Adnan Oktar A9 TV; 7 Temmuz 2018

Çocuklar Allah’ın ruhudur. Çocuklara mutlaka saygılı olmak lazım. Çocuğu insan yerine koymadan çocukla konuşmak saygıya uygun olmaz.

Çocuk sevindirmek yatla gezmekten, lüks mekanda yemek yemekten çok daha zevklidir. Çocuk en küçük bir şeyle mutlu olur. Onları mutlu etmek güzelliktir.

Sadece büyük olanlara saygı gösterilir diye düşünmek yanlıştır. Çocuklar da saygıyı hak eder. Masumlukları, temizlikleri, günahsız olmaları gibi sayısız güzel, saygı duyulacak özellikleri var.

Çocuklara bile küsmeyi, bağırmayı, kafa tutmaya öğretiyor ve bununla seviniyorlar. El kadar çocuğa sadece sevgi öğretilir. Çocuğun ruhuna nefret ilka edip onu kirletmek zulümdür

Ailelerin bir kısmı çocuklarına sevgi öğretmiyor. Çocuğun en büyük ihtiyacı sevgidir. Çocuk sevgiyi tüm detaylarıyla, nasıl yaşayabileceğini bilmelidir. Ne Allah sevgisi öğretiyorlar ne de Allah’ın yarattıklarını sevmeyi öğretiyorlar. Bu ahir zamanın facialarından biridir.

Okulların çocuklar için cennet bahçesi gibi olması lazım. Çocukların okula gittiği için değil gidemediği için ağlayacağı bir ortam olmalı. Çok güzel ve rahat koltuklar, ev gibi ortam, merhametli öğretmenler merhametli temizlik görevlileri, her yer çiçek gibi olmalı.

Çocuklara saygıyla yaklaşmak gerekir. Bir evin içinde çocuk olması çok büyük nimettir, o evin en büyük lüksüdür.

Bazen aileler çocuklarını eşyaları gibi görüyor. Kendi istediği kişiyle evlenmesi, kendi istediği okulda okuması, kendi istediği hayatı yaşaması için baskı yapıyorlar. Çocuğun insan olduğunu adeta unutuyorlar. Çocuğa eşya gibi bakmak yakışık almaz. Anne baba nasıl kendisine şu işte çalış, şu kişiyle görüş diye karışılmasını istemezse, çocuğa da okulu, evliliği konusunda baskı yapmak doğru olmaz.

Çocuklar okula neden gittiklerini bilmedikleri için sıkılıyorlar. Derslerin mutlaka filmlerle olması, çocukların rahat koltuklarda oturması, istedikleri gibi giyinip gelmeleri gerekir. Çocuk okula gittiğinde muhteşem bir görgü ve kalite kazanacağını, genel kültürünün artacağını, çok sevilecek bir insan haline geleceğini bilmeli.

Çocukları aklı başında insan olarak muhatap almak önemlidir. Çocuklara önce saygı duymak, onlara değer vermek, hürmet göstermek ve sonra onları sevmek gerekir. Aksinde çocuğun dengesi bozulur, kendine ve çevresine zarar verebilir. Çocuğa mutlaka değer verildiğini onlara hissettirmek gerekir. Allah’ı çocuklara sevdirmek, bütün nimetlerin Allah’tan geldiğini onlara öğretmek ve çocukların daima Allah’la bağlantıda olmasını sağlamak gerekir.

Çocukların küçük yaştan itibaren şuurları açık oluyor. Çocuklara aklı zayıf varlıklar gibi davranmayıp insan gibi davranıldığında sağlıklı olurlar. Kuran’ı da çocuk yaştan itibaren gayet iyi anlarlar.

İmtihanlar olmasa hayatın tüm güzelliği yok olur. ZORLUKLA İMTİHAN OLMAZSAK OLGUNLAŞAMAYIZ. Dünyada eğitim acılar ve zorluklarla oluyor.

Çocuklara okulu sevdirebilmek için neden eğitim aldıklarını, okumanın onları nasıl kaliteli ve güzel hale getireceği anlatılmalı.

Reenkarnasyon inancı son derece mantıksızdır. Bir kedinin içine girdiğinde ne olur? Onun eğitici, öğretici hiçbir yönü yok. İnsanın imtihanı için hiçbir anlamı yok. Olgunlaşması için vakit gerekiyorsa, insana dünyada zaten bolca vakit veriliyor. İnsanın eğitilmesi için on gün bile yeter ama Allah 70-80 yıl veriyor. Bu, eğitim için çok bol bir vakittir.

Aklı başında insanları aramak, onlarla dost olmak lazım. Akıl ise Kuran’a uyulduğunda, vicdana uyulduğunda olur. Kuran ve vicdana uymayanda zeka olabilir ama o zeka bir fayda sağlamaz.

Münafık istediği kadar mutluluk taklidi yapsın tek başına kalmış olması Allah’ın ona verdiği en büyük beladır. Münafıklar ölü düşünceleriyle, ölü ruhları ve ölü hayatlarıyla birbirlerine dirilik telkini, sabır telkini, cesaret telkini yaparlar. Ama durumları ezilip yenilmiş bir mahluğun bir şey olmadı taklidi yapmasıdır.

Hürriyeti engelleyen Darwinist, vesayetçi ve bağnaz düşüncelerin hepsidir. Kadınlara, gençlere, tüm insanlara hürriyet çok hayati bir konudur.

Münafık ahmak olduğu için İslam’ı rahatça yok edebileceğini zanneder. Başarısız olduğunu görünce de zavallıca, ezilmiş sırtlan gibi kaçar. Münafık aşağılandıkça, toplumca dışlandıkça bunu sezdirmemeye çalışır. Ne var ki havasında olur. Oysa Allah belalarını vermiştir ve tüm insanlar onlara verilen belanın farkındadır.

Münafık ne yapsa başına geçer. Lağım kovası hazırlar kendi kafasına dökülür. Ama arsızca, üstü başı pislik içindeyken dahi, “ne oldu ki” der. Münafıkların arsızlığı Müslümanların şevkini arttıran, müminler için hayır olan bir durumdur.

Her şeyin çözümü dindir, her şeyin çözümü İslam’dır. Kuran ahlakını bilince insanlar çok rahat yaşarlar. Dinden uzaklaştıkça mutsuz oluyorlar. Kuran’a uyan insan çok dengeli olur.

Allah ile bağlantıyı kesersen mutluluğu da kesmiş olursun. Sana hayat veren, sana nefes aldıran, sana sayılamayacak kadar çok nimet vereni unutursan bu, zulmün en büyüğüdür.

Zorluk anlarında akıl ve irade en mükemmel çizgiye gelir. Zorluklar olmasa hayat çok kof olur. Bu dünyada kazandığımız güzelliklerle sonsuza kadar yaşayacağız inşaAllah.

İnsanlar lağımdan tiksinir gibi münafıktan tiksinir. Herkes münafıklardan iğrenir ve kaçar. Ama münafık çok ahmak olduğu için bunu bir türlü anlamaz. Münafık ahmaklığı da ayrı bir mucizedir.

İdam doğru bir yöntem değil. İran gibi en çok idam cezası uygulanan ülkelerde ahlaki suçlar son derece yüksek oluyor. İdam cezası getirilmesini destekleyen bazı kesimlerin Türkiye’yi kötü duruma düşürmek isteyen çok daha farklı bir planı olabilir. Meseleyi asıl halledecek olan doğru eğitimdir. Eğitimle bir insanı ıslah etmek varken, idamla yok etmek doğru bir yöntem olmaz.

Allah münafıkları çok iğrenç yaratıyor. Şeytanı göremiyoruz ama münafıklarda şeytanın tüm kirini, iğrençliğini ve pisliğini görüyoruz.