Adnan Oktar

Şûr li ser Misilmanan nayê rakirin, heram e. Di navbera Misilmanan de şîret heye, daweta rastiyê heye, tundî nayê pejirandin.

Di feraseta Îslama rast de azadî heye. Xumama li ser mê dê her sal herin. Dê perdeya li ser Ashab-î Kêf rabe. Kêliya Xweda, perdeyan ji ser me rakê dê şiyana dîtînên me qewî bibe. Dê hîn bêtîr qewî bibe.

Her çi be çi nebe, em naxwazin li ser sînorê welatê me dewletek komunîst stalînîst ava be û em destûrê jî nadin.

Ya ku em fem dikin, li herêmê paqijkirin PKKê, rabûna zordestiya çekê ya li ser eniya gel e, wê hingê çareserî pêk tê.

Kurd têrpaqij in û dilsozê dewletê ne. Lê belê zordestiya çeka PKKê li ser wan heye. Divê birayên me Kurd li hember vê zordestiyê tenê neminin.

Kurd nijadekî nûrdar û oldar e. Bîrdozîya qirêj a PKKê qebûl nakin. Em zordestiya PKKê li ser Kurdan paşguh nakin

Di feraseta Îslama rast de azadî heye. Xumama li ser mê dê her sal herin. Dê perdeya li ser Ashab-î Kêf rabe. Kêliya Xweda, perdeyan ji ser me rakê dê şiyana dîtînên me qewî bibe. Dê hîn bêtîr qewî bibe.

Paşverû dixwazin hemû cîhana xwe ya tarî û qirêj bavêjin ser Îslamê. Bila ew tarîtî ji we re bimîne. Berdin bila xweşikîya Îslamê belav be.

Paşverû dixwazin hemû cîhana xwe ya tarî û qirêj bavêjin ser Îslamê. Bila ew tarîtî ji we re bimîne. Berdin bila xweşikîya Îslamê belav be.

Her çi be çi nebe, em naxwazin li ser sînorê welatê me dewletek komunîst stalînîst ava be û em destûrê jî nadin.

PKK dijminê hemû Rojhilata Navîn e. Dibin bela serê her kesî. Ew gefên wan li PDKê jî vê bêexlaqîya wan nîşan dide.

Komeke ji hunerê û estetîkê beşer nake, nikare biafirîne, tim bi tiştên amade debara xwe dike bi derbekê re belav dibe. Ev gelekî talûke ye.

Têgihîştina ortodoks zindîbûna mirovan dikuje û hişê wan felcî dike. Di dawîyê de jî tim civakên binpêbûyî derdikevin holê.

Gîhandina nifşeke wisa ku afirandina tiştekî armanc nake û bêhûde dema xwe derbas dike bona Tirkiyê xetereke mezin e.

Ya ku dixwazin bi xweseriyê ve ava bikin, pergaleke Stalînîst a zordestiyê ye. Dîktatoriya proleteryayê taybetiya herî mezin a Stalînîzmê ye.

Bi van bernameyên televîzyonan ve, çandeke badilhewa tê belavkirin. Jiyaneke ku behsa ol û Xwedê nake tê pêşkêşkirin.

Tenê hebûna yek mîsqala hucreyan jî bona femkirina hebûna Xwedê bes e. Yek hucre ji bajarekî mezin zêdetir tevlihev e.

Bi şêwazek hişk û nedilovan ve rexnekirin ne hişmendî ye. Rexne bi şêwazek hişane, jevgirtî ve tên kirin.

Ew modela jiyanê ku di televîzyonan de tê pêşkêşkirin bi temamî vala û bêkêr e. Gelekî xembar e ku genc tenê berê xwe didin van tiştan.

Pirsyarbûna bawermendan li axretê bona wan îltîfat e, bona dîtina qenciyên wan in.

Werin em hezkirinê belav bikin. Di dibistanan de tenê carekî jî mamoste behsa hezkirinê bikin û bêjin bibin xwişk û bira, kesek ji bîr nake.

Bawermendekî/e hişyar û jidil naçe dojehê. Lê belê bawermend her tim di navbera tirs û hêviyê de ye.

Misilman bi Quranê diaxivin. Hişê wan Quran e. Ew kesên ku şûn ahukmê Quranê hukmê xwe pêk tînin dikevin şîrkê.

Ew dadmendiya civakî, azadî û pergala welayetê ku ji komunîzmê hêvî dikin, bi awayekî rast û xweş dê di desthilatiya exlaqê Îslamê de bijî.

Gîhandina wê nifşa ku bi temamî wek hev in, tiştên nû nizanin û tenê bi çend peyvan diaxivin bona me gelekî xeternak e.