Adnan Oktar A9 TV; 5 Ocak 2014

Her şeye şefkatle, merhametle, akıl gözüyle bakmak lazım, yatıştırıcı olarak bakmak lazım. İki günlük dünya, imtihan oluyoruz. Bazı insanlar nefislerine uyabilirler. Nefsine uyunca dinden çıkmaz insan, günaha girmiş olur, hatası olur.

Ölçüyü taşırmaktan Allah’a sığınmak lazım. Zorbalıktan Allah’a sığınmak lazım. Büyüklenmekten Allah’a sığınmak lazım. Büyüklendin mi, zorba oldun mu, ölçüyü taşırdın mı Allah yerle bir eder.

Sadece “Ben Allah’ı seviyorum” demek yeterli değil, Allah korkusu çok önemlidir. Allah'tan korkmayan kibirli, gururlu oluyor. Allah korkusu olduğunda ise insanda mükemmel ahlak oluşuyor. Enaniyet olmuyor o insanda. Sevecen ve dürüst oluyor.

Nefse insanlar önem vermiyorlar. Hâlbuki nefis insanın içine konulmuş özel bir güç, negatif bir güç. Allah vermesin insanı delirtir, cinayete sevk edebilir, intihara sevk edebilir. Bütün bu felaketler belalar hep nefsin etkisiyle oluyor. Hiçbir şey olmayacak zannediyor. Olur, seni alır sürükler, boğar nefis.

Nefis hakkında olumlu çalışma yapılmaz. Temize çıkarılmaz nefis. Kesintisiz kötülüğü emreden bir güç insanın ruhunda aktif olarak hareket halinde.

Önce nefse saldırgan, anormal yanlış duyguları Allah veriyor ama ondan korunacak yolları da Kuran’ın çizgisiyle gösteriyor. İmtihanın sistemi bunun üstüne oturuyor zaten. Nefsi son derece tehlikeli görüp son derece uyanık ve dikkatli olmak gerekir. Her şeyde Allah’ın rızasının en çoğu nedir, onu arayacağız.

Nefis, kıskançlık ve bencillik sonucunda vücuda anormal eylemler yaptırıyor. Hiçbir şey olmaz zannediyor. Olur, oluyor. Çökertir adamı. Bu intihar edenlerin itici gücü nefistir. Onları delirtip intihara çekiyor. Cinayette de nefse uyduğu için cinayet işliyor.

Kibir, enaniyet insanı deli gibi gösterir. Enaniyet yapan insanın aklı gider, çirkinleşir.

Ahir zamanda bağnazlar ve yobazlar enaniyet yapacaklar, büyüklük taslayacaklar, azgınlaşacaklar, firavunlaşacaklar; bir kısmı. Ama Mehdi (as)’ın talebeleri alçakgönüllü ve sevecen olacaklar. Kime karşı? Bütün Müslümanlara karşı.

Halk kendisine diklenilmesini istemiyor. Kendisine saygı duyulmasını, şefkat duyulmasını, sevilmesini istiyor. Kim sevgi, şefkat gösterirse ondan yana olurlar. Kim bilmişlik yaparsa halk korkar ondan, tedirgin olur. Kim tepeden bakarsa ondan huzursuz olur.

Mutlaka her yanlış, her anormal hareket, her insana ilham edilir. Bilerek yaptığı için insanların yüzü kararır. Mesela sesi falan gider, ağlar, kızar, öfkelenir, tansiyonu çıkar, tansiyonu düşer. Allah’ın dediğini yapmadığı için ızdırap duyar. Allah’ın dediğini yapsa kalbi ferah olacak.

Ölümlü olan insanın büyüklük hissine girmesi çok şaşırtıcıdır.

Komünistlerin bir kısmı haşa kendini ilah gibi görür. Çok enaniyetlidirler. Onlarla birarada yaşamak zor ve sıkıcıdır.

Şöhret hırsı Müslüman’a yakışmaz. Nefsin terbiye edilmesi için daima insan nefsini acz içinde görecek. Allah’a teslim olacak. Kardeşlerini çok sevecek. Muhabbetle bakacak. Onların hizmetçisi olmanın heyecanını yaşayacak.

“Enaniyet yok. Doğal halinle, tabii halinle, sevecenliğinle, tevazunla yaşayacaksın” diyor Cenab-ı Allah.“Haddinizi bileceksiniz” diyor Cenab-ı Allah. Zaten hiçiz, Allah var. Biz gölge varlıklarız. Elhamdülillah.

Millete tepeden bakmak çok büyük vicdansızlıktır.

Allah hepimize, bütün milletimize hayır versin. Barış, kardeşlik, sükûnet, sühulet, ferahlık, inşirah versin, fitneden korusun, kardeşi kardeşe düşürmesin. Kardeşlerin arasını bulsun Rabbimiz, onlara dostluğun, kardeşliğin, sevginin ruhunu versin. Enaniyetten, tekebbürden, büyüklük hissinden, makam mevki hırsından Allah korusun.

Zenginlikte hem enaniyet hem kibir hem büyüklenme oluşuyor insanların çoğunluğunda. Fakirlikte de tevazu, sevecenlik, Allah’a yakınlık, sıcaklık, az bir şeyde mutlu olma gelişiyor. Ancak cennette zenginliği kaldırabilecek ruhta oluyor insanlar.

En büyük sorunlardan bir tanesi, insanların birbirine güvenmemesi. Değer vermemeleri, kendilerini üstün görmeleri, gurur yapmaları, kibir yapmaları, kendinde büyüklüğü –haşa- ilahlık derecesine getirmeleri kendilerini mahvediyor ve çok ızdırap veriyor insanlara bu.

İnsan kendini eleştirmezse, müstağni görürse deli gibi olur. Müslüman’ın mutlaka kendini eleştirmesi ve eleştirtmesi gerekiyor. Akıl sağlığı açısından bu gerekiyor. Yoksa akıl sağlığı bozulur. Muhakeme yargısı bozulur. Basireti, feraseti kapanır. Bakın etrafınıza görürsünüz. Dengesizlik meydana getirir. Makul olmaz insan.

Makul, dengeli olmak için mutlaka nefsi eleştirmek lazım. Arada sırada da olsa mutlaka eleştirmek lazım. İnsanların içinde de eleştirmek lazım. O zaman makul, dengeli oluyor insan. Bu bir Kuran mucizesidir. Elle tutulur bir mucizedir.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.

Eğer nefsi kendi haline bırakırsan doğrudan hayvan olarak baş belası olur. Yani hayvan ilkelliği gösterir.

Bağnazların getirdiği hurafeler karanlık belgeler, simsiyah, uydurma. Zan ve tahminle ortaya atılmış yalanlar. Öyle belge olmaz. Apaçık belge olması lazım. Apaçık belge nedir? Kuran.