Adnan Oktar A9 TV; 23 Mayıs 2016

Mümin hep dürüstlükle, samimiyetle, iyi niyetle, tevazu, mazlumluk ve yumuşak huyla yani halimlik ve itaatkarlıkla yaşar. Münafık tam tersidir. İsyankar, asi ve anarşist ruhludur.

Mümin elindeki imkanları İslam’ın hayrı için kullanır. Münafık ise fitne çıkarmak için, küfürle bağlantı kurmak için kullanır.

Münafığa ne tür iyilik yapılırsa yapılsın, hangi imkan verilirse verilsin onu ahlaksızlık ve pislik için kullanır. Mümin de hep hayır ve güzellik için kullanır. Ufacık bir şey versen mümin hayra yönelik kullanır.

Münafıkta en büyük korku gelecek korkusudur. Her türlü pisliği onun için yapar. Müslümanların yanından kaçmasının nedeni de odur.

Mümin metafiziktir. Bir insan gerçek imana ulaştığında, samimi olduğunda garip bir şekle bürünüyor. Melekten üstün oluyor. Mesela duası kabul oluyor. Böyle samimi müminler 11 kişi olsalar dünyaya hakim oluyorlar. Görevliyse öldürülemiyor. Çok garip bir şey bu. Özel olarak korunuyor. Etki gücü çok yüksek oluyor. Onun olduğu yerde insanlarda müthiş bir iman coşması, gelişmesi oluyor.

Münafık Müslümanların yanında geçici olarak durur. Kendini güvende hissetmez. Çünkü Müslümanlara düşman olduğu için, kinli olduğu için, nefret ettiği için Müslümanlardan kendini güvende hissetmez. Küfürden kendine yer arar.

Münafığın ilahı kendi nefsidir. Nefsini büyütmek ve yüceltmek, başka bir şeyin peşinde değildir. Ve bir nevi delidir, yani psikopattır, homoseksüel ruhlu bir manyaktır münafık.

Kuran’da, münafıklar müminleri akılsızlıkla itham ediyorlar. Münafık kendisi anarşist ruhlu olduğundan, onu üstün görüyor. Müminin itaatkar olmasına da şaşıyor, “O akılsızlar gibi mi iman edeceğim?” diyor. Halbuki itaatli olmak, yumuşak başlı olmak, halim olmak güzeldir.

Münafık dünyaya delice bağlı olduğu için yaşlanmaktan ve ölümden çok korkar. Ahirete inanmadığı için onun ilahı dünyadır, nefsidir. Halbuki Müslüman Cenab-ı Allah'a kavuşmayla iftihar eder. Gençlik de bir nimettir yaşlılık da bir nimettir.

Münafıklar kendileri isyankar oldukları için müminlerin itaatkar olmasının güzelliğini fark edemezler.

Münafıklar derin devletlere hizmet eden şeytanlar konumundadır.

Münafık dünyadaki huzursuzluğunun binlerce katını cehennemde yaşar. Mümin de huzurunun binlerce katını cennette yaşar, tam zıddıdır.

Münafıklar mikroptan aşağı özel yaratılmış bir mahlûkattır. Müminlerin yanında kendilerini garantide görmezler, hep şüphe içindedirler. "Derin devletin adamı mı olsun, Müslümanların yanında mı sığınsın kalsın?" Bütün ömrü o şüphe içinde geçer. Ayette Allah bildiriyor, "Ne onlardandır ne sizdendirler."

Mümin kendi kendine şüphe edecek, münafık alametini kendinde arayacak. Çünkü mümine etki eder bu. Münafık zaten ayetlerle alay eder. Mümin kendine çeki düzen verir; "Aman aman. Allah esirgesin, benzemek durumunda kalabilirim, benzeyebilirim." diye çok korkar.

Kalbinde hastalık olan da münafığa benzer. "Aman" der, "Ben bu hastalığı hemen düzelteyim." Münafık alameti belirir, "Aman, hemen kurtulayım." der mümin. Onun için bu ayetler biz müminleri ilgilendirir. Kafir, münafık güler geçer, kaale dahi almaz.

Münafıkların müminlere yaptıkları ahlaksızlık, haysiyetsizlik, kabalık, pislik, nobranlık, enaniyet onların cehennemini genişletir. Mümin bundan kazançlı çıkar; kafir kaybeder, münafık kaybeder. Ama çok büyük kayba uğrar.

Münafık kendini yüksek gördüğü için müminleri akılsız ve düşük imanlı zannediyor. Müminlerin, kendisi asi olmaması, küstah olmaması, saldırgan olmaması, oyuncu veya yalancı olmaması münafığın acayibine gider.

Münafık küstah, ahlaksız, haysiyetsiz olduğu için müminlerin kendine benzememesi onu kızdırır. Ve Müslümanlardan o yüzden nefret eder. Onları hep akılsız görür, kendini müthiş akıllı görür. Şeytandan aldığı ilhamdan kaynaklanır bu.

Münafığın hedefi hep boştur. Boş düşüncelerle, boş bilgilerle uğraşır, boş şeyleri okur, boş şeyleri takip eder, sonunda da cehennemin dibine düşer. Mümin hep hikmeti, özü, gerçek bilgiyi arar. Kuran'la mutabık olan bilgiyi arar.

Hayâ müminde olur, münafıkta hayâ olmaz. Son derece arsız ve pişkindir. Müminde mahcubiyet duygusu vardır, hayâ vardır, hicap vardır. Münafıkta insani hiçbir incelik ve bir ifade olmaz. Suratında, tavrında hayvani bir ifade olur.

Mümin velayet makamını münafıklarla alır. Peygamberlerin dereceleri münafıklara sabır ve onlarla mücadele sayesinde yükselir. Zihni açar münafık, mücadele azmini artırır, şevki artırır, Müslüman’ın çok dikkatli ve tetikte olmasını sağlar.

Münafık müminin çok tetikte, dikkatli ve itinalı olmasını sağlar. Ufkunu açar. Mümin nasıl mücadele edeceğini daha iyi görür, riski daha iyi kavrar. İslam’ın, Kuran’ın kıymetini daha iyi anlar. Müslümanlara olan sevgisi daha artar.

İmam Mehdi (as)’ın bir medrese eğitimi yoktur. Bir alime, hocaya bağlı değildir. İmanıyla, samimiyetiyle etkili olacaktır.

İman, akıl, elinde de Kuran; böyle bir insanla dünya baş edemez. En mühim mesele samimi iman etmek, samimi Allah’ı sevmek, samimi Allah’tan korkmaktır. Onun için öyle züppelik yaparak, çakallık yaparak, işte laf yarıştırarak, laf sokarak İslam’ı hakim etmek mümkün olmaz.

İslam akılla, derin imanla anlatılabilir. Peygamberimiz (sav) üniversite mezunu değildi. Elinde sadece Kuran vardı. Çok samimi imanlıydı, o yüzden çok etkili oldu. İmanıyla ve aklıyla etkili oldu.