Adnan Oktar

Ya ku divê li dijî terorê were kirin teqez têkoşîna ramanî ye. Divê keç û xort ne bi fikrek ortodoksî ve, bi fikrek ronak ve werin hînkirin.

Avakirina dewletek komunîst li herêmê, hedefgirtina hemû alema Îslamê ye. Ger kesek bihemikîne dê poşman be.

Perçebûna Tirkiyê tê wateya avabûna dewletek komunîst, û tê wateya qutbûna navbera Tirkiyê û alema Îslamê . Em vê yekê nahêlin.

Fikrîyata rêxistinên terorê wek el Qaîdeyê û fikriyata Tayyip Xoce bi bingehî jev cüda ye. Ti kes şiltaxîyek wiha bawer nake.

Ew hedîsa ku li Quranê digre û tahakkuk dibe hedîsa rast e. Di gelek ji wan hedîsên ku li Quranê nagirin de hezkirin û aştî tune ye.

Tirkîye dewletek nûjen û oldar e, di haveynê Tirkîyê de desteka terorê tune ye, avabûneke wisa jî tune ye, danpêşa tiştekî wiha bê exlaqîyeke mezin e.

Bila ti kes Tirkîyê bi terorîstan ve yek negire, ev yek bê exlaqîyeke gelekî mezin e.

Şûr li ser Misilmanan nayê rakirin, heram e. Di navbera Misilmanan de şîret heye, daweta rastiyê heye, tundî nayê pejirandin.

Ti wîjdanek qebûl nake ku heta ewlehiya mêvanên me yên Surîyî neyê çêkirin, bên şandin.

Xwedê dixwaze ku gelekî bê hezkirin. Dema ku mirov hîç Xwedê bibîr neynin, zora Xwedê diçe.

Kesê ku dixwaze alema Îslamê rizgar be, teqez li dij perçebûnê disekine. Bila ti kes vî gelî neceribîne, dê hezar car poşman be.

Ya ku esas em ji Demîrtaş payîn dikin, li dij perçebûnê helwestek biryardar nîşan bide. Mijara girîng ev e.

Bila Demîrtaş ji %100 garatiyê bide ku welatê me nayê perçekirin, dê gelê me gist piştevaniya wî bike. Lê belê em nahêlin perçe be.

Demîrtaş tim û tim îdaya suîqestê tîne rojevê. Dema ku îdayek wiha heye, xemsarî nabe. Divê tevdîrên ewlehiyê xurttir bibin.

Ger Barzanî azadiyê dixwaze, Tirkiye ji vê yekê aciz nabe. Em di nava Tirkiyê de perçebûnê naxwazin.

Divê ji her tiştê ku Tirkiyê diwestine birevin. Ger hewayek hezkirin, dostanî û biratiyê hebe, bo Tirkiyê feyde dike.

Dujminiya kesekî/ê bo mezheba wî/ê bêexlaqîyek gelekî mezin e.

Yê ku cudahiya mezhebî û zordarîya ji vê cudahiyê der tê ji holê rake Îmam Mehdî ye.

Divê Quranê ne bi zimanekî tênagihê û lez û bez bixînin, ya baş ew e ku mirov hikmeta wê bifikire û bi şiklekî femkirî bixwîne.

Xwedê dizane, dibe ku aniha him Îsayê Mesîh û him jî Mehdî li rûyê erdê ne, lê meriv hay jê nîn in, Xwedê bi hikmetekê mirovan jê dûr dixe.

Ji kelepora kufrê dûrketin, hişê mirov paqij û zelal dihêle. Gelek însan nikare bi temamî ji nirxên kufrê dûr bikeve. Ji ber wê, hiş nepaqij e.

Cîhanê hezkirin jibîr kiriye. Hema dibêjin em demildest sîtolan bişînin, rahijin çekan. Kesek nabêje em bi hezkirinê nêz bin.

Kurd û Tirk hemû birayên me aştiyê dixwazin, lê belê PKKya ku di dest de çek heye, behsa aştiyê bike qîmeta wê tune ye. Ew aştiyê naxwazin.

Ger li Tirkiyê kesek hebe ku bêje em Kurdan naxwazin, em ê bi mirovahiya wan têkevin şikê. Ev nêrînek gelekî qirêj e.

Gelek reng û çandên xweş û xas ên Çerkes, Kurd û Lazan li Anatoliyê heye, divê bo parastina hemûyan tevdîr werin girtin.