Adnan Oktar

Em li hember wan kesên ku propagandaya Ocalan û perçebûnê dikin teqez bê deng namînin. Em ê biryarbûna xwe bi zanistê nîşandin

Tişta ku pirsgirêkên pêvajoya çareserîyê ji holê rake, xebata fikrî ya li dijî bîrdoziya terorê ye.

Reçeteya rizgarbûna Tirkiyê ne pergala seroktiyê ye, rawestandina perwerdeya Darwînperest û madeperest e.

Li gelê me heqaret e ku difikirin gel qanî bikin. Em teqez efûkirina kujeran, federasyonê û perçebûnê qebûl nakin.

Divê em bi temamê gelê ve nîşandin ku em hemû li hember afûkirina kujeran û perçebûna welatê xwe ne. Divê cîhan vê bibîne

Em dema ku Yekîtiya Îslamê ava be bextewar dibin. Ger Tirkiye perçe be Yekîtiya Îslamê çênabe, lewre serokatî federasyon ne rast e.

Sedema ku em ki dijî serokatiyê ne ew e ku dê dêrî li federasyon û perçebûnê veke. Federasyonbûna wek Meksîka perçebûn e.

Heta ku perwerdeya Darwînîst û materyalîst were kirin, li zanîngehan kes û komên tundparêz naqedin. Çareserî guherîna perwerdeyê ye.

Tenê Hezretî Mehdî ye ku dê hezkirinê, dilovaniyê, biratiyê dîsa fêrî mirovahiya ku hîn bûye ku xeynî tolhildanê ti rê tune ye, bike.

Dema Îslamê dicehmînin, dema ku rewşa olê ji heyatê dixînin, wisa bawer dikin ku dibin herî xwedî teqwa. Ol ne dordarî ye, ol hêsanî ye.

Xwedê dibêje ku muşrîk kesên qirêj in. Ev ne qirêjiyek manewî ye, fizîkî ye jî. Mala wan, ew bi xwe, nêrîn û jiyana wan qirêj e.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Kurdbûn şeref e. Gelek alimên Îslamê Kurd in. Ûstadê min Kurd e. Kurdbûn xweşikî ye, nîmet e.

Di navbera Îmraliyê û Qendîlê ti cudahî tune ye. Şerê xwediyê dîkan dikin. Armanca wan heman e; derketina Ocalan û perçebûna Tirkiyê ye.

Hîç ne normal e ku di meclîsê de jin gelekî kêm in. Divê herî kêm nîvê meclîsê jin be. Cîhê ku jin lê ye wek bihuştê ye.

Îslam heq e, li ser pêyan dimîne lê belê pergalên zordariyê her gav winda dibin. “Tişta batil windabûyî ye” ev gotina Xwedê ye.

Hezkirina Xwedayê ku hêzdar e bona mirovê belengaz nîmetekî mezin û serfirazî ye.

Nehezkirin û bêwefabûn dilê gelek mirovan pêçaye. Dema ku nehezkirin û bêwefabûn hebe bêmehrîbanî zêdetir tê dîtin.

Pesindana kujer û kesên terorê teşwîq dike suc e. Pesendkirina Ocalan jî suc e. Ev yek heqaretek li hember hemû gelê me ye.

PKK rêxitineke kirêt û nebaş e. Mafya cuda ye Kurd cuda ne. Kurd mirovên wek nûrê pak û paqij in, xwedî exlaq in.

Pergala perwerdeyê ya Darwînperest û madeperest li dijî Xwedê derdikeve, li cîhê ku ve yek heye bereket û yom namîne.

Kurd têrpaqij in û dilsozê dewletê ne. Lê belê zordestiya çeka PKKê li ser wan heye. Divê birayên me Kurd li hember vê zordestiyê tenê neminin.

Dê baş be ku hemû partî hemû koman bi hezkirî hembêz bike. Divê rihê hezkirinê zêdetir were dîtin.

Li şûna xapandinê divê em gel li hember talûkeya PKKê hişyar bikin, divê gencên ku bi hezkirina niştiman û alê werin gîhandin.

Ji ber ku AkPartiyê rêya Tirkiya kevn a ku gel biçûk didît guherand, miletê me eleqe nişan dide, ev taybetî divê bi her partîyan re hebe.