Adnan Oktar

Di nava ramana PKKê de dilpakî, dilovanî, hezkirin tune ye, xofa Xwedê, hezkirina Xwedê tune ye, zanistî û huner tune ye. Tenê tundî û tirs heye.

Operasyona ku artêşa me li dijî PKKê kiriye, gelekî rast e û di cîh de bûye. Leşkerên me nûr in. Hemû jî zarokên Hz. Muhammed ên wek nûrê ne.

PKK xayîn e, qeleş e. Dibe ku Barzanî bikujin. Divê ji bo parastina Barzanî zêdetir baldar bin.

Dewlet teqez nakeve nav neçariyê. Ji destê wan kesên li hember dewletê xwedî çek in, çeka wan girtin karê dewletê ye.

Li herêmê qaşogiravî dadgehên PKKê hene gel didarêzin. Ne bi 500 parastvanan ve biçî herêmê, bi awayekî ewle jîyîna gel girîng e.

Berhevkirina çekên wan kesên ku berê çeka xwe dide gel, berpirsyariya dewletê ye. Divê ev zordariya li herêmê li ser gel were rakirin.

Dewlet wan kesên ku bi çeka xwe gefan li gel dixwe, digire û cezayê dadî çibe didê. Ger ev neyê kirin, ne mumkûn e ku ewlehî çêbe.

Ne ku bi sedan parastvanan ve li herêmê bigerî, ya girîng ew e ku her kes û welatiyên ji rêzê jî di bin ewlehiyê de bin.

PKK hîç kesekî dijberî xwe naxwaze. Li pişta propagandaya li dijî Barzanî jî ev daxwaza PKKê yekdesthilatî heye.

Amerîkaya ku li herêmê PKKya komunîst xurt dike hay jê nî ne ku belayek çawa hildide serê xwe. Bi destê xwe canewaran dihewînin.

Ew kesên ku dibêjin Kurd û PKK heman in, Kurdan baş nanasin. Şêweya PKKê ya bêxwedê û jiyana exlaqî ya Kurdan jev cuda ne.

Ya ku li herêmê kuştin fêrî komên din kiriye PKK ye. Tundiya ku wek şêweyekî digirtin li wan vegeriya.

Em Başûrê Rojhilat a azad dixwazin. Em dixwazin ku zordestiya PKKê li herêmê li ser birayên me Kurd rabe.

Kufur bi ti awayî biser nakeve. Heq dê teqez biser keve. Temenê decalîyetê 40 sal e. PKK tevgerek decalî ye, temenê xwe dîtîye.

Tişta herî bibandor a ku li hember çalakiyên kolanan ên PKKê were kirin, girtina wan çalakvanan e û darizandin e.

Gelê herêmê oldar e. Bi ti awayî fikrên qirêj û rihê kujeriyê yê PKKê napejirîne. Ji ber vê yekê bila hîç dilê xwe berşoşkî nekin.

PKK û dewleta kûr ji nêz ve di nav hev de ne. Îroj jî ev bihevrebûn aşkere ye.

Terikandina canê me birayên me yên Kurd bo PKKê ne tiştekî ku wijdan qebûl bike ye.

Ew eziyeta ku PKK li gelê herêmê dike, manen hemû miletê me rûreş dike. Paşguhkirina vê ne rast e. Divê hemû tevdîrên dadî hildin.

Ger li Tirkiyê kesek hebe ku bêje em Kurdan naxwazin, em ê bi mirovahiya wan têkevin şikê. Ev nêrînek gelekî qirêj e.

Cîhanê hezkirin jibîr kiriye. Hema dibêjin em demildest sîtolan bişînin, rahijin çekan. Kesek nabêje em bi hezkirinê nêz bin.

Ji kelepora kufrê dûrketin, hişê mirov paqij û zelal dihêle. Gelek însan nikare bi temamî ji nirxên kufrê dûr bikeve. Ji ber wê, hiş nepaqij e.

Xwedê dizane, dibe ku aniha him Îsayê Mesîh û him jî Mehdî li rûyê erdê ne, lê meriv hay jê nîn in, Xwedê bi hikmetekê mirovan jê dûr dixe.

Divê Quranê ne bi zimanekî tênagihê û lez û bez bixînin, ya baş ew e ku mirov hikmeta wê bifikire û bi şiklekî femkirî bixwîne.

Yê ku cudahiya mezhebî û zordarîya ji vê cudahiyê der tê ji holê rake Îmam Mehdî ye.