Adnan Oktar A9 TV; 28 Ocak 2016

Etle, kemikle aşk olmaz, sevgi olmaz. Ete, kemiğe göre bakmaya kalkarsan, et kemik seni boğar, ondan hiçbir şey çıkmaz. Karşındaki insanda Allah’ın ruhunu, Allah’ın tecellisini seveceksin.

Allah aşktır, Allah sevgidir. Allah sevilmek istiyor, sevmek istiyor ama gerçek sevgi istiyor, böyle robot gibi bir sevgi değil. Yani mecbur olduğu için değil, içinden gelerek sevecek. Onun için Allah tutkuyu, aşkı yaratmıştır. Kullarında yaşar Allah zaten; mesela biz tutku yaşıyoruz, onun aynısını Allah yaşar.

Allah aşkı çok sever, tutkuyu çok sever. Melekler de seviyor ama onu yeterli görmüyor Allah. Çünkü melek mecbur sevmeye. Ama acı ve çile içinde olan insanın Allah'ı sevmesi, Allah'ın en sevdiği işte budur.

Allah şehadeti çok seviyor, gaziliği seviyor. Gece yarılarına kadar tebliğ yapılmasını beğeniyor. Gayretle Allah aşkının aranması, Allah'ın çok sevdiğidir. O zaman işte o aşkı, tutkuyu Allah layık olana verir.

Bazı kişiler çıkarıyla çatıştığında ağlamayı silah olarak kullanır. Kendini acındırmak için, bir şeyi elde etmek için, bir şeye karşı çıkmak için, karşı tarafı yıldırmak için o bir şeytani yaygara yöntemidir. Müslüman Allah aşkıyla ağlar. Bir insanı tedirgin etmek, yıldırmak için ağlanmaz. Bu bir ahlaksızlıktır, zulümdür.

Mehdiyet sevgi üstüne kuruludur. Mehdiyet hep sevgiyi, merhameti, dostluğu ve kardeşliği ister. Münafık sistem, deccaliyet sistemi de tam tersidir.

Sevgisizlik güzel değil, uğursuzluk getirir, felaket getirir, yanlış bu. Allah herkesle dost olmayı söylüyor bize.

Bu sevgisizliğiniz nedir? Tavan yapmış artık. Sakinleşin, bir halim selim olun, güzel gözle bakın, etrafı güzelleştirin. Çirkin bir şey varsa on misli daha çirkin hale getiriyorlar. Bir şey kırılıp yıkıldıysa tamamen tuzla buz ediyorlar. Böyle olmaz, tamir eden olacaksınız, düzelten olacaksınız.

Sen ateiste, Darwinist’e tebliğ yapmazsan, nasıl bir İslam anlayışı oluyor bu? Emr-i bil maruf kime yapılıyor? Cehd kime karşı yapılıyor? Ehl-i Kitap’a, müşriklere, ateistlere, hepsine anlayacakları dilden İslam’ı anlatmak Müslüman’ın üzerine bir görevdir, Allah’ın emridir. Arkadaşça, dostça anlatacaksın. Düşmanca bir üslupla anlatılmaz. Sevgiyle anlatılır.

Sevgide gurur olmaz. Çünkü gurur olduğunda sevgi biter. Gurur ve affetmeme sevginin zehiridir. İnsanlar sevgiyi o yüzden götüremiyorlar. Ama affetme, gururu kontrol, gururu ezebilme sevginin yolunu sonuna kadar açar.

Bir ülkeyi yıkmaya kalktılar mı önce oranın insanlarını sevgisiz, kindar, kaba, vahşi, görgüsüz, estetikten uzak, sanattan uzak, kan dökücü, etrafa nefret tohumları saçan, hiçbir ırkı hiçbir toplumu sevmeyen, vahşileşmiş insanlar haline getiriyorlar. Ondan sonra o insanları yok etmek, o toplumu yok etmek çok kolay oluyor. İlk ön aşaması bu oluyor.

Kin, nefret, öfke, sevgisizlik, şefkatsizlik, egoistlik, bencillik olduğunda göz kararır, dil kararır, konuşamaz insan. Sevgiyi kabul etmeyenlerin diline dikkat edin bir türlü konuşamazlar. İki lafı bir araya getiremezler.

Allah samimi sevilmek istiyor. Gerçek sevginin, aşkın elde edilebilmesi için de çile ve şeytanın varlığı gerekiyor.

Allah samimi aşk istiyor, samimi sevilmek istiyor, aşkla sevilmek istiyor. Yoksa Allah için kainatın bir anlamı yok. Yani aşk olursa beğeniyor Allah.

Cennetin bahçeleri var, bağları var, meyveleri var, ırmakları var, cennette her şey var ama aşk olmazsa insanlar için de bir anlamı olmaz, Allah için de bir anlamı olmaz. Cennet aşkla güzel oluyor.

Çiçeği, anneyi, kediyi, kadını Allah'ın tecellisi olarak seversin. Güzel kokuyu, atları her şeyi, bütün hayvanları Allah'ın tecellisi olarak seversin. Eğer cisim olarak seversen et sevgisine dönüşür, etin de sevilecek bir yönü olmaz. Allah onun tedbirini alarak yaratmıştır.

İnsan çok aciz bir varlıktır, et kemik olarak sevilecek bir yönü yoktur, Allah'ın tecellisi olarak sevilecek yönü vardır. Et olarak neyini seveceksin? Organik bir maddedir et. Et, yağ, kemik, kan; bunlarda bir şey yok. Biz Allah'ın tecellisini seviyoruz.

Müminler cennette en şiddetli Allah’ın tecellisini görmekten haz alıyorlar. Müthiş bir sevinç meydana geliyor. Allah selam verdiğinde müminler zevkten kendilerini kaybediyorlar.

Sevgini Allah'a ver. Direkt çocuğa veriyor sevgisini. “Ya Rabbi, ne güzel yarattın” demiyor. “Ne güzel tecelli ediyorsun” demiyor. O zaman da Allah bela veriyor işte. Bin bir türlü azap. Ya çocuğunu elinden alıyor Allah, ya kendine bir hastalık veriyor, ya içine bir sıkıntı veriyor, ya genel bereketini bozuyor. “Ya Rabbi, Sana hamdolsun” desene, “Ne güzel yarattın” desene. “Senin tecellin” desene.

Allah Kendisinin sevilmesini önemli görüyor. Allah’ın hedefi bizim cennetin yiyeceklerini, ballarını sevmemiz değil. Kendisinin sevilmesini en hayati konu olarak görüyor Cenab-ı Allah. O balı, cennet güzelliklerini O'nun tecellisi olarak sevmemizi istiyor. Nimetleri müstakil sevmemiz, öyle bir şeye müsaade etmez. Ve zevk de alamayız zaten.

Bilginin sahibi Allah’tır. Allah bize istediği kadar bilgi veriyor. Sevginin sahibi de Allah’tır. Allah’ın istediği kadar seviliriz. Tecellinin sahibi de Allah’tır. Biz bir insanı sevdiğimizde Allah’ın tecellisini severiz.

Allah cennet ehline, istediği an tecelli olarak görünecek. Bir rivayette, “Cuma günleri görünür” diye bildiriliyor ama diğer rivayetlerden de tecellisinin sık sık görüneceği anlaşılıyor. Ve müminlerin cennette en zevk aldıkları nimetin bu olduğu bildiriliyor.

Münafık ayetlerinden esas olarak Müslümanlar etkilenirler. Onlar okurlar yani, onlara etkilidir. Gerçek münafık hiç muhatap dahi olmaz. Ona haşa eğlence gibi gelir.

“Münafık erkekler ve münafık kadınlar, bazısı bazısındandır.” (Tevbe Suresi, 67) Onlar birbirindendir diyor Allah. Münafıklar birbirlerinden ayrılamıyor, hayrettir. Mesela küfürle yaşaması lazım. Yaşayamıyor. Sadece kendi aralarında yaşayabiliyorlar. Özel bir topluluk yani.

Münafığın mantığını kavramak kolay değildir. Bazen hakikaten bütün münafık alametleri üzerinde oluyor ama sonra bakıyorsun Müslüman çıkıyor. Vazgeçiyor yani düzeltiyor, hepsini bırakıyor. Kimisi de delicesine münafıklığa sarılır ve bırakmaz. O gerçek münafık olmuş oluyor işte.