Adnan Oktar

PKK rêxitineke kirêt û nebaş e. Mafya cuda ye Kurd cuda ne. Kurd mirovên wek nûrê pak û paqij in, xwedî exlaq in.

PKK rêxistinek bê xwedê, bê kitêb û komunîst e û aniha herêm dagir kiriye, birayên me Kurd ên oldar ji PKKê nefret dikin.

Berê, dema ku digotin Ermen, Kurd û Elewî, wek çêr dihat dîtin. Ev yek bê exlaqiyek mezin e. Hemû jî mirovên wek nûr in.

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Kurd şêr e, mêrxas e, merd e. Dema ku leşkerên xwe birîndar dibîne, wisa nahêle, digire û dibihere nexweşxaneyê

Kurd xwedî rûmet in. Bêexlaqî ye ku mirov çekê bikute serê wan û bi darê zorê reyên wan bistîne, bi zorê pere berhev bike.

Ya ku em fem dikin, li herêmê paqijkirin PKKê, rabûna zordestiya çekê ya li ser eniya gel e, wê hingê çareserî pêk tê.

Kurd kesên dildar û sertac in. Em hemû birayên me yên Kurd gelekî hez dikin. Kurd teqez tiştekî nebaş nakin.

Kurdbûn şeref e. Gelek alimên Îslamê Kurd in. Ûstadê min Kurd e. Kurdbûn xweşikî ye, nîmet e.

Pergala Serokatiyê dê Tirkiyê perçe perçeyî bike. Hîç birayekî me yî Kurd naxwaze di bin banê dewletek Komunîst bijî.

Di feraseta Îslama rast de azadî heye. Xumama li ser mê dê her sal herin. Dê perdeya li ser Ashab-î Kêf rabe. Kêliya Xweda, perdeyan ji ser me rakê dê şiyana dîtînên me qewî bibe. Dê hîn bêtîr qewî bibe.

Di hevgirtîbûn û bihevrebûnê de bedewî heye, hêz heye. Ji bo vê yeke jî Xweda dibêjî bibin yek û bihevre bin. Tu wisa difikirî ku dê kurdan bikin yek. Dê kurd bextewar bibin. Tiştekî wisa pêk nayê. Difikirin ku komkujiya mezin a kurd pêk bînin.

Di feraseta Îslama rast de azadî heye. Xumama li ser mê dê her sal herin. Dê perdeya li ser Ashab-î Kêf rabe. Kêliya Xweda, perdeyan ji ser me rakê dê şiyana dîtînên me qewî bibe. Dê hîn bêtîr qewî bibe.

Îman navê berxwedana li hember wesweseyên şeytîn, li hember şik û gumanan e. Dê şikbarî her gav were û dê Misilman tim ser kevin.

Dema ku êrîşek li ser partiyekî dibe, negirtina êrîşkeran ne tiştekî ji rêzê ye. Divê êrîşker demildest werin girtin.

Li şûna xapandinê divê em gel li hember talûkeya PKKê hişyar bikin, divê gencên ku bi hezkirina niştiman û alê werin gîhandin.

Hin nivîskarên ku rêz li PKKê digirin, dema qala oldar û gele me dibe wek şêran dibin. Helwesteke gelekî çirkîn nişan didin.

Pesindana kujer û kesên terorê teşwîq dike suc e. Pesendkirina Ocalan jî suc e. Ev yek heqaretek li hember hemû gelê me ye.

Em li hember wan kesên ku propagandaya Ocalan û perçebûnê dikin teqez bê deng namînin. Em ê biryarbûna xwe bi zanistê nîşandin

Ocalan di sala 1999an de qaşogiravî banga çekberdanê kiriye, PKKê jî di 2000an de daxuyandibû ku çek berdaye. Hin safdilan jê bawer kiribûn.

PKK li herêmê perwerdeya komunîst dide, divê gencên me li hember komunîzmê werin hînkirin, hezkirina niştiman, al, gel, ol û kitêbê hebe.

Cîhan cîhê îmtîhanê ye, mirov ku vê îmtîhanê ne girîng bibîne xetayek mezin e. Zewqa îmtîhana li cîhanê cuda ye, divê em ji bin rabin.

Nehezkirin û bêwefabûn dilê gelek mirovan pêçaye. Dema ku nehezkirin û bêwefabûn hebe bêmehrîbanî zêdetir tê dîtin.

Tişta ku pirsgirêkên pêvajoya çareserîyê ji holê rake, xebata fikrî ya li dijî bîrdoziya terorê ye.

Hin kes bo rihetiya xwe Tirkiyê dixin nav bobelatekê, ji mezinbûna belayê, ji perçebûna Tirkiyê aciz nabin.