Adnan Oktar A9 TV; 6 Ocak 2016

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

Sevgide gurur olmaz. Çünkü gurur olduğunda sevgi biter. Gurur ve affetmeme sevginin zehiridir. İnsanlar sevgiyi o yüzden götüremiyorlar. Ama affetme, gururu kontrol, gururu ezebilme sevginin yolunu sonuna kadar açar.

Güzel ahlaklı olayım demekle insan güzel ahlaklı olamaz. Allah’tan korkarak, Allah’ı severek güzel ahlaklı olunuyor. Yoksa cömert olamaz. Birine mal verdiğinde adamın içi yanar. Affetmek acayip kızdırır. Eğer iman yoksa, Allah korkusu yoksa affetmek çok sinir bozucu bir şeydir.

En güzeli affedici olmaktır, barış insanı olmaktır. Her şeyde hayır görmektir. İnsan zayıf yaratılmış, öyle belayı kaldıracak gibi değil. Ona kin duyuyor, bununla uğraşıyor, ona bağırıyor. Ona entrika hazırlıyor. Zaten ufacık, naif bir bedenin var. Bu kadar azabı, bu kadar pisliği o bedenin nasıl kaldırsın? Bayağı temiz ol, dürüst ol, samimi ol.

Bağışlama neye yarıyor? Sevgiye yarar. Bağışlama olmadı mı öfkelenirsin, küsersin, darılırsın, bağlantıyı koparırsın. Ondan kopar, ondan kopar, ne oluyor? Tek kalıyor. Bütün dünyanın başındaki felaket bu. Bu sefer de evde kedi köpek besliyorlar. Tek dostum bu diyor. Sevgi olmazsa, Kuran'a uymazsan böyle olur.

Allah diyor ki: “Affı tut, iyiliği emret, kötülerden yüz çevir” Şimdi affettiğimizde ne oluyor? Sevginin önündeki engel kalkıyor. Sevgi birleşiyor birbiriyle. “Kötülerden yüz çevir.” Kötü insanın içini karartır. Sevgiyi boğar. Yüz çevirdiğinde sevgiyi muhafaza etmiş olursun. “İyiliği emret” İyiliği emrettiğinde ne olur? Sevgi artar, sevgi gelişir.

Bağışlıyorsun, affediyorsun, sevginin önündeki bloğu kaldırıyorsun. Affettiğinde sevginin önündeki duvarı kaldırıyorsun.

Müşrik, münafık her kim olursa olsun tevbe ederse Allah tevbesini kabul edeceğini söylüyor. Allah’ın rahmetinden ümit kesen bir üsluptan kaçınmak gerekir.

Katilleri affetmeye kalkan dünyanın en aşağılık, en kahpe, en şerefsiz, en namussuz adamıdır. Daha bunun üstüne bir karaktersizlik düşünemiyorum. Bunlara ve PKK’lı alçaklara asla af yok. Bunların affedilmesini isteyen de bunlardan daha alçaktır.

Katiller bırakılırsa cinayet serbest demektir. O zaman kıyametin düğmesine basılmış olur. Kıyamet kopar.

Türkiye için en büyük tehlike katillere af çıkarılmasıdır. O zaman Türkiye’nin mahvolduğunun resmidir. Mehmetçiği, polisleri katleden kişileri bir insan affederse o, dünyanın en aşağılık en karaktersiz adamıdır.

Sabırlı, affedici, merhametli, dürüst, güzel sözlü, tevazulu ve fedakar olan sevgiyi bulur.

İnsanları kazanmaya çalışmak önemlidir. Her insan hata yapabilir, insanlara hatadan dönme imkanı tanımak gerekir .

Mümin peşin affedicidir, kin tutmaz, öfkelenmez. Müminler arasında uzayan bir konu olmaz.

Mümin affederek sağlıklı sıhhatli olur Affedici olmak tutkunun, sevginin, aşkın ve dostluğun temel vasfıdır. Affedicilik yoksa sevgi oluşmaz.

Affedici olmak mühim bir ibadettir. Allah o olayı affetmen için özel yaratıyor, o olay olduğunda affetme ibadetinin vakti gelmiştir. Affetmeyi bilmeyen insan cennet ahlakını almamış olur. Affedilecek olayı da affetmeyi de yaratan Allah'tır.

Romantizm aklın bir kenara konulması demektir. Akıl bir kenara konduğunda sevgi ve aşk kalmaz. Sevgi ve tutku akılla gerçek zeminine oturur. Akılcı olduğunda affedersin, cesur olursun, bencil olmazsın. Romantizmde ise insan çıkar için sevdiğini harcayabilir, affedemez, cesaret gösteremez.

Müminin üslubu her zaman dengeli, tutarlı, akılcı, affedici olur. Kuran dışında bir üslubu olmaz.

Şefkat, merhamet, halimlik. Allah'tan istediğimiz bu değil mi? Cennette ne istiyoruz? Cenab-ı Allah'ın bizi affetmesini, bize karşı halim, şefkatli ve koruyucu olmasını istiyoruz. Biz de insanlara karşı bu şekilde olmamız gerekiyor.

Allah'ın amacı sevgidir. Allah affetmeyi, sevmeyi sever. İnsanın yaşadığı imtihanın amacı da sevgiyi öğrenmektir.

Her zaman halim, sakin, sevecen, affedici, makul, koruyup kollayan bir ahlakta olmak gerekir.

Kuru kuruya sevgi olmaz. Sevginin gıdası vardır, yoksa sevgi ölür. Çeşit çeşit gıdası var. Bir; sabır, iki; affedicilik, üç; cömertlik, diğergamlık, derin düşünmek, ince düşünmek, vefa; say say bitmez. O gıdaları almadan sevgi ayakta durmaz.

Affeden insan psikolojik olarak da rahat eder. Affetmeyi bilmeyen insan asabi ve gergin olur, etrafına huzursuzluk yayar. Affetmek ferahlık getirir.

Affetmek zevklidir. İki taraf için de bereketlidir. Affetmemek insanı sıkar. Affeden insan huzur bulur, rahat eder.

Affetmemek, gurur, enaniyet, kendini büyük görmek, bencil olmak gibi tüm bozuklukları din ahlakı ortadan kaldırır. Affetmemek beladır. Affetmemek insanın kendisini sıkar. 10-20 sene affetmemenin verdiği sıkıntıdan kurtulamıyor, oysa imanla bunlar çok kolay aşılabilir.