Adnan Oktar

Dema exlaqê Quranê serdest bû, hemû Misilman divên hev xwedî derkevin. Dê jîyanek civakî ku her kes tê parastin ava be.

Xwedê bi Îslamê ve barê li ser milê mirovan rakiriye.

Wisa dizanin ku ger ol dijwar be, rûmettir dibe. Wisa hedizanin ku ger ol hêsan be nabe ol. Nexwe Xwedê dibêje Îslam hêsan e.

Ger Misilman piçekî jî exlaqê kufrê hilde, ev jiyana wan tarûbar dike. Îslam yekpare ye, divê di hemû merhaleyên jiyana Misilmanan de hebe.

Xwedê Quran bo ku mirov tengasiyê bibîne danexistiye. Îslam ola hêsaniyê ye. ger olê wek dijwarî bibîne, bi exlaqê muşrîkan nêz dibe.

Ruhê mirov tim hezkirinê digere. Partiya ku jinan biparêze û qîmetê bide hezkirinê dê qezencke.

Ger çilkek exlaqê kufrê li mirov bigere, mirov gelekî nekamran dike. Ji wê demê pêve jiyana mirov dikeve tengasiyê.

Divê herî kêm nîvê meclîsê bibe jin.

Dibêjin “Îngilîstanê sînor xêz kirine” û ber çavên xwe mezin dikin.Sînorçêker Xwedê ye. Yê cîhanê rêve dibe Xwedê ye. Xwedanê hêzê Xwedê ye.

Hin kesên xwedî hişmendiya dewleta kûr bo ku Başûrê Rojhilatê teslîmê PKKê bike her tiştî dikin. Gel destûrê nade vêya.

Dilketina kufrê û ji Xwedê bawernekirin Misilmanan perîşan dike. Dibêjin em ê çawa bikin, tu nakî Xwedê dike.

Ew kesê ku kufrê ber çavên xwe mezin dike, ji Îsamê û ji Xwedê bawer nake. Rêveberên cîhanê ne Obama û Merkel e, Xwedê ye. Ew peywirdar in.

Li herêmê qaşogiravî dadgehên PKKê hene gel didarêzin. Ne bi 500 parastvanan ve biçî herêmê, bi awayekî ewle jîyîna gel girîng e.

Ya ku gel dixwaze, modelek oldar, mafên jinan diparêze, ronak û jidil e

Dewlet teqez nakeve nav neçariyê. Ji destê wan kesên li hember dewletê xwedî çek in, çeka wan girtin karê dewletê ye.

Ger Barzanî xurt be, doza serxwebûnê bike em ji vê yekê aciz nabin. Lê ger Amerîkaya kûr destê dirêjî Tirkiyê bike, em ê wî destî bişkînin.

Yên ku dibêjin em bidin û bila biçin, bila teqez vêya jibîrkin, kesek destûrê nade vê yekê. Ev gel teqez nahêle Tirkiye were perçekirin.

Yê ku Xwedê hez dike, çîleyê jî qebûl dike. Ji çîleyê razî nebûn û tenê nîmet xwestin nabe. Cîhan cîhê çîle û perwerdeyê ye.

Bi bombekirinê ve aştî nayê Rojhilata Navîn. Divê Amerîka baş li pey Încîlê biçe. Di Încîlê de hezkirin heye, ne bombekirina mirovan.

Gel wisa dibîne ku dê pergala serokatiyê federasyon û perçebûnê bîne. Ev gel bi destê xwe ve rê nade PKKê, dê heta dawiyê li hember bisekine.

Xwedê dixwaze ku bê hezkirin. Em gelekî ji Xwedê hez dikin, inşAllah Xwedê jî me hez bike.

Hebûnek heye ku gulê, çîlekê, pirteqalê di hundurê hişê xwe de bê bêfil bêhn dike, bê çav dibîne. Mirov vê yekê hîç nafikirin.

Yên paşverû nepenîtiyê û demagojiyê baş dizanin. Li rûyê te dikenin lê belê dafikan çêdikin. Di dawiyê de her car dafikên wan li serê wan diale.

Birayên Ûsiv him bêexlaqiyê dikin dafikan çêdikin him jî xwe wek kesên salih nîşan didin, ev hişmendiya paşverûtiyê ye.

Li şecereya Pêxember nefretkirin exlaqekî ku Xwedê jê heznake ye. Mirov li wan kesên zordar hêrs dibe, li hemû Benî Îsraîl hêrs nabe.