Adnan Oktar

Ne ku em hêrs bin û paşverûtîyê paş guh bikin, divê em wan perwerde bikin. Divê bibe polîtîkaya hukûmetê. Gencên çepgir wisa zanin ku dê bi ramana bêxwedê ve paşverûtîyê têk biherin. Berovajî wê, derman Quran e, oldarîya rasteqîn e.

Çawa ku seferberî dikin û alîkarîyan dişînin bila wisa jî bona kurdên mexdûrên terorê alîkarîya lezgîn were kirin.

Dewletên kûr pêşengan jî diçewisînin. Ger pêşeng bên parastin, bi hevre bikarin tev bigerin bandora dewleta kûr jî namîne.

Ger wek Rojhilata Navîn xuya bike, çawa ku dixwazin Rojhilata Navîn biperçiqînin dê wisa bixwazin Tirkîyê jî biperçiqînin. Divê gelekî nûjen be.

Dewleta kûr a her welatî jev cuda tê zanîn. Lê belê mîna mafyaya cîhanê hemû pev re têkildar in, zêdetir jî hevalê şirketên çekan in.

Tişta ku divê Tirkîye demildest bike zêdetir nûjenbûn e. Divê ne mîna Rojhilata Navîn, mîna nûjen bê dîtin.

Li hemû cîhanê tundîya dewletên kûr hene. yên ku vê tundî û bextreşîyê ji holê rakin Mehdî û Îsa Mesîh in.

Kürt kardeşlerimiz o kadar mazlumlar ki, hendekler yüzünden canları yanıyor hiç sesleri çıkmıyor. Bu kardeşlerimize yardım edilsin.

Ew kesên li hember Mehdîyetê ne, çiqas dixwazin bila berxwe bidin, derketina Mehdî heq e. Em ê Mehdî jî Îsa MEsîh jî bibînin.

Dewletên kûr ên cîhanê dixwazin li Sûrî bi destê PKK hemû komên dijber tune bikin. Pergalek wisa çê dikin ku gelekî xwînê birijîne.

Em bawer dîkîn ku Îslama Quranê dê bibe desthilatê cîhanê, hemû geşedan bi wî awayî rû didin.

Ger em efûkar nebin dê dijminî ava be, efûkirin li nefsa mirov zor tê lê belê efûkirin dostanîyê çê dike. Comerdî, zengînî û dewletîyê çê dike

Dema ku mirov exlaqê xweş ê Quranê bi cîh tîne, jîr dibe, xweşik dibe, rasteqîn dibe.

Dema ku mirov xwe dispêre Xwedê, dibe bendewar û dilfireh dibe, hemû xisetên nebaş ji holê radibin. Ev sira Quranê ye.

Guhdarîya nefsê, xwebaşdîtin mirov dîn dike, rexne jî vê nexweşîyê pak dike û mirov dibe kesekî/a maqûl, rast û giran.

Ger mirov xwe rexne neke û rexneyên kesan jî qebûl neke dibe mirovekî/a nexweş, bêkalîte û pêş nakeve.

Divê hemû cîhan bê cem hev û nehêle xwîn birije. Divê xebatên wek "Em xwînê naxwazin, tundî û hişkîyê naxwazin" bên kirin.

Ger berhemek çêrî Xwedê, olê û Quranê bike ez vê yekê qebûl nakim û bi ser de diçim. Karê min bi seneman re nîn e.

Li cîhanê têkoşîna nehezkirin û neparkirinê heye, şûna axavtinê dixwazin bi tundîyê hin mijaran çareser bikin.

Hebûna ajalan nîmetê Xwedê mezin e, gelek mirov hay ji vê nîmetê tune ye.

Bona hin kesan, parastina olê û vegotina Xwedê ne rêza yekem e, bo wan parastina wan kesên ku di hişê xwe de pek senem kirine girîngtir e.

Hezkirina ajalan gelekî girîng e, divê bona parastin û hewandina ajalan wezareteke cuda bê avakirin.

Dê li axretê ji wan bipirsin çima we Yekîtîya Îslamê nexwest, tevî ku we dizanibû çima we nîşaneyên hedîsan venegot, dê nikaribin bibersivînin.

Ew kesê ku nahêle bê rexnekirin tim kêm û neserketî ye, nazane hez bike, dibe mirovek dînik.

Çawa ku dema her nîşaneyê heye û wext were derdikeve, dema dîtina Mehdî jî maye û ku dem hat em ê kesayeta wî bibînin.