Adnan Oktar A9 TV; 31 Mayıs 2014

Nefis hakkında olumlu çalışma yapılmaz. Temize çıkarılmaz nefis. Kesintisiz kötülüğü emreden bir güç insanın ruhunda aktif olarak hareket halinde.

Önce nefse saldırgan, anormal yanlış duyguları Allah veriyor ama ondan korunacak yolları da Kuran’ın çizgisiyle gösteriyor. İmtihanın sistemi bunun üstüne oturuyor zaten. Nefsi son derece tehlikeli görüp son derece uyanık ve dikkatli olmak gerekir. Her şeyde Allah’ın rızasının en çoğu nedir, onu arayacağız.

Nefis, kıskançlık ve bencillik sonucunda vücuda anormal eylemler yaptırıyor. Hiçbir şey olmaz zannediyor. Olur, oluyor. Çökertir adamı. Bu intihar edenlerin itici gücü nefistir. Onları delirtip intihara çekiyor. Cinayette de nefse uyduğu için cinayet işliyor.

Her şeye şefkatle, merhametle, akıl gözüyle bakmak lazım, yatıştırıcı olarak bakmak lazım. İki günlük dünya, imtihan oluyoruz. Bazı insanlar nefislerine uyabilirler. Nefsine uyunca dinden çıkmaz insan, günaha girmiş olur, hatası olur.

İnsanın kendini eleştirmesi, nefsini temize çıkartmaması, Müslümanı veli karakterli yapar, üstün hale getirir. Kendini kınaması onu akıllı ve sağlıklı hale getirir. Kendini yüceltince hasta oluyor. Delirir. Kendini kınadığında, nefsini eleştirdiğinde yücelir, açılır, akıllı olur.

Mutlaka her yanlış, her anormal hareket, her insana ilham edilir. Bilerek yaptığı için insanların yüzü kararır. Mesela sesi falan gider, ağlar, kızar, öfkelenir, tansiyonu çıkar, tansiyonu düşer. Allah’ın dediğini yapmadığı için ızdırap duyar. Allah’ın dediğini yapsa kalbi ferah olacak.

Şöhret hırsı Müslüman’a yakışmaz. Nefsin terbiye edilmesi için daima insan nefsini acz içinde görecek. Allah’a teslim olacak. Kardeşlerini çok sevecek. Muhabbetle bakacak. Onların hizmetçisi olmanın heyecanını yaşayacak.

İnsan kendini eleştirmezse, müstağni görürse deli gibi olur. Müslüman’ın mutlaka kendini eleştirmesi ve eleştirtmesi gerekiyor. Akıl sağlığı açısından bu gerekiyor. Yoksa akıl sağlığı bozulur. Muhakeme yargısı bozulur. Basireti, feraseti kapanır. Bakın etrafınıza görürsünüz. Dengesizlik meydana getirir. Makul olmaz insan.

Makul, dengeli olmak için mutlaka nefsi eleştirmek lazım. Arada sırada da olsa mutlaka eleştirmek lazım. İnsanların içinde de eleştirmek lazım. O zaman makul, dengeli oluyor insan. Bu bir Kuran mucizesidir. Elle tutulur bir mucizedir.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.

Eğer nefsi kendi haline bırakırsan doğrudan hayvan olarak baş belası olur. Yani hayvan ilkelliği gösterir.

Adama Allah rızası için, İslam’a hizmet için bir gün uykusuz kal desen, düşer bayılır. Ama bu arabayı sana vereceğiz dedin mi adam üç gün uyumuyor, ayakta duruyor. Hem de ayakta. İşte insan karakterinin küçüklüğünü, basitliğini, hayvanlığa nasıl yatkın olduğunu orada görüyoruz.

Bir insan nefsini deli gibi savunuyorsa bu bir akıl hastalığıdır. İnsan orada bir duracak, Allah’a sığınacak. “Ben nasıl bu kadar anormal bir insan olurum?” diyecek. Karşı tarafı makul şekilde dinleyecek. Müslüman, emri bil maruf nehyi anil münkere açıktır. O yüzden de aklı çok güzel gelişir.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Münafık ayetlerini hep müminlere anlatıyoruz. Mümin kendi üzerine alınmazsa o münafık alameti olur. Eğer alınıyorsa o da mümin alametidir. Çünkü Müslüman nefsini temize çıkarmaz. Nefis daima kötülüğü emredicidir.

Nefsi en ağır suçlarla itham etmek lazım. Münafıklıkla itham edeceksin, yanlışlıkla itham edeceksin, dalaletle itham edeceksin. "Her türlü yanlışlığı yapabilirsin." diye nefse sürekli bilgi gitmesi gerekir ki nefis azgınlaşmasın, Müslüman’ın tersine hareket etmesin.

Müslümanın cennetteki makamı münafıklarla, şeytanla, nefisle fikri mücadele ile yükseliyor.

Nefsin terbiye edilmesinde Allah’ın gösterdiği tek bir ölçü vardır; samimiyet.

YOBAZ TAKIMI, DİNİ -HAŞA- AZAP ÇEŞMESİ HALİNE GETİRİYORLAR. Ne kadar acı ve ızdırap varsa, ne kadar yasak varsa, ne kadar insanın hürriyetini kısıtlayan şey varsa hepsini din adına ortaya koyuyorlar.

Samimiyet çok önemli bir konudur. Samimiyet bazen insana pahalıya mal olur, nefsine zor gelir ama samimiyette direnmek gerekir.

Nefsi için yaşayan samimi olamaz. Başkasının iyiliği için yaşayan samimidir.

Vesvese insana hep gelir. İman vesveseye karşı mücadelenin adıdır. Nefsin saldırır, şeytan saldırır, kafandan bin şey geçer sen ona karşı direnirsin.

‘Nefret insanları’ nefsini kontrolde güçsüz kalmış, şeytana yenilmiş insanlardır. Bu kişilere doktor gibi yaklaşmak gerekir. Doktorun hastayı tedavi etmesi gibi ‘nefret insanlarına’ şefkatle yaklaşıp onları tedavi etmek lazım. Bu insanlar da manevi hastadır.

Eleştiriden rahatsız olmak nefsin çirkin bir refleksidir. Oysa eleştiri röntgen gibi insanın kendi göremediklerini görüp düzeltmesini sağlar.