Adnan Oktar A9 TV; 4 Nisan 2018

Bazı insanların Allah’a karşı lakayıt ve ilgisiz olması çok büyük bir faciadır. Allah’ı “acaba ne yapacak?” diye denemek çok büyük akılsızlıktır. Allah’ın varlığı bu kadar açıkken, Allah’ın varlığını görüp Allah’a yönelmek varken, son derece lakayıt bir tutum sergilemek bir insan için müthiş bir felakettir. İnsan en çok Allah’ın büyüklüğüne yoğunlaşmalı ve imtihanın detaylarını iyi düşünmelidir. İstiyorlar ki bir elleri yağda bir elleri balda olsun. Böyle insan eğitilemez, sevgiyi öğrenemez. İmtihan eğitim için şarttır.

İmtihanı hayırla bitirmek çok büyük bir olaydır. Dünyanın her dakikası zordur. Bu zorluğun güzelliği vardır, ama her an her saniye muazzam bir dikkat gerektirir. Bu sebeple dünya hayatını hayırla bitiren çok tebrik edilmesi gereken bir başarı elde etmiştir.

Mümin cennetten gelir ve cennete gider. Müminin sonsuz hayatı ve dünya imtihanı bütün olarak yaratılmıştır. Mesela Peygamberimiz’in vahyi alışı, münafıklarla mücadelesi, kazandığı zaferler kaderinde bütün olarak yaratılmıştır. Müminin hayatı bloktur, bütündür.

Mükemmelliğin kapısı pişmanlıktır. İnsan pişmanlık duyar kendisini geliştirip düzeltir. Pişmanlıkla akıl gelişiyor. Dünyadaki eğitimin temelinde de pişmanlığı tatmak vardır.

Çocuğun asıl ihtiyacı sevgi, şefkat, Allah sevgisi, merhamettir. Okullarda çocuklara derelerin isimleri, geçmişte yaşamış komutanların doğum tarihini ölüm tarihini ezberletiyorlar, ama şefkatin, kaliteli olmanın, nezaketin, görgünün, kültürün, sevginin önemini neredeyse hiç anlatmıyorlar. Çocuklara o dersleri neden aldıklarını anlatmak lazım. Kültürlü olmalarının onlara ne kazandıracağını, ne kadar sevilecek hale geleceklerini anlatsalar çocuklar okula koşarak giderler.

Samimi olunduğunda vücutta bir rahatlama olur. Sekinet hali olur. Tüm kaslar gevşer. Allah samimi olanların kurtulacağına bunun için özel dikkat çekmiştir. O samimiyet içinde Allah’ın büyüklüğünün bilinmesi önemlidir. Bu samimiyeti kazandığında sıkıntı olmaz sanıyorlar. Sıkıntı son ana kadar olur, sıkıntı imtihanın gereğidir. Tüm peygamberler sıkıntı çekmiştir.

Münafıklar en baştan itibaren suç makinası gibi özel yaratılmış mahluklardır. Münafıkların varlığının amacı Müslümanların sevap almasıdır. Eğer bir Müslüman münafıkla ilmen karşı karşıya gelmiyorsa yanlış bir şey vardır. Münafığı olmayan Müslüman olmaz. Allah halis müminleri mutlaka münafıklarla imtihan eder.

Dünya adı imtihan olan bir eğitim yeridir. Zahirde imtihan, batınında gerçeğinde özünde eğitimdir.

Temizlik için ruh kalitesi gerekir. Ruhu ölmüş biri temizlik ve kalite arayışı içinde olmaz. Eğitimde en önemli dikkat edilecek şey o kişinin Allah’ın büyüklüğünü derinlemesine kavramasını sağlamaktır. Allah’a iman ediyor ama Allah’ın büyüklüğünü derinlemesine kavramadığında tevekkül eksikliği oluyor. Allah’ın büyüklüğünü iyi kavramak ve her şeyi Allah’ın yarattığından emin olmak gerekir.

Terörü ve PKK’yı ortadan kaldırmak için en hayati konu Darwinist eğitimin derhal durdurulmasıdır. Ortaokul ve liseden itibaren Darwinist materyalist eğitim alan gençlere bunun yerine Allah’ın varlığı, birliği ve Darwinizmin bilimsel delillerle geçersizliği anlatılmalı. Gençler ortaokuldan itibaren atalarının maymun olduğu, ilk atalarının komünal toplumlarda yaşadığı şeklinde bilim karşıtı eğitim alıyor. Bu telkinle yetişen insanları “terör, anarşi tez anti-tez çatışması”dır diye ikna etmek PKK için kolay oluyor. Bu gençleri ilimle, ikna ve telkinle eğitmeliyiz. Onlardaki bu tahribatı ancak böyle yok edebiliriz. Deccaliyet Darwinizmi kullanıyor, bizim de buna karşı anti-Darwinist eğitime ihtiyacımız var. Darwinizme karşı Kuran mucizelerinin, iman hakikatlerinin kitaplarla dergilerle konferanslarla sürekli anlatılması gerekiyor. Türkiye’nin deccaliyete direnmesi ancak Kuran’la olur.

Acılar ve zorluklar dünya eğitimi için şarttır. Dünyanın ve ahiretin anlamı için mutlaka zorlukla karşılaşmak gerekir. Derinlik, aşk, tutku bu zorluklarla meydana gelir. Zorluk yoksa yiğitlik, fedakarlık, vefa, sevgi oluşmaz.

Gençlere her konuyu öğretiyorlar ama asıl hayati konuları öğretmiyorlar. Gençlere tutku, derinlik, aşk, sevginin, kalitenin, olgunluğun öğretilmemesi bir felakettir. Bu güzellikleri öğretmemek gençleri başı boş bırakmaktır.

Hayat iyi ve kötü kavramı olduğunda anlam kazanır. Her yer iyi olsa, iyinin ve güzelin anlaşılması mümkün olmaz. Kötü olacak ki iyinin değeri anlaşılacak. İnsanın geçtiği acılar, zorluklar, çileler içinde Allah’ı asla bırakmaması, Allah’a hep dost olması tutkunun ve aşkın ortaya çıkmasını sağlar. Dünyada aşkın ve tutkunun eğitimini alıyoruz, buna tam hak kazandığımızda Allah ahirete alıp sonsuz kadar tutkuyu yaşatıyor. Sonsuzluk söz konusu olduğu için insanın mutlaka yüksek olgunluğa ulaşması lazım.

İnsan acılar ve zorluklarla olgunlaşır. Bu kadar hastalık olmasına, ölümün yakınlığına, acizlikler olmasına rağmen insanların çoğu olgunlaşmıyor. İnsanın gelişmesinin tek yolu bu. Kalite, güzellik, sevgi, tutku çekilen çileyle ortaya çıkıyor. Herkes Resulullah’ı çok seviyor, neden? Çektiği çileleri biliyoruz. Hz. Yusuf denilince akla hep kuyuya atılması, zindana konulması geliyor. Hz. İbrahim’i hep ateşe atılmasıyla hatırlıyoruz. Çekilen her acı ve çile sevgiye vesile olur.

Ruhun kemale erip olgunlaşması kişinin her an Allah için ne yapabilirim diye düşünmesiyle mümkündür. O zaman ruh cennetten derin zevk alan kaliteye ulaşır. Boş gezen, hedefi, heyecanı olmayan bir insanın ruhunun derinlik kazanması mümkün değildir.

Hastalıklar, acılar Allah'ın bizi daha iyiye götürmek için yarattığı özel olaylardır. Bunlar hep bizi olgunlaştıran kıymetli anlardır.

Bol bilgi değil; bilge, erdemli olmak, olgun olmak çok önemlidir.

Mehdiyetin de süresi kırk yıldır. Deccalin süresi kırk yıldır. KIRK, ÖNEMLİ BİR SAYIDIR. Olgunluk yaşı kırktır. Peygamberlere peygamberlik gelirken kırk yaşlarında gelir.

İstanbul’un gerçek anlamda güzelliğinin ortaya çıkması için çirkin yapılaşmanın değişmesi lazım. Binaların %70-80’i çok çirkin. Bu çirkinliğin tamamen ortadan kaldırılması gerekir. İstanbul’un güzelliği o zaman ortaya çıkar.

Müslümanların münafıklarla ilmi mücadelesi çok önemlidir. Müslümanın Kuran’da bildirilen cesareti, kararlılığı, sabrı yaşaması için münafıkların varlığı şarttır. Aşağılık, karaktersiz, haysiyetsiz münafıklarla ilmi mücadele Müslümanın neşesini, gücünü, şevkini artıran hayati bir konudur.

Başbuğ Türkeş gerçek bir devlet adamı, bir mürşid, vatansever bir dava insanıydı. Türkiye’nin yıkılmasını engelleyen ana unsur olmuştur. Yetiştirdiği güzel nesiller şu an hala Devletimiz’e çok kıymetli hizmetler veriyor. Kendisini sevgi ve hürmetle anıyoruz.

İnsanlar Allah’ı sonsuz sevse, Allah’ın hak ettiği şekilde çok yüksek bir sevgiyle Allah’ı sevseler insanlar da dünya da bambaşka olur. Bunu yapmamakla insanlar çok büyük hata yapıyorlar. Allah’ı sonsuz sevmek yerine Allah’ı yabancılıyor ve Allah’a kuşku ile bakıyorlar. Hem Allah’ın verdiği her şeyi kullanıp hem de bunların hepsini veren Allah’ı unutuyorlar. Allah’ın vermesiyle okula gidiyor, sevdikleri var, yemek yiyor, geziyor, arabaya biniyor, tatile gidiyor ama tüm bunları veren Allah’ı hiç düşünmüyor. Bu çok korkunç bir ahlaktır.

Münafıklar 20-30 yıl istemeye istemeye İslam’a hizmet ediyorlar. Bu da münafığın tamamen Allah’ın kontrolünde olduğunun mucizevi bir delilidir. Allah’ın emriyle 20-30 yıl, Allah’sız Kitapsız olduğu halde İslam’a hizmet ediyor, 50 yaşından sonra münafık olduğunu açıklayıp münafıklık görevine geçiyor çok şaşırtıcı bir durum. Münafığın Müslümanlara faydalarından biri de vidanjör görevi görmesidir. Nerede çürümüş, kokmuş, pislik tip varsa topluyorlar. Müslümanların Allah rızası için sabrettiği ve bir şey demediği lağım mahluklarını alıp gidiyorlar.

Hz. Yusuf’u kardeşlerinin kuyuya atmasının tek sebebi kıskançlıktır. Vezir’in karısının Hz. Yusuf’a iftirasının sebebi de haset ve kıskançlıktır. Mehdi de bu yönüyle Hz. Yusuf’a benzer. Akıl almaz gayri hukuki engellemelerle, iftiralarla, oyunlarla karşılaşır.

Pek çok yerde samimi dindarlık hakim olmadığı için insanların neşeyi yaşayacakları ortam da olmuyor. İnsanların mutsuzluğunun nedeni de imanın neşesinin bilinmemesidir. Arada parazitler olduğu için oluşan ortam gençleri çok geriyor. Hiçbir yerde sevgi olmamasına alışmış oluyorlar. Korkunç bir hayatı baştan kabul ediyorlar. Ya da suni sevgiye, çıkara dayalı bir sisteme razı oluyorlar. Gerçek sevgiyi değil sevginin edebiyatını biliyorlar.