Adnan Oktar

Gelekî sosret e ku alimên Îslamê, şûna ku hewl bidin fîtne bisekine, şer raweste, şêweyeka ku Misilmanan bera hev didin bikartînin.

Dilovanî, rûnermî û dilnermî. Em ji Xwedê van tiştan naxwazin? Em li bihuştê çi dixwazin? Em dixwazin ku Cenabê Xwedê me efû bike, li hember me rûnerm û dilnerm tev bigere. Divê em jî li hember mirovan wiha bin.

Em ê li dinyayê hezkirinê desthilat bikin. Xwedê ev cîhana bo ku hezkirin hebe afirand. Bo ku "Bende hebin û îbadetên xwe bikin" afirand. Lê belê ya ku ji bendeyên xwe dixwaze hezkirin e. Xwedê dibêje; "Hûn ji min hez bikin û ez jî we hez bikin." Ger hezkirin nebe, ti wateya dinyayê tune ye.

Em ê bersiva wan kesên ku cîhanê wek dojeh dikin, bi vegerandina cîhanê mîna bihuştê ve bidin.

Jin kesên wisa ne ku bi aqil difikirin, û xwediyê rihekî hunerhez in. Û gelekî jî zîrek in jin. Hûrguliya gelekî baş dibînin, ji mêran bêtir berfireh dibînin.

Heta ku perjewendiyên wê hebe, kufr dost e. Dema ku perjewendî nemînin, demildest dibin dujmin. Lê belê di Îslamê de ne wisa ye. Di Îslamê de sebir heye, dilovanî heye.

Divê mirov dilê xwe neavêje kufrê. Di kufrê de aramî nîn e, wefa nîn e, hevaltiya rast nîn e. Dema ku berjewendî nemîne, dê te paşguh bike, te bişewitîne. Tu yê di cîhaneke ku bêwefatî zêde ye de bijî. Dema ku tu sibehê rabî jî dibe ku ji te re necamêriyê bike. Qerantiya 2 saet şunda jî tune ye. Di kufrê de tu dikarî mirovek cup cuda bibînî.

Xwedê ye ku nûr û xweşikî afirandiye. Ger mirovek bêje ez qeşeng im pêkenok dibe. Xwedê awêneyên xwe nîşan dide. Divê bêje "Ya Rebî tu çiqas baş teceliya xwe nîşan didî." Divê nebêje "Ez çiqas rindik im". Dê bêje "Tu çiqas baş diafirînî”.

Jiber ku Tirkîye xwedî merhemet e, ji her kesî re derîyê xwe vedike, divê teqez rê nedin ku ev merhemet şaş were xebitandin.

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin misilman? Heke tu bi dilovanî nêzîk nebî, tu kes dê nêzîkî olê nebe. Heke tu bi nefretê nêzîk bibî, tu ê çawa îslamê hînî zilêm bikî û ji wî re qala olê bikî?

Ger tu zordariyê fêrkî, ew ê jî zordariyê bike. Dilovaniyê, hişmendiyê, axavtinê, rêbazên qanîkirinê, delîlên zanistî fêr bike. Ji her tiştî zêdetir, hezkirina Xwedê, xofa Xwedê hîn bike.

Xwedê leşker û polîsên me bisitirîne, aramî têxe dilê wan, tirs têxe dilê dijminan û dijmin helaq bike.

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ji bo ti mijarê leşkerên me ji PKKê destûrê naxwaze. Rewşek wiha wijdana gelê me diêşîne. Tiştekî wisa di dîroka Komarê de tune ye.

Bi helwesta li dijî Mehdiyetê ve serkeftin nabe. Ew kesên ku li hember Mehdiyetê ne, dê teqez têk biçin.

Kurdbûn şeref e. Gelek alimên Îslamê Kurd in. Ûstadê min Kurd e. Kurdbûn xweşikî ye, nîmet e.

Dujminiya Mûseviyan nexweşiyek derûnî ye. Zarokên Hz. Yaqup emanetê me yên Xwedê ne. Nefret ne exlaqekî gorî Quranê ye.

Rihetiya Kurdan me kêfxweş dike. Heta ku nexwazin Tirkiyê perçe bikin, dikarin li Sûriyê û Iraqê her tiştî ava bikin

Ermenbûn teqez ne tiştekî mirov pê biçûk be ye. Rûmetî ye. Ermen ewladên pak û paqij ên vî welatî ne.

Lîbya, Surî, Iraq û Yemen… dema ku her deverên Alema Îslamê di nav êş û elemê de ye, xwestina rizgariya yek dewletê ne wijdanî ye.

Di navbera Îmraliyê û Qendîlê ti cudahî tune ye. Şerê xwediyê dîkan dikin. Armanca wan heman e; derketina Ocalan û perçebûna Tirkiyê ye.

Selahedînê Eyûbî kesayetiyekî xwedî qîmet ê ji dîrokê ye, li Misrê bo têkoşîna dijî terorê, derxistina ji pirtûkên dibistanan ne wijdanî ye.

Kî dixwaze di bin zordariyeke Stalînîst de bijî? Birayên me yên Kurd jî naxwazin. Hemû ji PKKê nefret dikin.

Bila dilê Selahedîn Demîrtaş rihet be, em teqez nahêlin ku kesek fîtika xwe lê bixe. Em ê wî destê ku dirêjî wî be bi dadê bişkênin.

Şûna ku qala hezkirinê, dostaniyê û eşqa Xwedê bikin, her gav behsa pevçûnan dikin. Her gav di nav têkçûnê de ne.