Adnan Oktar A9 TV; 27 Mayıs 2015

Eğer biri bir enaniyet gösterisi yaparsa ona karşı çok yırtıcı oluyor insanlar. Onun için tevazu koruyucu bir zırhtır. Enaniyet de saldırganlığı artıran, belayı cezbeden bir hastalıktır.

Büyüklük hissinin makul görülecek bir yönü yoktur. İnsan uyumaya mahkum, bayağı perişan bir varlık, zor ayakta duruyor ve kısa sürede de ölüyor. Böyle bir varlığın büyüklük hem de akıl almaz bir büyüklük içinde olması mucizedir.

İnsana büyüklük hissi geldiğinde Allah dine yaklaşmasını engelliyor, aklını alıyor.

İnsanın enaniyet yapacak hali yok ki; sen kandan, etten, kemikten, sinirden oluşmuş bir varlıksın, doğal ihtiyaçların var, ne havalara giriyorsun? Ölüp gideceksin, nereye poz yapıyorsun? Ve çok kısa sürede bitiyor hayat. Her cenaze mezarın içinde alenen şişip patlıyor. Havaya girecek bir hali yok insanın, zavallı bir varlık.

Allah’ın herhangi zavallı bir kulusun. Ne havaya giriyorsun? Gittiğin mekan seni şereflendirmez. Gittiğin mekanda ne var? Beton var, demir var, taş var, tuğla var, ahşap var, asfalt var, bir de ağaçlar var. Bundan dolayı sen niye şeref kazanasın?

Allah ayette, “Vicdanları kabul ettiği halde zulüm ve büyüklenme dolayısıyla reddettiler” diyor. Vicdanına direniyor. Yoksa vicdanı ona doğru olanı emrediyor, “Yap” diyor, dinlemiyor. Onu eziyor. O yüzden yüzleri kararıyor. Yoksa insan vicdanıyla uğraşmadığında, vicdanının sesini dinlediğinde yüzü nur gibi olur.

Güzel olur, enaniyetli olur, hiçbir faydası olmaz. Güzellik bir fitnedir de aynı zamanda. Gençtir, güzeldir ama kibirden, büyüklük hissinden deliye döner. Çirkin zannedersin ama delice bir tutkusu vardır. O güzel dediğinin bin katı güzellik sunar sana.

Sen övündün mü, büyüklendin mi deli gibi görünürsün, bu itici durur ve sevilemezsin. Büyüklük yaptığında, böbürlendiğinde yine sevilemeyecek hale gelirsin. Sen niye böbürleniyorsun, niye övünüyorsun? Sevsin diye yapıyorsun değil mi? Ters etki yapar, sevgi gider.

Allah hepimize, bütün milletimize hayır versin. Barış, kardeşlik, sükûnet, sühulet, ferahlık, inşirah versin, fitneden korusun, kardeşi kardeşe düşürmesin. Kardeşlerin arasını bulsun Rabbimiz, onlara dostluğun, kardeşliğin, sevginin ruhunu versin. Enaniyetten, tekebbürden, büyüklük hissinden, makam mevki hırsından Allah korusun.

Bir insan çok enaniyetli ise, kendini çok beğeniyorsa, büyüklük gururu varsa vücudu enaniyet kesiliyor. Tamamı ene kesiliyor. Vücudu hastalanıyor. Yani akıl hastası gibi oluyor. Firavun’da, Nemrut’ta olan odur. Akli dengesini kaybediyor. O zaman tabii vücuduna şeytan oturuyor, yerleşiyor. Artık dengeli hareketler yapamıyor. Makul davranamıyor.

Peygamberimiz (sav) zamanındaki münafıkların hepsinin özelliği kendilerini Peygamber (sav)’den üstün görmeleri ve kendilerini ön plana çıkartmalarıdır. Münafık kadınlarda da münafık erkeklerde de hep hedef en önde olmak, en büyük olmaktır. Kendilerini haşa Allah gibi görürler.

Hadiste, “Ümmetimdeki münafıkların çoğunu okuyanlar teşkil eder” diyor. Bilgi sonucunda hep sapıtır, ayrı olmak isterler. Münafıklar kendilerince ‘Ben daha akıllıyım, daha bilgiliyim’ diye büyüklük hissiyle Müslümanlardan ayrılmak isterler.

Peygamber Efendimiz (sav)’in devrinin münafıkları kendilerince Peygamber (sav)’den daha akıllı oldukları iddiasındaydılar. Kendilerini güya daha akıllı zannettikleri için üst boyuttan konuşuyorlardı. Münafık çok saygısız ve küstah olur.

Münafıklar dünyada üstünlük taslarlar. Böyle şımarıp azarlar ama ahirette Allah’ın huzurunda haşa öyle züppelik, bilmişlik, entellik, çakallık yapacak güçleri kalmaz.

Kalbinde hastalık olan, gurur yapıyor, enaniyet yapıyor, kibir yapıyor. Büyüklük hissini değerli bir ibadet gibi görüyor. Hâlbuki şeytanın ifasıyla yaptığının farkında değil. Şeytani bir eylem içinde olduğunu göremiyor.

Kendini büyüteni Allah küçültüyor. Kendini küçülteni de Allah büyütüyor. Müminde enaniyet olmaz, büyüklük olmaz.

Münafıklar dehşetli bir büyüklük hissi içindedir. Haşa kendilerini Allah’tan büyük görürler.

Küfrü beğeniyor, kafasında büyütüyor, oradan bir şey çıkacak zannediyor. Halbuki küfre daldıkça bereketsizlik, bela, çirkinlik buluyor. Başka bir şey bulamıyor. Batağın içinden ne çıkar? Batak çıkar. Başka bir şey çıkmaz.

Ayette Allah Hz. Musa (as) için “Onu esaslı bir denemeden geçirdik” (Taha Suresi, 40) diyor. İmtihandan geçirdik. Ondan sonra ulu'l azim peygamber oluyor. Alelade olaylar olsa herhangi bir insan olurdu o zaman. Ama olağanüstü imtihan edilince olağanüstü insan olmuş oluyor.

Küfür hiçbir şey yapamıyor. Mesela PKK bir şeyler yapmak istiyor, Allah belalarını veriyor. Hitler bir şey yapmaya kalktı, Allah belasını verdi. Mussolini bir şey yapmaya kalktı, Allah belasını verdi. Stalin, Lenin bir şey yapmak istediler, Allah belalarını verdi. Allah hepsine belalarını veririm, başarılı olmazlar diyor.

Kuran'ın hikmeti önemlidir. Onun üstünde duracaksın. Yoksa istersen 10 dakikada çok sayıda ayet okuyabilirsin. Büyük bir süratle okuyabilirsin. Ama Kuran tertil üstüne ve düşünülerek, açılarak, hikmeti gittikçe çözülerek okunması gereken bir Kitap’tır.

Allah çok kapsamlı imtihan ediyor. Öyle sıradan bir imtihan olmuyor. Ciddi bir imtihan var, ciddi bir eğitim var. Sırf imtihan değil, adı imtihan da aslı eğitim.

Materyalistler, “Madem Allah var, dünyayı bir anda cennete çevirsin. Niye bu acılar sıkıntılar var?” der. Akla bak, sen imtihan olmaya gelmedin mi buraya? Eğlenmeye gelmediğine göre, imtihana geldiğine göre tabii ki acı sıkıntı olacak. Zorluklar olacak. Zorluk olmadan nasıl imtihan olacaksın sen?

Bir şey oluyor, sabrediyoruz. Ama sabrı safha safha daha güçlendiriyoruz, daha geliştiriyoruz. Bu ne? Eğitim. Nereye eğitim? Cennete eğitim. Allah bir avuç mümini seçiyor, burada eğitiyor. Doğrudan gidildiğinde Hz. Adem (as)’ın ilk baştaki konumu meydana geliyor. Olmuyor yani. Eğitim olduğunda kafa yerine geliyor. Kişilik yerine geliyor, nimetin kıymeti biliniyor.

İnsanların, bu kadar acı çekmelerine rağmen dinin önemini fark edememeleri hayret verici. Halbuki normal bir dindar bayağı huzurlu yaşar, bayağı güzel yaşar.