Adnan Oktar

Bila vegotina Îslamê, Quranê mirov pereyan nagire. Teblîx bo pereyan nayê kirin.

Ruhê hin Misilmanan qalik girtiye, nizanin bi hezkirin û dilovanî nêzîkî hev bin.

Divê bawermend li hember lîstikên şeytan bi awayekî xurt destekê bidin hev, divê hev biparêzin û li hev mezintiyê (welîtiyê) bikin.

Taybetiya bawermendan a mezintiyê divê tenê di mijara îmanê de tecelî bike. Divê şêwaza ku weswese dide an jî tiştên neyînî çê dike neyê bikaranîn.

Jidilbûn kêfdar e. Bona laş jî noş e. Jidilbûn mirovan rihet dike. Dema ku jidil nebe, hişê mirov diqerime.

Misilmantî ne ew e ku tu nîmetên Xwedê neçêjî, Misilmantî li hember Xwedê radestbûn, hezkerî û henûnî ye.

Her çiqas şaşiyên wan hebin jî kesên bawermend birayê xwe navêje, wî/wê naşîne cem kufrê. Divê bi dilekî fireh nêz bibe. berovajî bona kufrê dibe hêz.

Divê em dest bavêjin wan kesên tiştên xerab dikin. Divê nehêlin mirovek jî biçe dojehê, bona xelaskirinê xîret lazim e.

Divê em bibin mirovên wisa ku li pişta wan kesên têkçûyî nexin, lê belê dest bavêjin wan. Têkbirina mirovekî zulum e.

Li welatên ku kalîte tune ye derbekirin hêsan e. Li welatên ku kalîte û huner serdest e nikarin derbeyan bikin. Divê Tirkiye wek buhuştê be.

Ger mirov xwe rexne neke û rexneyên kesan jî qebûl neke dibe mirovekî/a nexweş, bêkalîte û pêş nakeve.

Guhdarîya nefsê, xwebaşdîtin mirov dîn dike, rexne jî vê nexweşîyê pak dike û mirov dibe kesekî/a maqûl, rast û giran.

Dema ku bo rizayê Xwedê îşek were kirin, şeytan bi her awayî gengeşî derdixe û asteng dike. Ev rêjeya xêrê zêde dike.

Em dixwazin birayên xwe Kurd di nava hebûn û zengînîyê de bibînin, bila teqez alîkariya madî li hemûyan bê kirin, alîkariya pere jî. Birayên me Kurd xwedî rûmet in hewcedariyên xwe nabêjin, divê em lazimiyên wan demildest daynin ber deriyê wan û xaniyên wan jî zûtir ava bikin. Bila di her sermiyanê de pêşanî ya Kurdan be. Divê em hezkirina xwe baş nîşandin ku bila bizanin ew yek ji xweşikiyên vî welatî ne. Em bi hemû gelê xwe dikarin hewl bidin ku bila birayên me Kurd bi dilrihetî bi eşq û bawerî bijîn. Canên me Kurd dê bi aramî bijîn.

Bila li herêmên terorê ceyran belaş be. Faturayên wan bîla ser navê me were birîn, em ê bi gelê xwe ve bidin, bila birayên me mexdûr nebin.

Yên ku naxwazin nîşaneyên munafiqan bibihîsin, munafiq bi xwe ne. Çi gav bawermend vê dibihîsin, wek fersenda xwe durustkirinê dibînin.

Dema mirov sedeqe û zikatê dide bi hesabên biçûk ve nade, zêde zêde dide. Xwedê dibêje ji xeynî hewcedariya malê, yên din belav bikin.

Zulmeke mezin e ku Misilmanên Xwedayê wan, Kitêba wan û Qibleya wan yek e hev bikujin. Hemû ev zulman acîlyeta hatina Mehdî nîşan didin.

Gelekî şayanê dîtinê ye ku Misilman nizanin hevkuştina wan lîstikeke şeytan e.

Em nabêjin bila zordestiyê li homoseksuelan bikin, lê em mejbûrê vegotina kirêtiya wî îşî ne. Dayîna keçmarî û kurmariya wan, xwîndayîna wan ne durust e.

Şûna ku derfeta hev hezkirinê, hev hembêz kirinê, rakirina bobelatan heye, hev kuştin bêwijdaniyeke mezin e.

Dema ku mizgevtên Şiîyan ayn jî mizgevtên Suniyan tê bombekirin, Misilman tenê mizgevtiên xwe bimbe dikin, ev yek aşkere zulum e.

Munafiq naxwazin Xwedê wek Yek û Tek bilêv bike. Dixwaze pergala şîrkê hebe. Gorî xwe yên xurt dike pût û xwe dispêre wan.

Sedema ku Iraq û Efxenîstan binpê kirin, bêkalîte dîtina wan bû. Hîç kesek nikare welatekî kalîte binpê bike. Bila Tikiye kalîteya xwe zêdeke.

Munafiq naxwaze ayetên Quranê, hukmên Xwedê bibihîse. Gelekî ji dengê Quranê aciz dibin.