Adnan Oktar

Ya ku vegeriya salên 90î PKK ye. PKK dixwaze wek salên 90î be, hewl dide ku pêşîya gelê me bigire.

Dema ku li pey Quranê neçin hişmendiya DAÎŞê pêş dikeve. Bingeha tundiyê xurafe ne. Çareserî berdana xurafeyan peyçûna Quranê ye.

Nêrînek gelekî şaş e ku mirov bêje bila Misilmanên berê xwe didin tundîyê bimrin. Divê pergala ku tundiyê dertîne were guherîn, kuştin ne çare ye.

Çekên di destê DAÎŞê de ji Amerîka, Germanya û hwd ne. Rewşeke ku Tirkiye çekan bide DAÎŞê tune ye.

Başiya ku hezkirinê cara ewil derxistiye holê fedakarî ye. Ger navbeyna welatan de hezkirin çê be, dê aştî û aramiya rasteqîn bibe.

Kurdistana Komunîst tê çi wateyê li herême? Dê wê demê bibe armanca Evrûpa û Amerîka. Dê tu tesîra wê tunebe. Kesê ku bi zordariyê olê disepîne paşverû ye.

Sedema ku Xwedê li axretê ezabek bê dawî dide, bê exlaqiya kafiran a gelekî mezin e.

Ger dixwazin Tirkiyê pêşxin, divê li hember Tirkiyê wekî ku Tirkiye destekê dide terorê şêwaz neyê girtin.

Ger yekî birîndar hebe, mirov bîrdoziya wî/ê dide aliyekî û derman dike. Tirkiye di vê mijarê de li ser rêya rast e.

Tenê Hezretî Mehdî ye ku dê hezkirinê, dilovaniyê, biratiyê dîsa fêrî mirovahiya ku hîn bûye ku xeynî tolhildanê ti rê tune ye, bike.

Dema ku jiyana mirovan dibe babet, prosedur nayên şopandin, tenê mirov guh dide denge wijdana xwe.

Tişta ku pirsgirêkên pêvajoya çareserîyê ji holê rake, xebata fikrî ya li dijî bîrdoziya terorê ye.

Heta ku perwerdeya Darwînîst û materyalîst were kirin, li zanîngehan kes û komên tundparêz naqedin. Çareserî guherîna perwerdeyê ye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Dewlet teqez nakeve nav neçariyê. Ji destê wan kesên li hember dewletê xwedî çek in, çeka wan girtin karê dewletê ye.

Li Rojhilata Navîn bi destê Misilmanan kuştina Misilmanan heye. Leşkerên Tirk berê çeka xwe nade Misilmanan.

Ocalan teqez piştgiriya berdana çekan nake. Ya ku wê hêzê dide Ocalan çeka PKKê ye, teqez naxwaze wê hêzê winda bike.

Li başûrê rojhilatê tu kes piştevaniyê nade PKKyê, kes PKKyiyan nake şûna mêran jî. Zilam jê nefret dike, lê rêz li çeka wî digre. Bi tenê ji çeka wî ditirse û li hemberî çeka wî serî ditewîne. Mijar ev e.

Bi hezaran sal rabûrdûya hişmendîya dewleta kûr heye. Di qesra Firawn de jî hebû, di heyama Hz. Îbrahîm de jî hebû.

Ger wisa nîşan bidin ku leşker û polîs bi PKKê nikarin dê gelê me rabe xîretê. Bila gel mejbûrê vê yekê nekin. Em axê nadin komek PKKyî.

Amerîkaya kûr xeynî şer ti şêweyê nizane. Tevî êşên li Vîyetnam, Efxanîstan û Iraqê kişandin, dev ji vê yekê bernadin.

Ew kesên partîzanê PKKê ne û tevlî sûcan nebûne bila bên bibin mêvanê me, em bipeyvin.

Tişta ku herî zêde decalîyet jê depelikîne zanist e. Di têkoşîna zanistî de biryardarî gelekî girîng e.

Ger Barzanî li Bakurê Iraqê dewletê avake em ê şanaz bin. Em ê pev re govend bigrin, nimêj bikin bextewar bijîn. Em zulma stalînîst nalên.

Tişta bo terorê bê kirin perwer de ye. Bila demildest dersa hişmendîya netewî bê dayîn û di TRTê de bingeha felsefî ya terorê bê vegotin.