Adnan Oktar A9 TV; 12 Ocak 2016

Eğer nefsi kendi haline bırakırsan doğrudan hayvan olarak baş belası olur. Yani hayvan ilkelliği gösterir.

Kin, nefret, öfke, sevgisizlik, şefkatsizlik, egoistlik, bencillik olduğunda göz kararır, dil kararır, konuşamaz insan. Sevgiyi kabul etmeyenlerin diline dikkat edin bir türlü konuşamazlar. İki lafı bir araya getiremezler.

Adama Allah rızası için, İslam’a hizmet için bir gün uykusuz kal desen, düşer bayılır. Ama bu arabayı sana vereceğiz dedin mi adam üç gün uyumuyor, ayakta duruyor. Hem de ayakta. İşte insan karakterinin küçüklüğünü, basitliğini, hayvanlığa nasıl yatkın olduğunu orada görüyoruz.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

Bir insan nefsini deli gibi savunuyorsa bu bir akıl hastalığıdır. İnsan orada bir duracak, Allah’a sığınacak. “Ben nasıl bu kadar anormal bir insan olurum?” diyecek. Karşı tarafı makul şekilde dinleyecek. Müslüman, emri bil maruf nehyi anil münkere açıktır. O yüzden de aklı çok güzel gelişir.

Milli menfaat diye de bir konu olmaması lazım. Herkesin menfaati için uğraşmamız lazım. Kendimiz çile çeksek de başkalarının mutluluğu için uğraşmalıyız. Böyle asil bir millete, asil bir devlete bu yakışır. Bize çıkarcılık, egoistlik yakışmaz.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Makul, dengeli olmak için mutlaka nefsi eleştirmek lazım. Arada sırada da olsa mutlaka eleştirmek lazım. İnsanların içinde de eleştirmek lazım. O zaman makul, dengeli oluyor insan. Bu bir Kuran mucizesidir. Elle tutulur bir mucizedir.

İnsan kendini eleştirmezse, müstağni görürse deli gibi olur. Müslüman’ın mutlaka kendini eleştirmesi ve eleştirtmesi gerekiyor. Akıl sağlığı açısından bu gerekiyor. Yoksa akıl sağlığı bozulur. Muhakeme yargısı bozulur. Basireti, feraseti kapanır. Bakın etrafınıza görürsünüz. Dengesizlik meydana getirir. Makul olmaz insan.

Sevdin mi terslik yapmazsın, cimrilik yapmazsın, egoistlik yapmazsın, sevdiğinin konforunu, güzelliğini ararsın, iyiliğini ararsın.

Kaba davranırsan sevgi gider, nezaketli davranırsan sevgi gelir. Eğer egoistse şahıs, sevgi hemen gider; diğergâmsa sevgi hemen geri gelir ve fazlasıyla gelir.

Münafık ayetlerini hep müminlere anlatıyoruz. Mümin kendi üzerine alınmazsa o münafık alameti olur. Eğer alınıyorsa o da mümin alametidir. Çünkü Müslüman nefsini temize çıkarmaz. Nefis daima kötülüğü emredicidir.

Nefsi en ağır suçlarla itham etmek lazım. Münafıklıkla itham edeceksin, yanlışlıkla itham edeceksin, dalaletle itham edeceksin. "Her türlü yanlışlığı yapabilirsin." diye nefse sürekli bilgi gitmesi gerekir ki nefis azgınlaşmasın, Müslüman’ın tersine hareket etmesin.

Münafık egoist olduğu için sırf kendi menfaati için yaşar. Kendi büyüklüğü, kendi enaniyeti, kendi azameti için yaşar. Başkaları için yaşamak istemez.

Vatanın bölünme tehlikesi söz konusuyken egoist, bencil olmak, kendi derdine düşmek, dünyayı yaşamaya çalışmak yakışık almaz.

Müslümanın cennetteki makamı münafıklarla, şeytanla, nefisle fikri mücadele ile yükseliyor.

Münafıklar egoisttir, Müslümanlardan nefret ederler, birlikte yaşamak istemezler. Müslüman kadınları ve erkekleri de yalnızlaştırmak isterler.

Normalde her insanın çok normal ve dengeli olması gerekir ama insanlarda iyilik zenginliği olduğu kadar kötülük zenginliği de oluyor. Kıskançlık, öfke, egoistlik, kavgacılık, dedikoduculuk gibi negatif özellikler bazı insanların üzerine şaşırtıcı bir şekilde yerleşiyor.

Aşık olmak için peygamber ahlakı gibi ahlak gerekir. Allah’a bağlanmak, Allah için yaşamak gerekir. Dünyadan geçmek gerekir. Egoist, bencil olan adam aşık olur mu? Kiri zaten üstüne sürmüş oluyor. Egoist, bencilse bitti.

Sevgisizlik, egoistlik insanı bölünmeye götürür, parçalanmaya götürür. Sevgi de bütünleşmeye götürür. İnsan sevdiğinden ayrılmak ister mi? Sevmediğinde ayrılmak ister. Nefret ettiğini görmek istemez. Dünyadaki bu bölünmeler sevgisizlikten.

Egoistlik bölünmeyi getirir. Adam malının üstüne çöker. Egoistliğin özelliği budur. Ama egoistlik yoksa cömertlik vardır. Cömertlik sınır kabul etmez. Sınır olmayacak ki sen cömertliğini rahat rahat uygulayasın, dostluğunu, sevgini rahat rahat gösterebilesin.

Egoistliğin olduğu yerde hayat ölür. Egoistlik zehirdir, ağır zehirdir. Yani bir miligramı bile toplumu öldürür. Egoistliğin toplumdan yok olması lazım.

Samimiyet çok önemli bir konudur. Samimiyet bazen insana pahalıya mal olur, nefsine zor gelir ama samimiyette direnmek gerekir.

Nefsi için yaşayan samimi olamaz. Başkasının iyiliği için yaşayan samimidir.

Sahabiler Allah için mücadele ediyorlar. Münafıklar, “Evimiz açık”, “Savaşmayı bilseydik gelirdik.” diyor. “Sana kırk kese altın. Savaşmayı bilmediğin halde gelip savaşacaksın” desen hemen gelir. Çünkü, çıkar. İşte insanın çıkarı güzel ahlak olacak. Altın yerine, para yerine imanını koyacak, vicdanını koyacak. Öbür türlü hayvanlaşır insan.