Adnan Oktar A9 TV; 23 Nisan 2016

Şeytanı bileceğiz, münafığı anlamaya çalışacağız, küfrü anlamaya çalışacağız. Müslümanlara ne tarz zarar verebilirler bunları bilmeye çalışacağız. Nisa Suresi’nin 104’üncü ayetinde bu bir ibadet olarak Allah tarafından Müslümanlara emredilmiştir.

Küfürden gelen bir insan, küfürdeki maya kaldıysa adam olmuyor. O maya onu kaplıyor yine. Yine o deli ruha dönüyor, o anormal ruha dönüyor. Ama o mayayı tamamen atarsa hakikaten tertemiz oluyor.

Küfürde özgürlük yoktur. İslam’da özgürlük vardır. Firavun’da, Nemrut’ta özgürlük yoktu ama Resulullah (sav) zamanında özgürlükler tamdı. Hristiyanlar da, Museviler de serbestti. Ayrıca sevgi, şefkat, ilgi alaka görüyorlardı. Her konuda korunup-kollanıyorlardı. Ama Firavun herkesi ezim ezim eziyordu.

Halini, niyetini düzelten bir insana ‘sen münafıksın’, ‘sen bir zaman böyleydin’, bu olmaz. Düzeldiyse son hali esastır. Ne güzel işte sevin. ‘Bir zaman’a kalırsa sen nasıldın? Senin de dinden imandan hiç haberin yoktu, Allah hidayet nasip etti. Kişi düzeldiğinde kabul vardır. Allah kabul ediyor, sen zaten kabul edeceksin.

Bazen münafık tiynetli insan ıslah olur, münafıklık yapışmaz ona. Islah olana ne mutlu. Ama ıslah olmayan helak olur.

Münafığın lümpenlik hoşuna gider, züppelik hoşuna gider. Laf sokacak, çirkeflik yapacak, olay çıkaracak, dedikodu yapacak, laf götürüp getirecek. Ruhu o şeytanlıktan zevk alır.

Münafık çirkin bir özgürlük anlayışına sahiptir. Din olmayacak, ibadet olmayacak, küfürle rahat bağlantıda olacak, züppelik yapacak. İmam tanımayacak, itaat tanımayacak, saygı tanımayacak. Münafık bunlardan rahatsız olur.

Hep Allah’ın lehinde düşünülür, dinin lehinde düşünülür. Müslüman aleyhte analiz yapamaz. Mutlaka lehte. Hep hüsnü zan eder. Ama küfür içindeyse yahut ateistse araştırıyordur o şekilde düşünüyor olabilir; ama mümin iman ettikten sonra olmaz. Sürekli hüsnü zanla, sürekli güzel düşünecek.

İnadına inadına göğsünü gere gere İslam’ı yaşamak lazım. Çünkü küfür sindirmeye çalışır, sen sindikçe daha da sindirmeye, seni küfre döndürmeye çalışır. Öldürünceye kadar da üstüne gelir. Sen üstüne gidersen o senden kaçar.

Derin devletler hep münafık tiynetli insanları kullanırlar. İmanı zayıf, aklı zayıf fakat şeytani zekaya sahip tipleri kullanırlar.

Derin devletler çok sinsi olur. Münafığı da hemen gözünden tanır onlar. Allah’ın hikmeti onlar onu bulur, o da onları bulur.

Münafıklar çok zeki ve şeytani olurlar. Huzursuzluk yaratmak onların en önemli özelliğidir. Huzurlu oldukları hiç vaki değildir. Münafık hep huzursuzdur, etrafına da huzursuzluk saçar.

Münafığın kalbindeki nefret bir türlü dinmez. Çok ahlaksız ve alçaktır. En sakinleşti denilen dönemde yine bir adilik yapar. Müslümanların göz açtırmaması ve çok dikkatli olmaları gerekir, ibadet olarak.

Münafığın çok faydası vardır; müminlerde aklı açar, mücadele azmini artırır, dikkatli olunmasını sağlar, küfre karşı güçlü olmayı sağlar. Yoksa mümin rehavet içinde olur, gevşer. Ama münafık sayesinde her zaman çok dikkatli, tetikte ve uyanık olur.

Müslüman, münafığa karşı sürekli uyanık olduğu için hem aklı gelişir hem mücadele azmi gelişir, hem de sevabı çok olur.

Münafık fitne gibi görünür ama müminlere faydaları sevap ve gelişme cihetinden saymakla bitmez. Müminlerin daima uyanık olmalarını, Kuran’ı çok iyi anlamalarını ve hayata geçirmelerini sağlar.

Peygamber (sav)’in üstünde binlerce sorumluluk var. Münafıklar düşman, kafirler, müşrikler düşman. Düşmanlarının haddi hesabı yok, çok zor bir hayat yaşıyor. Böyle bir ortamda Peygamber (sav)’e karşı çok özenli olmak lazım.

Küfrün çirkinliklerini öğrendikten sonra tekrar küfre döndükleri için münafıkların durumu iman etmeyenlerden daha kötüdür.

Münafık kızdığında, heyecanlandığında küfre daha yakın olur. Ağzından küfür alametleri çıkmaya başlar. Daha üstüne gidilse doğrudan Allah’ı inkâr eder.

Münafık müşriğin en gelişmiş, en şiddetli olanıdır. Kafirin en azgın olanıdır münafık. Klasik müşrikten, bilinen müşrikten kat be kat ileridir münafığın müşrikliği. Çünkü münafık her şeyi kendinin yaptığını ve her şeyi başkalarının yaptığını düşünür. Eşyanın gücüne inanır, insanların gücüne inanır, olayların gücüne inanır, toplumun gücüne inanır. Toplum onun için ilah gibidir.

Kişi, “La ilahe illAllah, Muhammeden Resulullah” dediği müddetçe ona sen münafıklık ithamında bulunup Müslümanların velayet sistemi dışına çıkaramazsın. İşte, “Defol git, küfre git” diyemezsin, haramdır. Sen küfrü kazanmaya çalışıyorsun, adamı da göndermeye çalışıyorsun. O zaman küfrü niye kazanmaya çalışıyorsun?

Münafığa küfür çok sahip çıkıyor. O da sahip çıkılacağını bildiği için oradan kendisine bir güvence payı ayırır. Ama küfür de tabii kendi menfaati için kullandıktan sonra münafığı ezer. Münafık bunun da farkındadır, yani bir gün oradan da kovulacağını, köpek gibi aşağılanacağını bilir.

Münafıklar Allah’ın kurduğu düzenin yenileceğini düşünürler. Müslümanları zayıf görürler. Mümin İslam’ın galip geleceğine inanıyor ya, münafık da küfrün galip geleceğine inanır. Şeytan tarafının galip geleceğine inanır. Onun için hiçbir zaman için Müslümanlara, İslam’a güvenmezler.

Kalpleri her türlü duyarlılıktan yoksun olanlar, merhameti bilmez, inceliği bilmez, Allah’ın derin sanatını göremez. İnsanlar neden hoşlanır, neden rahatsız olur bilemez.

Bilgiyle insan vahşi olabilir. Mesela komünist, Stalinist, terörist olabiliyor. Ama sevgiyle böyle olmuyor, sevgiyle insan oluyor. Allah’tan korkuyor, Allah’ı seviyor, insanları seviyor. Bilgiyle sevgiyi birleştirdiğinde muhteşem bir şey ortaya çıkıyor.