Adnan Oktar

Mirovan nizanibû ku dê decaliyetek derkeve hemû mirovan bixwe, lê belê ev bûyerên derketine nefreta decaliyetê nîşan dide.

Mînafîq wek mîkroba cemîyetê ne. Tevî ku gelekî kêmaqil in, xwe gelekî zana dizanin.

Em ê afirandinên Xwedê zengîn binêrin û heyirî bimînin. Wê demê evîn zêdetir dibe. Evîn zêde be tirsa Xwedê jî zêde dibe. Tirs zêde be tewekul jî zêde dibe. Tewekul zêde be hemû hêrs radibe. Serê te rihet dibe, aş dibî. Bexteawî, aramî û asanîyek dikeve ser mirovan, înşAllah.

Tirsa Xwedê tenê bona windakirina heza Xwedê ye. Bihuşt jî nîmetekî Xwedê ye ku heza wî nîşan dide.

Mirovên ateîst jî, hezkirin PKKê ku tevlî sûcan nebûne jî dikarin werin tevlî weşana me bin û bibin mêvanê me. Dikarin her tiştî bipirsin.

Di Quranê de şahidîya jinan tenê di mijara bazirganiyê de derbas dibe. Ev bona ku jin nekevin tengasiyê tevdîrek e.

Divê em bibin mirovên wisa ku li pişta wan kesên têkçûyî nexin, lê belê dest bavêjin wan. Têkbirina mirovekî zulum e.

Gîhandina wê nifşa ku bi temamî wek hev in, tiştên nû nizanin û tenê bi çend peyvan diaxivin bona me gelekî xeternak e.

Divê em dest bavêjin wan kesên tiştên xerab dikin. Divê nehêlin mirovek jî biçe dojehê, bona xelaskirinê xîret lazim e.

Her çiqas şaşiyên wan hebin jî kesên bawermend birayê xwe navêje, wî/wê naşîne cem kufrê. Divê bi dilekî fireh nêz bibe. berovajî bona kufrê dibe hêz.

Nekirina tewekulê heram e. Xembarî hêza laşê mirov dikuje. Bawermend xwe nake nava xeman.

Munafiq mirovên wisa şeytanî ne ku dikari zû bi zû derewan bikin, dikarin rihet îftîra bikin û dikarin dijî Misilmanan dafikan daynin.

Misilman bi Quranê diaxivin. Hişê wan Quran e. Ew kesên ku şûn ahukmê Quranê hukmê xwe pêk tînin dikevin şîrkê.

Bi munafiqan re hişmendiya hevkarbûna sûcê heye, bona ku mirovên din jî wek xwe sûcdar nîşandin gelek planan dikin.

Werin em hezkirinê belav bikin. Di dibistanan de tenê carekî jî mamoste behsa hezkirinê bikin û bêjin bibin xwişk û bira, kesek ji bîr nake.

Yek taybetiya munafiqan jî ew e ku nankor in. Dema pêrgî tengasiyan tê, desr hilnade, dema tengasî diçe dîsa şûm dibe.

Xweşikbûna jinan, hezkirina jinan wek sûc dibînin. Tişta qedexe têkilîya jin û mêran a ne meşrû ye.

Ew modela jiyanê ku di televîzyonan de tê pêşkêşkirin bi temamî vala û bêkêr e. Gelekî xembar e ku genc tenê berê xwe didin van tiştan.

Bi van bernameyên televîzyonan ve, çandeke badilhewa tê belavkirin. Jiyaneke ku behsa ol û Xwedê nake tê pêşkêşkirin.

Gîhandina nifşeke wisa ku afirandina tiştekî armanc nake û bêhûde dema xwe derbas dike bona Tirkiyê xetereke mezin e.

Komeke ji hunerê û estetîkê beşer nake, nikare biafirîne, tim bi tiştên amade debara xwe dike bi derbekê re belav dibe. Ev gelekî talûke ye.

PKK dijminê hemû Rojhilata Navîn e. Dibin bela serê her kesî. Ew gefên wan li PDKê jî vê bêexlaqîya wan nîşan dide.

Li Rojhilata Navîn li gelek deveran mirov li hember jinan bi nêrîneke hiv tên mezinkirin. Dema jineke sîngvekirî dibînin har dibin.

Mirov zindiyên gelekî lawaz in, tim nikare bala xwe bide ser tiştan. Nikare li ser axavtinên dirêj hûr be. Hebûna muzîkê hişê mirovan xurt dike.

Jin bi îmanê xweşik dibe. Xwedî îman yan na, wisa zanin ku jin xweberê xweşik dibin, ne wisa ye. Roja din dibe ku ji dest bikin.