Adnan Oktar

Bawermend tev xwişk û bira ne. Şiî jî Sunî jî mirovên ronak in. Xurtbûna Îranê, Pakîstanê kêfxweşî ye.

Dewleta kûr a cîhanê ew hêza xwe berê winda kir, lîstika wan aniha dikin ku Misilmanan berî hev bidin, divê em nexapin.

Em Kurd, Tirk û Ereb dê hemû di nava Misilmantiyê de bihelin. Em hemû birayên Misilman in.

Lev hezkirina Misilmanan û wek bira jiyankirin esas e. Dema ku di navbera wan de gengeşîyek derket, divê xîret bikin û çareser bikin.

Heke ku dixwazî mirovekî din baş bibe, îttîhad-i îslamê bixwaze. Di nav îttîhad-i îslamê de ji xwe her tişt dê çareser bibe. Ji ber ku li dijî îttîhad-i îslamê berxwe didin, biratî, hezkirin û muhabet li ber derî disekine û nakeve hundir.

Hevalên gelê Kurd yên rast bawermend in. Em ji hemûyan hez dikin. Em teqez destûrê nadin çekên PKKê. Ti eleqeya birayên me Kurd bi PKKya bê Xwedê û mafya re tune ye.

Çawa ku ti kes nikare tikilî xwekirin û tevgera mêran be, ti kes nikare tikilî kinc û kenên jinan jî be. Xwişk û birayên me Kurd gelek gelek êş kişandin. Li wan xwedî derketin deynê stûyê me ye.

Ruhê hin Misilmanan qalik girtiye, nizanin bi hezkirin û dilovanî nêzîkî hev bin.

Sedema ku Iraq û Efxenîstan binpê kirin, bêkalîte dîtina wan bû. Hîç kesek nikare welatekî kalîte binpê bike. Bila Tikiye kalîteya xwe zêdeke.

Bona ku dijayetiya Tirkiyê a li cihanê rabe, divê em gencên nûjen, kalîte û ronak ku exlaqê Quranê û hezkirinê dizanin bigihînin.

Şûna ku derfeta hev hezkirinê, hev hembêz kirinê, rakirina bobelatan heye, hev kuştin bêwijdaniyeke mezin e.

Gelekî şayanê dîtinê ye ku Misilman nizanin hevkuştina wan lîstikeke şeytan e.

Bila Tirkiye qat bi qat ji Ewropa azad û demokrattir be, nûjen be, Di warê azadiya jinan de gelekî ji wan pêşdatir be. Bila ramanê ronak serdest be.

Zulmeke mezin e ku Misilmanên Xwedayê wan, Kitêba wan û Qibleya wan yek e hev bikujin. Hemû ev zulman acîlyeta hatina Mehdî nîşan didin.

Xwedê mirovan dide hezkirin. Divê mirov şûna ku dikeve şîrkê, bi daxilbûna Xwedê ve hezkirinê bixwaze. Divê bêje; "Ey Xwedayo! min bide hezkirin!"

Ger ruh û kesayetê munafiqî nebe, dê Misilman bêjin; " Ev çi hal e bira birayan dikuje, werin em bibin yek" û dê tundî jî biqede.

Bila li herêmên terorê ceyran belaş be. Faturayên wan bîla ser navê me were birîn, em ê bi gelê xwe ve bidin, bila birayên me mexdûr nebin.

Em dixwazin birayên xwe Kurd di nava hebûn û zengînîyê de bibînin, bila teqez alîkariya madî li hemûyan bê kirin, alîkariya pere jî. Birayên me Kurd xwedî rûmet in hewcedariyên xwe nabêjin, divê em lazimiyên wan demildest daynin ber deriyê wan û xaniyên wan jî zûtir ava bikin. Bila di her sermiyanê de pêşanî ya Kurdan be. Divê em hezkirina xwe baş nîşandin ku bila bizanin ew yek ji xweşikiyên vî welatî ne. Em bi hemû gelê xwe dikarin hewl bidin ku bila birayên me Kurd bi dilrihetî bi eşq û bawerî bijîn. Canên me Kurd dê bi aramî bijîn.

Tişta ku nahêle Misilman bibin yek, ne kufur e, qelsîya îmana hin Misilmanan û hebûna ruhê munafiqî ye.

Dema herî teng û dijwar dema bawermendan a herî hêja ye, xurttir dibe. Dikare xêra 30 salan 30 qatî zêdetir di wê dema dijwar de hilde.

Dewleta Osmanî hat û çû, em carek din Dewleta Osmanî navejînin. Em di çaxeke nûh de ne, em ê bi nezaketî, nûjenî û hezkirinê ve exlaqê Îslamê vebêjin.

Bila vegotina Îslamê, Quranê mirov pereyan nagire. Teblîx bo pereyan nayê kirin.

Gelek welatên Misilman bi pereyên welatiyên xwe ve birayên xwe şehîd dixin, vî pereyî jî didin dewletên kûr ên cîhanê.

Wan çekên xwe yên di kewaran de mayî li Misilmanan direşînin û diqedînin, Çekên xwe nûh jî li ser xakên Misilmanan diceribînin.

Yên ku naxwazin nîşaneyên munafiqan bibihîsin, munafiq bi xwe ne. Çi gav bawermend vê dibihîsin, wek fersenda xwe durustkirinê dibînin.