Adnan Oktar

Ew kesên ku ji jinan re dibêjin kêmhebûnbi xwe kêmaqil in. Ewên paşverû heşa radibin olê hînê Xwedê dikin.

Ya hêja ew e ku mirov bi wijdanek azad Xwedê hez bike. Xwedê ji mirovan tiştên wiha dixwaze.

Mezinbûna Xwedê kêfê dide bawermendan. Bawermend ji mezintiya Xwedê şad dibe.

Di ser mala Demîrtaş de girtin, xwe nezaniyek mezin e. Divê van kesan ji kar bigirin û ji Demîrtaş lêborînê bixwazin.

Ocalan ji sêrî pêve piştgiriya pergala serokatiyê dikir û ji her kesî zêdetir dixwaze. Kesên ku berovajî vê yekê dibêjin ne dirust in.

Dewlet teqez nakeve nav neçariyê. Ji destê wan kesên li hember dewletê xwedî çek in, çeka wan girtin karê dewletê ye.

Heta ku PKK venegere îmanê dê serê wan ji belayan nefilite. Ger naxwazin di nav behra belayan de bixeniqin, bila werin ser îmanê û tewbekin

Avabûnên wek PKKê li nav civakên bêvîn bêhewl û bêhêz xurt dibin. Ji ber vê yekê, divê gelê me biryardariya xwe nîşan bide.

Dibêjin yên ketin nava olê, nikarin bikenin, derkevin derve, kêfxweş bin, muzîkê guhdar bikin û bireqisin. Şeytan jî olê ewqas xerab nake.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Bila em di nav herîyê de jî bimeşin lê bila hemû derfet bona Kurdan werin vekirin, bila tiştekî nedin me lê belê bila hukûmet her tiştî bide wan.

Şehîdbûna zarok û jinan van kesan eleqedar nake, tenê pereyê qezenc dikin bala wan dikêşe.

Gerî exlaqê Anadolê nefesihe. Hin kes dixwazin exlaqê xwe yî sivik têxe nav gelê Anadolê, divê destûrê nedin wan.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Ger huner û xweşikî dernekeve pêş, giyanê nefret û hêrsê belav dibe. Kalîteyek taybet a ruhê hunermendan heye. Dîvê bo civakê bibe mînak.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Li herêmê xeynî Yekîtiya Îslamê ti çare bo miletekî tune ye. Divê Barzanî jî vê talûkeyê baş bibîne û xwe bi Yekîtiya Îslamê bigre.

Ne mumkun e ku li Rojhilata Navîn pergalek gorî nijadê ava be. Nijadekî saf tune ye. Em hemû zarokên Hz. Adem in.

Ger em perçebûnê qebûl bikin, em di bin zulma komunîst de binpêbûna birayên me Kurd ên ku çend salan hatin çewisandin jî qebûl dikin.

Her cureyê nijadperestiyê nebaş e. Kurd mirovên nola nûrê ne, em serfiraz in ku bibin rêveberê me. Ramana gorî nijadê perçebûn e.

Ger perçebûn çêbe, avabûna Yekîtiya Îslamê nepêkan dibe. Jiber vê yekê em li Başûrê Rojhilat destûr nadin modelek komunîst wek Koreya Bakur.

Geşa Demîrtaş, qedirgirtina wî ya jinan baş e, di bin bandora PKKê de bûn mirov aciz dike. Ger sîya PKKê nebe, dê bibe pêşengekî mezin.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Îslama di Quranê de hêsan e. Ya dijwar ew pergala ku paşverû derdixin, û dûrê aqil û ne gorî olê ye.

Divê ew kesên ku Misilmanan, bi mehzheban, bi koman û bi hukmên ku di Quranê de nîn in ve perçe perçeyî dikin, hesabê bidin Xwedê bifikirin.