Adnan Oktar

Di nava ramana PKKê de dilpakî, dilovanî, hezkirin tune ye, xofa Xwedê, hezkirina Xwedê tune ye, zanistî û huner tune ye. Tenê tundî û tirs heye.

Kurd û Tirk hemû birayên me aştiyê dixwazin, lê belê PKKya ku di dest de çek heye, behsa aştiyê bike qîmeta wê tune ye. Ew aştiyê naxwazin.

PKK xayîn e, qeleş e. Dibe ku Barzanî bikujin. Divê ji bo parastina Barzanî zêdetir baldar bin.

Dewlet teqez nakeve nav neçariyê. Ji destê wan kesên li hember dewletê xwedî çek in, çeka wan girtin karê dewletê ye.

Li herêmê qaşogiravî dadgehên PKKê hene gel didarêzin. Ne bi 500 parastvanan ve biçî herêmê, bi awayekî ewle jîyîna gel girîng e.

Berhevkirina çekên wan kesên ku berê çeka xwe dide gel, berpirsyariya dewletê ye. Divê ev zordariya li herêmê li ser gel were rakirin.

Dewlet wan kesên ku bi çeka xwe gefan li gel dixwe, digire û cezayê dadî çibe didê. Ger ev neyê kirin, ne mumkûn e ku ewlehî çêbe.

Ne ku bi sedan parastvanan ve li herêmê bigerî, ya girîng ew e ku her kes û welatiyên ji rêzê jî di bin ewlehiyê de bin.

PKK hîç kesekî dijberî xwe naxwaze. Li pişta propagandaya li dijî Barzanî jî ev daxwaza PKKê yekdesthilatî heye.

Amerîkaya ku li herêmê PKKya komunîst xurt dike hay jê nî ne ku belayek çawa hildide serê xwe. Bi destê xwe canewaran dihewînin.

Ew kesên ku dibêjin Kurd û PKK heman in, Kurdan baş nanasin. Şêweya PKKê ya bêxwedê û jiyana exlaqî ya Kurdan jev cuda ne.

Ew eziyeta ku PKK li gelê herêmê dike, manen hemû miletê me rûreş dike. Paşguhkirina vê ne rast e. Divê hemû tevdîrên dadî hildin.

Bila PKK dev ji şûmiyê berde. Bila gelê Tirk û artêşa wan baş nas bikin. Em dibêjin em nahêlin welatê me perçe be, em nahêlin jî..

Artêşa Tirk teqez naxwaze sîvîlek zirarê bibîne. Tevî hemû hurgulîbûnan carinan jî tiştên nayên xwestin pêk tên.

Gelekî şaş e ku mirov hêvî bike li ODTUyê genc xwe bi xwe biparêzin. Divê teqez hêzên ewlehiyê xwendekaran biparizin.

Heta ku perwerdeya Darwînîst û materyalîst were kirin, li zanîngehan kes û komên tundparêz naqedin. Çareserî guherîna perwerdeyê ye.

Ya ku divê li dijî terorê were kirin teqez têkoşîna ramanî ye. Divê keç û xort ne bi fikrek ortodoksî ve, bi fikrek ronak ve werin hînkirin.

Kurd, Elewî, Zaza û gelek mirovan di rûyê hin kesên be exlaq de gelek êş kişandin. Lê belê ne tene komekî, pirsgirêkên her kesî hene.

Berê, dema ku digotin Ermen, Kurd û Elewî, wek çêr dihat dîtin. Ev yek bê exlaqiyek mezin e. Hemû jî mirovên wek nûr in.

Cîhan gorî Mehdiyetê bi rêve diçe. Bixwazin nexwazin rastî ev e. Ger li dij bisekinin jî rastî naguhere.

Pêxemberê me di hedîsên xwe de derbarê axîr zeman de hurguliyên gelekî hêja dide. Ev hurgulî hemû der tên. Heşa hêj dibêjin derew e.

Bûyîna teknîkerê ol cuda ye, bi girtina rihê ol ve kûrahiya îmanê jiyîn cuda ye. Divê armanca Misilmanan îmana kûr be

Di pergala ortodoksî ya kevneparêz de mirov her gav helwestên ecêp nîşan didin, nayê femkirin ku kengî dost in an ne dost in, ne wefadar in

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin

Di axîr zeman de heta derketina Mehdî, dê bûyerên mezin bodomin. Ji berk u derketina Mehdî nêz bûye, bûyer ê şaş bihêlin.