Adnan Oktar A9 TV; 21 Ocak 2016

Sen daha önce mantığınla hareket ediyordun, Müslüman olduktan sonra şimdi vicdanınla hareket edeceksin. Allah her an vicdanına vahyedecek sen de vicdanına uyacaksın. Mantık bitecek. Ve küfrün hiçbir şeyine hayran olmayacaksın.

Bir insanın İslam’a göre yaşaması demek, tamamen vicdanına göre yaşamaya başlaması demektir. Küfrün mantığını bütünüyle terk etmesi demektir.

Münafık, iman edenleri de saptırmak için uğraşır, kendi yoluna çekmek ister. Kendi kalbinde hastalık olduğundan, müminlerin de kalbinde hastalık olmasını ister, onları da kendi mantığına çekmek ister.

Yüzsüzlük münafığın ana özelliğidir. Münafıklarla ilgili ayetler okunduğunda münafık üstüne alınmaz, hiç onunla alakası yokmuş gibi davranır, çok hayasızdır. Halbuki müminin münafık alametlerinden içi titrer, yani çok korkar.

Münafığın belirgin bir ahlaksızlığı; küfre uşak gibi hizmet eder, onlar için deli enerjisiyle her türlü fedakarlığı yapar; mümine de eziyet olsun diye elinden geldiği kadar her türlü işini yaptırmak ister.

Münafık, münafık ayetlerini hiçbir şekilde üzerine almaz, ancak mümin alır. Dehşet ve hayretle görür, ben ne yapmışım der, ben münafık alametlerinin içine batmışım, batağa batmışım, hemen kurtulayım der. Külliyen vazgeçer, kökten kalbinde bitiriyor çünkü belli ki onunla yaşayamayacak, zaten pis olduğunu görmüş oluyor.

Münafıklar eğer konuşurlarsa şer konuşurlar. Münafıklar konuştuğunda ya bir fitne, ya bir bela, ya bir uğursuzluk, ya bir kavga nedeni, ya bir bulaşma nedeni, ya bir vesvesesi, ya şeytani bir dürtü ile şer konuşurlar. Mümin nasıl oluyor? Hep hayır, hep güzel, hep yatıştırıcı, hep fitneyi ortadan kaldıran, kalpte ferahlık getirecek şekilde konuşuyor.

Mümin Allah ile sükse yapar, imanıyla, İslam’la, Kuran’la sükse yapar. Münafık da boş işlerle sükse yapmaya kalkar. Sükse yapmaya çalıştığı değersiz şeylerle küçük düştüğünü anlamaz, daha hala devam eder.

Gerçek münafık ruh hastası oluyor. Sureti katiyede vazgeçmez. Ne yaparsan yap vazgeçmez. Eğilir, bükülür, şekil alır, mahlûkattan olduğu için, şeytan olduğu için vazgeçmez. Ama müminde de bazen münafık alametleri yoğun olur. Hepsini bırakıp normal Müslüman haline gelebilir.

Münafık sinsice alttan alta sürekli Müslümanları kızdırmaya çalışır. Ama bu en çok münafığın kendisini yıpratır. Mümini de besler. Allah böyle tersine işleyen bir sistem kurmuştur.

Mümin akılla hareket eder. Üzülmesi beklenen bir şeyde tevekkül eder, Allah’a güvenir, neşe içinde olur. Tevekkül zaten bu tip olaylarda yanlış reaksiyon gösterilmemesine denir.

Münafıklar Allah’ın kurduğu düzenin yenileceğini düşünürler. Müslümanları zayıf görürler. Mümin İslam’ın galip geleceğine inanıyor ya, münafık da küfrün galip geleceğine inanır. Şeytan tarafının galip geleceğine inanır. Onun için hiçbir zaman için Müslümanlara, İslam’a güvenmezler.

Müminler birbirlerini koruyup kollamakla mükelleftir. Kuran’da velayet sistemi vardır. Mümin mümini kendi oğlu gibi, kızı gibi, kardeşi gibi koruyacak.

Kişi, “La ilahe illAllah, Muhammeden Resulullah” dediği müddetçe ona sen münafıklık ithamında bulunup Müslümanların velayet sistemi dışına çıkaramazsın. İşte, “Defol git, küfre git” diyemezsin, haramdır. Sen küfrü kazanmaya çalışıyorsun, adamı da göndermeye çalışıyorsun. O zaman küfrü niye kazanmaya çalışıyorsun?

Bilinçaltındaki samimi imana denir iman diye. Yoksa insanın aklı zaten gelir gider. Yani her tür düşünce kayıp geçer. Mesela, şu doğru mu bu eğri mi.. Beyin bu. Acayip fırtına şeklindedir beyindeki fikirler. O imanla ilgili değil. Onun adı vesvesedir. İman oturmuş bir şeydir. Yani bilinçle vicdanla iç içe olan, iç samimi kanaate iman denir.

Allah’ın dünyada bu kadar bela vermesinin tek nedeni nankörlüktür. Şükür yoksa zaten nankörlük vardır. Bütün bu çekilen azaplar nankörlüğün karşılığı. Nankörlük çok korkunç bir şeydir. Büyük bir vicdansızlıktır.

İnsanlarda akıl eksik olup zeka çok olabiliyor. Kültür bilgi çok oluyor, çevresi, imkanları geniş oluyor. Ama Allah’ı anlama ve Allah’a saygı duyma, Allah’ı sevme gücü yüksek vicdanlılarda olabiliyor.

Mantık kullananlar sürekli sürünürler. Ama ilk başta hep kazanacak gibi görünürler. Vicdanını kullananlar da ilk başta hep kaybedecek gibi görünürler ama sonunda hep kazanırlar.

Bazı insanlar vicdan değil de, mantık kullanıyorlar. “Ben mantığımın sesini dinlerim” diyor. Kardeşim, sürünürsün. Mantık ilk planda insanı kurtaracak gibi görünür. Hep lehine, hep onun keyfine uygun, çıkarına uygun bir şeyler ortaya dökecek diye düşünür insan, mantıkta. Mantık insanın başını sürekli belaya sokar.

Allah ayette, “Vicdanları kabul ettiği halde zulüm ve büyüklenme dolayısıyla reddettiler” diyor. Vicdanına direniyor. Yoksa vicdanı ona doğru olanı emrediyor, “Yap” diyor, dinlemiyor. Onu eziyor. O yüzden yüzleri kararıyor. Yoksa insan vicdanıyla uğraşmadığında, vicdanının sesini dinlediğinde yüzü nur gibi olur.

Vicdan zordur ama meyvesi güzeldir. Mantık kolaydır ama meyvesi çok acıdır.

Vicdan kullanmadığında gelen ilk bela, akla ziyandır. Kişinin aklına ziyan gelir. Fark edebilir mi? Edemez. Çünkü zekâ devrede olduğu için, fark edemeyecektir. Aklı örtülür, zekâsı açık kalır. Allah zekâyı genellikle örtmez. Çok nadir vakalar dışında örtmez. Aklını örter. Aklını örttüğünde, zekâ hiçbir işine yaramıyor. Zekâ başına bela açar ondan sonra. Zekâ onu süründürür.

Dünyayı dikkatlice izleyin, dünyanın yüzde 99’u hep mantıkla hareket ederler. Ve hepsi sürünüyor. Bana mantığıyla hareket eden, sürünmeyen bir tane adam göstersinler. Hepsi sürünüyor. Akıl almaz acılar içinde yaşıyorlar. Samimi insanlar, vicdanıyla hareket edenler bayağı güzel yaşıyorlar. Hayır; çile çeker, zorluk çeker ama sonunda Allah ona ferahlık verir.

Hazreti Yusuf (as) hep dürüst. Mantığıyla hareket etmiyordu, vicdanıyla hareket ediyordu. Vicdanı onu nereye götürdü? Hapishaneye götürdü. Allah’a tevekkül etti. Sonunda ne oldu? En sonunda Cenab-ı Allah onu Mısır’a Sultan yaptı. En güzel yiyecekleri yedi. En güzel kıyafetleri giydi. Cennette en güzel makamlara geldi.

Darwinizm, İngiliz derin devletinin koruması altında olan dünya çapında bir deccal hareketidir.