

Zamanın nisbiliyi, zamanın sabit bir ölçü olmayıb, şəraitə görə dəyişkənlik göstərə bilən bir həqiqət olmasıdır. Bu, obyektiv olaraq eyni keçən müddətin fərqli müşahidəçilər üçün fərqli görünməsi deməkdir.
Albert Eynşteyn XX əsrin əvvəllərində nisbilik nəzəriyyəsi ilə zamanın nisbiliyini elmi şəkildə sübut etmişdir. Onun kəşfi, zamanın müşahidəçinin hərəkət vəziyyətindən asılı olaraq dəyişdiyini göstərmişdir.
Quranda Həcc surəsi 47-ci, Səcdə surəsi 5-ci və Məaric surəsi 4-cü ayələrdə zamanın nisbiliyinə işarə edən ifadələr yer alır. Bu ayələr, Allah qatında bir günün insan hesabına görə min və ya əlli min ilə bərabər olduğunu bildirir.
Quranda zamanın nisbiliyindən, yəni elmi cəhətdən yalnız XX əsrdə sübut edilmiş bir həqiqətdən bəhs edilməsi, onun ilahi bir kitab olduğunun başqa bir sübutu olaraq qəbul edilir. Bu, Quranın elmi həqiqətləri əsrlər əvvəl bildiyini göstərir.
Albert Eynşteynin nəzəriyyəsindən əvvəl insanlar zamanın nisbiliyinin bir nəzəriyyə olduğunu və şəraitə görə dəyişkənlik göstərə biləcəyini bilmirdilər. Bəşər tarixi boyu heç kim bu məsələni açıq-aşkar ifadə etməmişdi.