Adnan Oktar

PKK li herêmê perwerdeya komunîst dide, divê gencên me li hember komunîzmê werin hînkirin, hezkirina niştiman, al, gel, ol û kitêbê hebe.

PKK çekdarbûnê û birina gencan a çiyê didomîne. Dixwaze ku havirdorê kontrol bike, hêj hin kes bawer in ku dê çekan berde.

AkPartî avahiyekî mezin e ku Tayyîp Xoce damezrandiye. Ger hin kes rabin û bêjin ez im xwedî, ev yek nabe helwesteke baş.

Xwedê hin hişyariyan dişîne ku mirov Wî bi bîr bixe, lê belê ev yek înkarkirina gelek mirovan ji zêdetir dike.

Hin mirovên kêfperest, ji ber ku hêza wan a têkoşîna bi fikrî nemaye, federasyonê û radestbûnê qebûl dikin, gel vê qebûl nake.

Di hundirê dewletê de hin karmendên ku bi aşkere propagandaya PKKê dikin hene. Ev kesan perçebûnê diparêzin, divê tevdîr bên girtin.

Bila ti kes bo efûkirina Ocalan, serbestberdana kujeran û perçebûna Tirkiyê me îkna neke, em ê bî dadê dinyayê li wan reş bikin.

Ji ber gotin û vegotinên kêmaqil yên paşverûyan, li hember Îslamê hêrsek gewre pêk tê. Xebatên me vê hêrsê berheva dike.

Xiristiyan, Ermen, Cihû xweşikîyên Tirkiyê ne. Bila perestgehên wan vekirî bin, em çinginiya zengilên dêran bibihîzin, hemû yên me ne.

Hin kes bona berjewendiyên xwe naxwazin Mehdî derkeve, Îsa (as) were, lê belê me ev yek li gel da nasîn.

Gelek kes hesûdiya rastderketina mûcîzeyên Pêxemberê me yên derbarê axîrê zeman de dikin, lê belê li hember mûcîzeyan têk çûne.

Rihetiya Kurdan me kêfxweş dike. Heta ku nexwazin Tirkiyê perçe bikin, dikarin li Sûriyê û Iraqê her tiştî ava bikin

PKK komkirina çekan didomîne, mezinahiya talûkeyê pêşçav e. Divê gele me jî li hember federasyonê û vê talûkeyê baldar be.

Ew kesên partîzanê PKKê ne û tevlî sûcan nebûne bila bên bibin mêvanê me, em bipeyvin.

Paşverû Îslamê wek ola goristanê nişan didin. Bi taybetî jî bo jinan jiyanek wek dojehê pêşnîyar dikin.

Xwedê derbasbûna jî dewrekê bo dewrek din nişan dide. Ew tiştên niha diqewimin Xwedê yek bi yek li Pêxemberê me nişan dabû.

Li herêmê qaşogiravî dadgehên PKKê hene gel didarêzin. Ne bi 500 parastvanan ve biçî herêmê, bi awayekî ewle jîyîna gel girîng e.

Gel bi ti awayî pergala serokatiyê naxwaze. Paşguhkirina vê yekê ne durist e.

Egîdên me ji bo welat gel û ala me canê xwe didin. Ji me bawer dikin, dê û bavê xwe li pey xwe dihêlin. Parastina wan peywira me ye.

Li şûna xapandinê divê em gel li hember talûkeya PKKê hişyar bikin, divê gencên ku bi hezkirina niştiman û alê werin gîhandin.

Ocalan di sala 1999an de qaşogiravî banga çekberdanê kiriye, PKKê jî di 2000an de daxuyandibû ku çek berdaye. Hin safdilan jê bawer kiribûn.

Kurd têrpaqij in û dilsozê dewletê ne. Lê belê zordestiya çeka PKKê li ser wan heye. Divê birayên me Kurd li hember vê zordestiyê tenê neminin.

PKK rêxitineke kirêt û nebaş e. Mafya cuda ye Kurd cuda ne. Kurd mirovên wek nûrê pak û paqij in, xwedî exlaq in.

PKK rêxistinek bê xwedê, bê kitêb û komunîst e û aniha herêm dagir kiriye, birayên me Kurd ên oldar ji PKKê nefret dikin.

Pesindana kujer û kesên terorê teşwîq dike suc e. Pesendkirina Ocalan jî suc e. Ev yek heqaretek li hember hemû gelê me ye.