüman nefsini temize çıkarmaz. Nefis daima kötülüğü emredicidir.

Nefsi en ağır suçlarla itham etmek lazım. Münafıklıkla itham edeceksin, yanlışlıkla itham edeceksin, dalaletle itham edeceksin. "Her türlü yanlışlığı yapabilirsin." diye nefse sürekli bilgi gitmesi gerekir ki nefis azgınlaşmasın, Müslüman’ın tersine hareket etmesin.

Müslümanın cennetteki makamı münafıklarla, şeytanla, nefisle fikri mücadele ile yükseliyor.

Samimiyet çok önemli bir konudur. Samimiyet bazen insana pahalıya mal olur, nefsine zor gelir ama samimiyette direnmek gerekir.

Nefsi için yaşayan samimi olamaz. Başkasının iyiliği için yaşayan samimidir.

Vesvese insana hep gelir. İman vesveseye karşı mücadelenin adıdır. Nefsin saldırır, şeytan saldırır, kafandan bin şey geçer sen ona karşı direnirsin.

‘Nefret insanları’ nefsini kontrolde güçsüz kalmış, şeytana yenilmiş insanlardır. Bu kişilere doktor gibi yaklaşmak gerekir. Doktorun hastayı tedavi etmesi gibi ‘nefret insanlarına’ şefkatle yaklaşıp onları tedavi etmek lazım. Bu insanlar da manevi hastadır.

Eleştiriden rahatsız olmak nefsin çirkin bir refleksidir. Oysa eleştiri röntgen gibi insanın kendi göremediklerini görüp düzeltmesini sağlar.

Münafık azılı ahmak bir mahluktur. Sadece kendi keyfini düşünür ve Kuran ayetlerini de kendi nefsine göre akılsızca yorumlar. Münafık Kuran ayetlerini yorumlarken ibadetten, dini yaşamaktan nasıl kaçacağını arar. Nefsini nasıl kurtaracağının peşinde olur.

İnsanın nefsinde tartışmaya ve didişmeye eğilim vardır. Sevgi olmazsa bu eğilim güçlenir. Sevgi olduğunda tartışmanın zemini ortadan kalkar.

Nefis her zaman sadece kendi çıkarını ister. İnsan sevdikleri için yaşamayı öğrendiğinde kaliteli olur. Mümin Allah için ve müminler için yaşar.

Nefis, kıskançlık ve bencillik sonucunda vücuda anormal eylemler yaptırıyor. Hiçbir şey olmaz zannediyor. Olur, oluyor. Çökertir adamı. Bu intihar edenlerin itici gücü nefistir. Onları delirtip intihara çekiyor. Cinayette de nefse uyduğu için cinayet işliyor.

Önce nefse saldırgan, anormal yanlış duyguları Allah veriyor ama ondan korunacak yolları da Kuran’ın çizgisiyle gösteriyor. İmtihanın sistemi bunun üstüne oturuyor zaten. Nefsi son derece tehlikeli görüp son derece uyanık ve dikkatli olmak gerekir. Her şeyde Allah’ın rızasının en çoğu nedir, onu arayacağız.

Nefis hakkında olumlu çalışma yapılmaz. Temize çıkarılmaz nefis. Kesintisiz kötülüğü emreden bir güç insanın ruhunda aktif olarak hareket halinde.

Nefse insanlar önem vermiyorlar. Hâlbuki nefis insanın içine konulmuş özel bir güç, negatif bir güç. Allah vermesin insanı delirtir, cinayete sevk edebilir, intihara sevk edebilir. Bütün bu felaketler belalar hep nefsin etkisiyle oluyor. Hiçbir şey olmayacak zannediyor. Olur, seni alır sürükler, boğar nefis.

Allah insanların hepsine nefisle vicdan arasındaki farkı vahy eder ve insanlar da bunu bilir ama işlerine gelmediği için nefse uyarlar.

İman, vesveseye direnmenin adıdır. İnsana şüpheler gelebilir ama mümin hep Allah'ı koruyacak, nefsine Allah aleyhinde söz ettirmeyecek.

Nefis vicdanı baskı altına alır, vicdanın yap dediğini "mantığı öne sürerek" engellemek ister. Vicdanı kullanmaktan asla ayrılmamak gerekir.