Adnan Oktar A9 TV; 23 may 2016

Cənnət şərtləri möminə görədir. Münafiq də tam cəhənnəm əhlidir. Cəhənnəmdə həmişə narahatdır. Orada da yenə öz aləmində pislik edəcək mövzu tapır, onu oraya atmağa səbəb olan digər münafiqləri axtarır.

Münafiq üçün hər şey problemdir. Yola çıxması bir problemdir, yemək yeməsi bir problemdir, geyinməsi problemdir, həyatı özünə zəhər edər. Möminlərə də bu pisliyi bulaşdırmağa çalışar.

Münafiq cəhənnəmdə belə fitnə axtarır, həmişə narahatdır və heç vaxt Allaha sığınmaz. Allah o anarxist ruhunu, o dəli ruhunu, həmişə narahat olan ruhunu ən narahat halda tutar cəhənnəmdə. Mömin də dünyada rahat olduğu üçün, cənnətdə ən rahat halda yaşayır, heç narahatlıq yaşamaz.

Möminin itaətkarlığı, həlimliyi cənnətdə də davam edir. Çünki müttəqidir. Allahdan nə xeyir gəlsə ona razıdır, qənaətkardır. Münafiq qənaətkar deyil.

Münafiq dünyadakı narahatlığın minlərlə mislini cəhənnəmdə yaşayar. Mömin də rahatlığın minlərlə mislini cənnətdə yaşayar, tam əksidir.

Münafiqlər özləri üsyankar olduqları üçün, möminlərin itaətkar olmasının gözəlliyini anlaya bilməzlər.

Mömin həlim olur, sakit, itaətkar və mehriban olur. Öz mənfəətini düşünmür. Məsələn, istidə də döyüşə gedə bilir və ya İslama xidmət edə bilir. Hava istidir demir. Sıxılsa da demir. Lakin münafiq deyər.

Quranda, münafiqlər möminləri ağılsızlıqla ittiham edirlər. Münafiq özü anarxist ruhlu olduğundan, onu üstün görür. Möminin itaətkar olmasına da heyrətlənir; "o ağılsızlar kimi mi iman gətirəcəyəm?" deyir. Halbuki itaətkar olmaq, həlim xasiyyətli olmaq, həlim olmaq gözəldir.

Münafiq müsəlmanların yanında müvəqqəti qalar. Özünü təhlükəsizlikdə hiss etməz. Çünki müsəlmanlara düşmən olduğu üçün, kinli olduğu üçün, nifrət etdiyi üçün müsəlmanlardan özünü təhlükəsizlikdə hiss etməz. Küfrdə özünə yer axtarar.

Münafiqdə ən böyük qorxu gələcək qorxusudur. Hər cür pisliyi bunun üçün edər. Müsəlmanların yanından qaçmasının səbəbi də odur.

Münafiqdən narahat olmaq yersizdir. Münafiq Allahın aciz bir quludur, Allah yaradar onu. Kafirdən də narahat olmağa ehtiyac yoxdur, kafirin heç bir gücü yoxdur. Güc sahibi olan Allahdır.

Mömin həmişə dürüstlüklə, səmimiyyətlə, yaxşı niyyətlə, təvazökarlıq, məzlumluq və həlim xasiyyətlə, yəni həlimlik və itaətkarlıqla yaşayar. Münafiq tam əksidir. Üsyankar, asi və anarxist ruhludur.

Münafiqlərlə əlaqədar ayələr möminə təsir edər. Bu insana təsir edirsə, o, münafiq ola bilməz. Lakin münafiq bu ayələrə gülər, bu ona heç təsir etməz. Vecinə də almaz, azğınlığı, şeytanlığı daha da artar. Təcavüzkarlığı, kini daha da artar.

Mömin əlindəki imkanlardan İslamın xeyri üçün istifadə edər. Münafiq isə fitnə törətmək üçün, küfrlə əlaqə qurmaq üçün istifadə edər.

Münafiqə nə cür yaxşılıq edilsə də, hansı imkan verilsə də, bundan əxlaqsızlıq və pislik məqsədiylə istifadə edər. Mömin də həmişə xeyir və gözəllik məqsədiylə istifadə edər. Kiçicik bir şey versən belə mömin xeyirə istifadə edər.

Münafiqin ilahı öz nəfsidir. Nəfsini böyütmək və ucaltmaq, başqa şeyin arxasında deyil. Eyni zamanda bir cür dəlidir, yəni psixopatdır, homoseksual ruhlu bir manyakdır münafiq.

Münafiq dünyaya dəlicəsinə bağlandığı üçün, yaşlanmaqdan və ölümdən çox qorxar. Axirətə inanmadığı üçün onun ilahı dünyadır, nəfsidir. Halbuki müsəlman Allaha qovuşmaqla fəxr edər. Gənclik də bir nemətdir, yaşlılıq da bir nemətdir.

Münafiqlər dərin dövlətlərə xidmət edən şeytanlar mövqeyindədir.

Münafiqlər mikrobdan aşağı xüsusi yaradılmış məxluqdurlar. Möminlərin yanında özlərini zəmanət altında görməzlər, həmişə şübhə içindədirlər. "Dərin dövlətin adamı olsun, ya müsəlmanların yanında sığınıb qalsın?" Bütün ömrü bu şübhə içində keçər. Allah ayədə bildirir; "nə onlardan, nə də sizdəndirlər".

Mömin öz-özündən şübhələnməlidir, münafiq əlamətini özündə axtarmalıdır. Çünki bu möminə təsir edər. Münafiq onsuz da ayələrlə istehza edər. Mömin özünü düzəldər; "Aman-aman. Allah qorusun, bənzəmək vəziyyətində qala bilərəm, bənzəyə bilərəm" deyə çox qorxar.

Qəlbində xəstəlik olan da münafiqə bənzəyər. "Aman" deyər, "mən bu xəstəliyi dərhal sağaldaram". Münafiq əlaməti meydana çıxar, "aman, dərhal xilas olum" deyər mömin. Buna görə də, bu ayələr biz möminləri maraqlandırar. Kafir, münafiq gülüb keçər, vecinə belə almaz.

Münafiq, saylarının və maddi güclərinin çox olmasından ötrü, kafirləri ilahlaşdırar. Çünki o insani gücə inanar, Allaha inanmaz. Buna görə də, dərin dövlətlərin tərəfdarı olar.

Münafiqə "əl çək" desən də əl çəkməz. "Əl çəkdim" deyər amma yenə davam edər. Bir cür hiyləgər bir şeytandır. Həmçinin həmişə təqib edilməlidir.

Allah istəsə küfr əhlini yaratmazdı. Möminin cənnətinin genişlənməsi üçün, münafiq və kafir lazımdır. Bunlar olmadan möminin cənnəti genişlənmir. Mənəvi mövqe ala bilmir. Mütləq münafiq və kafir lazımdır. Kafir və münafiqin də cəhənnəminin genişlənməsi üçün müsəlman lazımdır. Yoxsa o da genişlənməz.

Münafiqlərin möminlərə etdikləri əxlaqsızlıq, şərəfsizlik, kobudluq, pislik, nadanlıq, eqoistlik onların cəhənnəmini genişləndirər. Mömin bundan qazanclı çıxar; kafir, münafiq itirər. Amma çox böyük itkiyə uğrayar.