Adnan Oktar

Pirtûk yek e, helal û heram jî heman in. Ger helal û heramên 4 mezheban cuda bin, di wir de şaşîyek heye. Divê neyê paşguhkirin.

Çi tiştekî dilşewat e ku di malekî de wêne tune be û muzîk ji jiyanê hatibe derxistin. Quran pesnê hunerê dide, nîgar û peyker ne heram in.

Gelek mirov di Quranê de efûkarî, xwedî sebrî û exlaqê şirîn dixwînin lê belê bawer nakin ku were sepandin. Exlaqê şirîn hêsan e.

Bi bombekirinê ve aştî nayê Rojhilata Navîn. Divê Amerîka baş li pey Încîlê biçe. Di Încîlê de hezkirin heye, ne bombekirina mirovan.

Her mirov tenê di hundurê mêjiyê xwe de dijî, nikare derkeve derve. Mal û kulîlk û yat û maşîne û kinc hemû di hundurê mêjî de tên afirandin.

Ger Îran aşkere an jî veşarî bi Barzanî re pev biçe dê têkeve rêyek şaş. Serkevtî jî nabin, lewre bila dev jê berdin.

Bidawîbûna tundîya DAÎŞê bi peyçûna Quranê ve mumkûn e. Hukmê Xwedê tunebûna “di olê de zordarî” ye. Di Quranê de fişarî û zorandin nî ne.

Divê yektakirina Barzanî neyê paşguhkirin. Divê Tirkiye di vê mijarê de helwestek aşkere nîşan bide.

Gelek mirov di hewara kar û pîşeyê xwe de ne, xeternakiya axa welêt ne xema wan e, qet nakin talaşa xwe.

Dewleta kûr a cîhanê, ne Kurdan hez dike ne jî Ereban. Ew di wê fikrê de ku divê herêm bi gelek caran ava be û hilweşe.

PKK aniha bûye bela serê Pêşmergeyan jî. Dê Xwedê wan jî di demek nêz de ji vê belayê rizgar bike.

Gelek kesên paşverû alimên xwe wek reb dibînin, lê demek şûnda dê tenê Xwedê wek rebê yekane bibînin, dê li pey Quranê biçin.

Xwedê destnimêjê bi ayetekî ve vedibêje, paşverû bi çend rûpelan. Olek wisa beyan dikin ku, jiyankirina wan jî ne guncav e.

Divê dema ku diçin mescîdan, mîna çûyîna cejnê xwe bixemilînin. Divê Misilman her gav dêhndayî û paqij be.

Ji rûyê ola kal û bavên xwe ew e ku Îslama pak û paqij ji rûyê erdê rakin. Jiber ku ne li ser Quranê ne, Misilman li her derê tên çewisandin.

Wisa zanin ku dema oldar bin, muzîk, huner, nîgar, peyker û xweşikî nabe. Di Quranê de ol ne ev e. Quran her başiyê pêşniyar dike.

Bêxwedêtî jiyanê, xan û manê, zarok û zêçikan dike bela sere mirovan. Ol jî her tiştî bedew dike.

Gelek mirov wisa zanin ku ol cîhanê ji destê mirov digire, ya rast bêxwedayetî cîhanê ji destê mirovan digire.

Dema ku mirov bi olê dilê xwe dişon ev yek bo wan dibe nûr. Ol nîmet e, ronahiya hiş e.

Xwedê naxwaze ku mirov hev biqehirin û perîşan bikin. Xwedê dixwaze ku mirov tobe bikin û sererast bibin.

Ger mirov xwe biqehirîne, ev yek ji destûrdayîna tengezariya şeytîn pêk tê. Bawermend ji dadmendî û dilovaniya Xwedê bawer dikin.

Divê bawermend bi temamî benê şeytîn bibire û xwe bi benê Xwedê bigire.

Bawermend xwe li hêrsê, hestiyariyê, kîndariyê nagire û xwe pê ve bernade. Destûr nade ku şeytan gorî dilê xwe wê/î bixijikîne.

Dema ku mirov bi dil û can xwe li Xwedê digire, dafikên şeytan dibîne ku çawa tevdigere û tevdîran digire, wê hingê dibe serwext.

Gelek mirov hişê xwe nadin serê xwe. Dema mirov berê xwe dide wîjdana xwe, baqil dibe, şaşîyan dibîne û bi berve rastiyê diçe.