Adnan Oktar

Divê em bi her axavtina xwe ve, banga dilnermî, dilovanî û dilnizmiyê bikin. Axavtina pozbilindî teqez kêr nayê.

Dilovanî, rûnermî û dilnermî. Em ji Xwedê van tiştan naxwazin? Em li bihuştê çi dixwazin? Em dixwazin ku Cenabê Xwedê me efû bike, li hember me rûnerm û dilnerm tev bigere. Divê em jî li hember mirovan wiha bin.

Em ê li dinyayê hezkirinê desthilat bikin. Xwedê ev cîhana bo ku hezkirin hebe afirand. Bo ku "Bende hebin û îbadetên xwe bikin" afirand. Lê belê ya ku ji bendeyên xwe dixwaze hezkirin e. Xwedê dibêje; "Hûn ji min hez bikin û ez jî we hez bikin." Ger hezkirin nebe, ti wateya dinyayê tune ye.

Em ê bersiva wan kesên ku cîhanê wek dojeh dikin, bi vegerandina cîhanê mîna bihuştê ve bidin.

Jin kesên wisa ne ku bi aqil difikirin, û xwediyê rihekî hunerhez in. Û gelekî jî zîrek in jin. Hûrguliya gelekî baş dibînin, ji mêran bêtir berfireh dibînin.

Heta ku perjewendiyên wê hebe, kufr dost e. Dema ku perjewendî nemînin, demildest dibin dujmin. Lê belê di Îslamê de ne wisa ye. Di Îslamê de sebir heye, dilovanî heye.

Divê mirov dilê xwe neavêje kufrê. Di kufrê de aramî nîn e, wefa nîn e, hevaltiya rast nîn e. Dema ku berjewendî nemîne, dê te paşguh bike, te bişewitîne. Tu yê di cîhaneke ku bêwefatî zêde ye de bijî. Dema ku tu sibehê rabî jî dibe ku ji te re necamêriyê bike. Qerantiya 2 saet şunda jî tune ye. Di kufrê de tu dikarî mirovek cup cuda bibînî.

Xwedê ye ku nûr û xweşikî afirandiye. Ger mirovek bêje ez qeşeng im pêkenok dibe. Xwedê awêneyên xwe nîşan dide. Divê bêje "Ya Rebî tu çiqas baş teceliya xwe nîşan didî." Divê nebêje "Ez çiqas rindik im". Dê bêje "Tu çiqas baş diafirînî”.

Ew jiyana ku wan li ser navê Îslamê ava kiriye, cîhanê wek dojeh dike. Xwedê jî ji me dixwaze ku em cîhanê bikin bihuşt.

Newêrekî heram e, kêrî Misilmanan nayê. Misilman qisaweta pêşeroja xwe nake. Pêşeroja welat û niştiman girîng e.

Milkê asîman û asîtanê yê Xwedê ye. Mirov li cîhanê tenê nobedarê vî milkî ye.

Xwedê tim xweşikiyê dixwaze. Dema ku xûya jinan baş be, xweşî zêdetir dike, bi xwe baş be hezkirinê zêde dike, armanc tim hezkirin e.

Di Quranê de, di bihuştê de bi awayekî nûwaze hezkirina jinê tê vegotin. Paşverûbûn jî li ser heznekirina jinan ava dibe.

Xwedê cîhanê ji bo ku mirov hezkirina jidil bibîne û bona mirov bi xwe bibîne afirandiye. Ya ku bihuştê xweş dike jî hezkirin e.

Di bihuştê de gerîn, jiyana civakî, cîhên şahiyan û vexwedî hene. Di vegotina hedîsan de ev yek bi aşkere tê dîtin.

Desthilatiya exlaqê Îslamê, xelasbûna paşverûtiyê û gihîştina mirovan a aramîyê ye. Hatina şadî û xweşikiyê ye bo cîhanê.

Bûyîna teknîkerê ol cuda ye, bi girtina rihê ol ve kûrahiya îmanê jiyîn cuda ye. Divê armanca Misilmanan îmana kûr be

Bo desthilatiya exlaqê Îslamê, rêya herî xweş, belavkirina hezkirina Xwedê û rastiyên îmanê vegotin e.

Oldariyek aqilane girîng e. Misilman ji xurafeyan naxape. Quran têr dike.

Bindest ti carî winda nakin, hevalbendên Xwedê dê bi serkevin. Dijminên Xwedê dê têk biçin.

Ji kelepora kufrê dûrketin, hişê mirov paqij û zelal dihêle. Gelek însan nikare bi temamî ji nirxên kufrê dûr bikeve. Ji ber wê, hiş nepaqij e.

Cîhanê hezkirin jibîr kiriye. Hema dibêjin em demildest sîtolan bişînin, rahijin çekan. Kesek nabêje em bi hezkirinê nêz bin.

Ger Misilman piçekî jî exlaqê kufrê hilde, ev jiyana wan tarûbar dike. Îslam yekpare ye, divê di hemû merhaleyên jiyana Misilmanan de hebe.

Xwedê bi Îslamê ve barê li ser milê mirovan rakiriye.

Ew hişmendiya ku gel biçûk dibîne, gelekî Kurd û oldar çewisandin. Ne mumkûn e ku mirov sedema wan a ku gel biçûk didîtin fem bike.