Adnan Oktar

Bila vegotina Îslamê, Quranê mirov pereyan nagire. Teblîx bo pereyan nayê kirin.

Dema herî teng û dijwar dema bawermendan a herî hêja ye, xurttir dibe. Dikare xêra 30 salan 30 qatî zêdetir di wê dema dijwar de hilde.

Ruhê hin Misilmanan qalik girtiye, nizanin bi hezkirin û dilovanî nêzîkî hev bin.

Divê bawermend li hember lîstikên şeytan bi awayekî xurt destekê bidin hev, divê hev biparêzin û li hev mezintiyê (welîtiyê) bikin.

Taybetiya bawermendan a mezintiyê divê tenê di mijara îmanê de tecelî bike. Divê şêwaza ku weswese dide an jî tiştên neyînî çê dike neyê bikaranîn.

Jidilbûn kêfdar e. Bona laş jî noş e. Jidilbûn mirovan rihet dike. Dema ku jidil nebe, hişê mirov diqerime.

Misilmantî ne ew e ku tu nîmetên Xwedê neçêjî, Misilmantî li hember Xwedê radestbûn, hezkerî û henûnî ye.

Her çiqas şaşiyên wan hebin jî kesên bawermend birayê xwe navêje, wî/wê naşîne cem kufrê. Divê bi dilekî fireh nêz bibe. berovajî bona kufrê dibe hêz.

Divê em dest bavêjin wan kesên tiştên xerab dikin. Divê nehêlin mirovek jî biçe dojehê, bona xelaskirinê xîret lazim e.

Divê em bibin mirovên wisa ku li pişta wan kesên têkçûyî nexin, lê belê dest bavêjin wan. Têkbirina mirovekî zulum e.

Ger mirov xwe rexne neke û rexneyên kesan jî qebûl neke dibe mirovekî/a nexweş, bêkalîte û pêş nakeve.

Guhdarîya nefsê, xwebaşdîtin mirov dîn dike, rexne jî vê nexweşîyê pak dike û mirov dibe kesekî/a maqûl, rast û giran.

Dema ku mirov xwe dispêre Xwedê, dibe bendewar û dilfireh dibe, hemû xisetên nebaş ji holê radibin. Ev sira Quranê ye.

Dema ku mirov exlaqê xweş ê Quranê bi cîh tîne, jîr dibe, xweşik dibe, rasteqîn dibe.

Rihê berjewendparêz mirov têk dibe. Xwehezî hezkirinê dikuje. Bona piçek hebûn, evqas berjewendparêzî û rikberî bêwate ye.

"Lê belê hên kesên şîretkar hez nakin." Sûreya Araf 79- Ji şîretkaran acizbûn karê munkîran e.

Şîret negirtin, ji şêewr û şîretê revîn taybetîya kufrê ye. Divê Misilman nekeve nav vê belayê.

Ger mirovek ji hişyarbûnê aciz be û nehêle kesek wî ji şaşîyan dûr bixe, ev yek ne tiştekî Misilmantî ye.

Ger ronakî, nûjenî, pêşketin û biratîya çepgiriyê dixwazin jixwe ev hemû bi awayekî xweşiktir di Îslamê de hene, yanî ligel me hene.

Em ê li dinyayê hezkirinê desthilat bikin. Xwedê ev cîhana bo ku hezkirin hebe afirand. Bo ku "Bende hebin û îbadetên xwe bikin" afirand. Lê belê ya ku ji bendeyên xwe dixwaze hezkirin e. Xwedê dibêje; "Hûn ji min hez bikin û ez jî we hez bikin." Ger hezkirin nebe, ti wateya dinyayê tune ye.

Îslam bona Xwedê tê vegotin. Bona vegotinê pere nayê stendin. Ger pêwîst be bona teblîxê her mesref tê kirin lê belê pere nayê stendin.

Ew kesên ku di dilê wan de hezkirin dilovanî û dostanî tune ne, qedrê mirovên xwedî exlaqê baş nizanin.

Mirov wisa hatiye afirandin ku ger jidil be rihet e. Tolhildan, hêrsbûn û nejidilbûyîn mirovan perîşan dike. Ya herî baş mirov efûkar be.

Ger mirov carekî Quranê jidil bixwîne, fem dike ku Xwedê çi dixwaze. Quran hêsan e, fembar e, têrker e.

Dema ku mirov bi dil û can xwe li Xwedê digire, dafikên şeytan dibîne ku çawa tevdigere û tevdîran digire, wê hingê dibe serwext.