Adnan Oktar A9 TV; 19 Kasım 2015

İnsan kendini eleştirmezse, müstağni görürse deli gibi olur. Müslüman’ın mutlaka kendini eleştirmesi ve eleştirtmesi gerekiyor. Akıl sağlığı açısından bu gerekiyor. Yoksa akıl sağlığı bozulur. Muhakeme yargısı bozulur. Basireti, feraseti kapanır. Bakın etrafınıza görürsünüz. Dengesizlik meydana getirir. Makul olmaz insan.

Allah Kuran’da insanın normal akılda olmasını sağlayacak çok güzel sırlar vermiş. Bir kere kişinin kendini Allah’a adaması bütün ahlaksızlığı ortadan kaldırıyor, anormalliği ortadan kaldırıyor. Tevekküllü olması kendine yaptığı eziyeti ortadan kaldırıyor. Sabırlı olduğunda herkesle dost oluyor. Vefalı olduğunda herkesin seveceği bir kişilikte oluyor. Kendini eleştirdiğinde akli dengesi yerine geliyor. Başkası eleştirdiğinde de tamamen böyle makul, tutarlı bir insan haline geliyor, sevilen bir insan haline geliyor.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.

Eğer nefsi kendi haline bırakırsan doğrudan hayvan olarak baş belası olur. Yani hayvan ilkelliği gösterir.

Adama Allah rızası için, İslam’a hizmet için bir gün uykusuz kal desen, düşer bayılır. Ama bu arabayı sana vereceğiz dedin mi adam üç gün uyumuyor, ayakta duruyor. Hem de ayakta. İşte insan karakterinin küçüklüğünü, basitliğini, hayvanlığa nasıl yatkın olduğunu orada görüyoruz.

Bir insan nefsini deli gibi savunuyorsa bu bir akıl hastalığıdır. İnsan orada bir duracak, Allah’a sığınacak. “Ben nasıl bu kadar anormal bir insan olurum?” diyecek. Karşı tarafı makul şekilde dinleyecek. Müslüman, emri bil maruf nehyi anil münkere açıktır. O yüzden de aklı çok güzel gelişir.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Mümin nasihate açık olacak. Hatalı olması bir şey değil ama söz dinleyen olması lazım. Yani küstah, saygısız olmaması lazım, züppelik yapmaması lazım. Nezaketiyle Kuran ölçüsü içerisinde dinleyip, “Yapmaya gayret edeceğim” demesi gerekir yapamasa dahi.

Müslüman hata yapabilir, hatadan korkmamak lazım. Çok büyük hata da yapabilir, Müslüman kardeşi uyarır ama uyarıya delice reaksiyon vermek çok anormal. “Tamam düşüneceğim” dersin, “Allah razı olsun yapmaya çalışırım” dersin biter. Aşırı tepki vermek anormal bir hareket.

‘Emri bil maruf nehyi anil münker’ müslümanın yapacağı bir görevdir bu. Müslüman müslümanı eleştirir. Güzel yönlerini takdir eder. Eksik yönlerini hatırlatır.

İnsan kendini müstağni gördüğünde azar. Müstağni görmeyecek. Sürekli kendini eleştirecek. Açık açık eleştirecek. Eleştirene de teşekkür edecek. Allah razı olsun diyecek.

İnsan sevdiğini eleştirir. Dost eleştirir. Dostun eleştirmesi insanlara acı gelir. Ama ilaç gibidir.

Eleştiri varsa o ülke hür demektir. Eleştiri yapılamıyorsa o memlekette yaşanmaz. Eleştiren çok olsun. Bu sıhhat alametidir, güzellik, canlılık alametidir. Kimse sesini çıkarmıyorsa ölümdür o, ölüm alametidir. Muhalif gazeteciler olsun, muhalif televizyonlar olsun, gürül gürül konuşsunlar.

Münafık ayetlerini hep müminlere anlatıyoruz. Mümin kendi üzerine alınmazsa o münafık alameti olur. Eğer alınıyorsa o da mümin alametidir. Çünkü Müslüman nefsini temize çıkarmaz. Nefis daima kötülüğü emredicidir.

Nefsi en ağır suçlarla itham etmek lazım. Münafıklıkla itham edeceksin, yanlışlıkla itham edeceksin, dalaletle itham edeceksin. "Her türlü yanlışlığı yapabilirsin." diye nefse sürekli bilgi gitmesi gerekir ki nefis azgınlaşmasın, Müslüman’ın tersine hareket etmesin.

İsteyen eleştiri yöneltebilir ama meşru hükümeti darbe ile yıkmaya kalkmak rezilliktir.

Mümine eleştiri yaparken bu eleştirinin Kuran'a uygun olması gerekir Eleştiri yapanlar da hangi ayete uygun değil diye delil göstermeli.

Ben yanlış yolda olan insanların daha kötü yola gitmelerini değil, kazanılıp doğru yola girmelerini isterim. Bunun için üslubum her zaman şefkatlidir, kötülüğe dahi iyilikle cevap vermektir. Eleştirdiğim insanları düşürmek değil kazanmak isterim.

Müslümanın cennetteki makamı münafıklarla, şeytanla, nefisle fikri mücadele ile yükseliyor.

Samimiyet çok önemli bir konudur. Samimiyet bazen insana pahalıya mal olur, nefsine zor gelir ama samimiyette direnmek gerekir.

Nefsi için yaşayan samimi olamaz. Başkasının iyiliği için yaşayan samimidir.

Müslümanlar için en önemli şey imanın güçlü olması. İman zafiyeti insanları perişan ediyor. Dünyadaki en büyük sorun iman zafiyetidir. Kuran'ın en az yüzde 70’inde insanların iman zafiyetinden bahsedilir, iman hakikatlerinin öneminden bahsedilir.

Sevgi büyük bir güçtür; çünkü Allah sevgiyi insanın fıtratına koymuştur. Şeytan da insanın fıtratından çıkartmaya çalışıyor. Şeytan beceremeyeceği bir işe girdi. Şeytanı ayaklarımızın altında ezeceğiz ve sevgi dünyaya hakim olacak.

İman zafiyeti oldu mu ahlak zafiyeti de oluyor. Çünkü kişi güzel ahlakı Kuran'dan öğreniyor. İslam olmasa sabırlı olmaya yanaşmaz; “Niye sabırlı olayım?” der. “Niye affedeyim?” der. “Niye cömert olayım?” der. “Niye hakkımdan feragat edeyim?” der. Her yönden çöker insan.