Adnan Oktar A9 TV; 18 Haziran 2016

Münafıklar enaniyetli oldukları için haşa Allah’ı yenen olmak isterler. Şeytanın özelliği nedir Kuran’da baktığımızda? Haşa Allah’ı yenen olmak. Münafıklar da hep haşa kendilerince Allah’ı yenme azmindedirler.

Münafıkta manyaklık tarzında hem sapık bir ruh vardır hem de hırsızlık ruhu vardır. Bütün münafıklarda bu vardır, ortak özellikleridir.

Münafıklar önce peygamberi yenmeye kafayı takıyorlar. Sonra peygamberin sevdiklerini yenmeye çalışıyorlar. Peygamberleri şehit etmelerinin nedeni de odur, yenme hırsından kaynaklanmıştır. Peygamberimizin aleyhinde o kadar konuşmalarının nedeni de yine aynı yenme arzusuydu.

Münafıklar Peygamberimiz (sav) döneminde savaşa çıkmamak için, ‘hava sıcak’ ya da ‘evlerimiz açıkta’ diyerek haşa Peygamberimiz (sav)'in bunları düşünemediğini ima ediyorlardı. Münafıklar bu sözleriyle, şeytanın haşa Allah’tan daha iyi bildiğini iddia etmesi gibi Peygamberimiz (sav)'den üstün olduklarını iddia ediyorlardı.

Münafıkta kendinin üstünlüğünü ispat gayreti ömür boyu bitmez. Azılı manyaktır. Şeytani bir ruhla, sürekli kendini üstün gösterme peşindedir.

Şeytan bir elektron yığını gibi münafığın içini dışını, her yerini sarar. Şeytan bedenine hulul eder. Yani bedenlenmiş bir şeytan haline gelir. Münafığın kendi ruhu ölür sadece şeytanın ruhu kalır orada.

Münafık konuşurken sarhoş gibidir. Ne yaptığını bilmez, ne dediğini bilmez manyak gibidir. Münafıkla konuşurken bir deliyle konuşuyor gibisindir. Şuuru kapalıdır, zaten gözlerinden anlaşılır. Gözleri akar münafığın, donuklaşır, deli görünümü alır.

Münafık egoist olduğu için sırf kendi menfaati için yaşar. Kendi büyüklüğü, kendi enaniyeti, kendi azameti için yaşar. Başkaları için yaşamak istemez.

Büyüklenenler aşağılanır, sürünür; mütevazı insanlar da daima yüce yaşarlar.

Kendini büyük görme, küstahlık yapma, kendini överken de karşısındakini vicdanen yahut merhamet yönünü eksik gibi gösterme münafığın özelliğidir. Kendini hep mağdur gösterir, mümini de insanları mağdur eden olarak gösterir. Böyle bir ahlaksızlığı vardır.

İnsan nihayet etten, kemikten oluşmuş bir varlığın görüntüsü. Enaniyet, kibir yapacak bir hali yok. Bu çok büyük bir zaaf olur yapan için. Bir mantığı da yok. Büyük olan Allah’tır. Allah’ın yanında insan hiçtir.

Azametli, enaniyetli, büyüklük taslayan, ‘entel dantel’ ama aynı zamanda da züppe bir üslup, insanları beğenmeyen bir üslup; bu bir ruh hastalığıdır. Yani münafıkane bir ruhun kiridir. Bu nedenle, bütün müminler için bu tip tavırlardan kaçınmak hayati bir konudur.

Müslümanları değersiz göstermeye çalışmak, insanları küçük düşürmeye çalışarak kendini yüceltmeye çalışmak münafık ahlakıdır.

Her zaman akılcı üslup esas olmalıdır. Üst perdeden bir üslup sadece kızdırıcı olur, netice vermez.

İnsanlara filmler ve dizilerle de büyüklük ve haşa İlah olma telkini veriliyor. Bilinç altı kurgulama yapılıyor, buna karşı dikkatli olunmalı.

Kendini büyüteni Allah küçültüyor. Kendini küçülteni de Allah büyütüyor. Müminde enaniyet olmaz, büyüklük olmaz.

Münafık temiz değil, pis yaşamak ister. Mesela her gün yıkanmayacak. Esrar içecek, pislik yapacak, ahlaksızlık yapacak. Mezbelelik yerlerde gezecek. Küfürle iç içe olacak. O kokuşmuşluğu yaşayacak. Hep kafasında bu vardır. Ve büyük olacak. Enaniyet yapacak, kibir yapacak. Dünyayı oturduğu yerden yönetecek. İt kopukla görüşüp konuşacak. Tehlikeli işler yapacak.

Münafıklar Kuran ayetiyle Kuran'a karşı mücadele ederler. Hep bir büyüklük isteği içindedirler. Hatta haşa Allah olmak isterler.

Kalbinde hastalık olan, gurur yapıyor, enaniyet yapıyor, kibir yapıyor. Büyüklük hissini değerli bir ibadet gibi görüyor. Hâlbuki şeytanın ifasıyla yaptığının farkında değil. Şeytani bir eylem içinde olduğunu göremiyor.

Münafıklar dünyada üstünlük taslarlar. Böyle şımarıp azarlar ama ahirette Allah’ın huzurunda haşa öyle züppelik, bilmişlik, entellik, çakallık yapacak güçleri kalmaz.

Her şey Allah sevgisiyle güzeldir. Allah'ın hediyesi olduğu düşünülünce nimetlerden zevk alınır.

Gerçek Kuran’a dayalı sistem yaşandığında dünya cenneti oluşur.

Müslümanların düzenledikleri iftar toplantılarına Hristiyan ve Musevileri davet etmeleri çok güzel olur.

Hazreti Süleyman (as) sanatla, estetikle, güzellikle, sevecenlikle, coşkun sevgiyle İslam’ı dünyaya hâkim etmiştir. Bizim yolumuz da budur.

Musevilerle yardımlaşarak diplomasi alanında başarılı sonuçlar elde edebiliriz. Ortodoks Müslümanların herkese karşıt olma düşüncesi bereketsizlik getiriyor. Bütün dünyaya dostluk ve sevgiyle yaklaşmalıyız.