Adnan Oktar A9 TV; 7 avqust 2015

Möminlər ölümlərindən sonra həmişə gözəl şeylərlə qarşılaşırlar. Çətinlik, iztirab, qorxu; bunlar qətiyyən yoxdur. Hər yerdə işləri rahat olar. Vəfat edərkən, dirilərkən, cənnətə alınarkən qətiyyən narahatlıq yaşamazlar.

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Dünyada nə qədər çox yaşasan mənəvi mövqedə bir o qədər yüksəlmə imkanı olar. Vəfat etdikdən sonra, cənnətə getdikdən sonra cəsarət, vəfa qalxır, hamısı qalxır. Təkcə yeyib-içirsən, gəzib əylənirsən, Allaha şükür edirsən, mələk kimi olursan. Bunun üçün də, dünyada çox qalmağın da bu faydası var. Çünki qaldığın vaxt, milyonlarla savab qazanırsan.

Kim olursa olsun cənazəyə hörmət göstərmək lazımdır. Cənazə alçaldılmaz, artıq həmin insan ölmüşdür, ruhu getmiş, əti sümüyü qalmışdır, o da çürüyəcək. Kim olursa olsun belə etmək olmaz.

Yuxu dünya acizliyidir. Hər gün müəyyən saatdan sonra insanın yuxusu gələr. Ölmək üçün gedib yatır, ölür, bir neçə sonra isə dirilir. Duş qəbul edir, yeməyini yeyir. Axşam yenə yuxusu gəlir. Ölmə vaxtı gəlir, yenidən ölür. Sabah yenidən dirilir. Həyatı bu şəkildə ölüb dirilməklə davam edir. Nəhayət bir dəfə də ölür, bir də dirilir və özünü başqa aləmdə görür.

Ölüm, müsəlman üçün elə də çətin şey deyil. Qəfildən yuxudan oyanma kimi olur. Allah "asanlıqla" deyir, Allah, tam asanlıq mənasında söyləyər, yarım asanlıq mənasında söyləməz. Məsələn, insanın canı bir qədər ağrıyırsa, bir qədər çətinlik çəkirsə buna asanlıq deyilməz. Heç bir çətinliyin olmamasına asanlıq deyilər.

Ömür boyu mömin olmuş bir insanın; "Görəsən öləndə imanımı qoruyub saxlaya biləcəyəm?" sualı ilə narahat olması şeytanın vəsvəsədir. Bunu düşünməyə qətiyyən ehtiyac yoxdur. Belə şey olmaz. Yəni əsas məsələ səmimi və şüur altında olan imandır. Yoxsa insanın ağlına çox şey gələ bilər, bunların heç bir əsası yoxdur. Allah buna bütöv formada baxar.

Qəbir əzabı deyilən nəsə yoxdur. Öldükdə başqa bir aləmə daxil olarsan. Öldüyün anda, sənə mömin olduğun dərhal hiss etdirilər, dərhal anlayarsan. Yaşayacağın o hüzurdan, rahatlıqdan dərhal anlayarsan. Bir də Allah Öz bəndəsinə zülm etməz, belə şey yoxdur. Haşa, Allah belə ədalətsiz zülm anlayışına sahib deyil. Sonsuz ağıl və sonsuz mərhəmət sahibidir.

Qiyamətin və ölümün müsəlmanları narahat edəcək heç bir tərəfi yoxdur. Əgər müsəlman özünə zülm ediləcəyinə, yaxud əzab çəkəcəyinə inanırsa, bu Allahın xoşuna gəlməz. Çünki Allah: "Mənə güvən. Sən yaxşı əməl sahibisənsə, sənə zərər gəlməz" deyir. Mömin həmişə Allaha hüsnü-zənn etməlidir.

Ən gözəl bədən belə torpağın altında parçalara bölünəcək. Həyat çox qısadır. Hal-hazırda Allahın verdiyi orqanizmə həmd edirik, şükür edirik, lakin insan bu bədənə bağlana bilməz. Dünya gözəli birinin məzarı açılır; skelet, kəllə sümüyü, qollar, sümüklər. Neçə pəhləvanlar, neçə aslanlar məzarda sümükləri çürümüş vəziyyətdə yatırlar.

Dürüst, səmimi, açıq, parlaq bir zehniyyət, şəffaf bir dünyadan bəhs etmək lazımdır. Mövzuları Quranla, ayələrlə izah etdikdə insanların qəlbində bir rahatlıq və hüzur meydana gəlir. Yoxsa insanlara əhli dünya üslubu istifadə edirsən, insan öləcəyini bilir. Sən sanki uçursan, amma sənin uçmağın onu qorxudar, ürküdər. Amma sən Allahın varlığından xəbərdarsansa adamın qəlbinə rahatlıq gələr.

Allah: "Təlaş etməyin. Təvəkküllü olun. Mənə buraxın. Ölərkən də çox rahat öləcəksiniz" deyir. Allah: "Amma təlaş etsəniz, təvəkkül etməsəniz canınız yanar" deyir.

Müsəlman küsməz. Qəlb həmişə Allah ilə birlikdədir. Dünya qısamüddətli kursdur, qısamüddətli təhsildir. Burada nə göstəriş edilər, nə ağıllı olma iddiası, nə də zəkalı olma iddiası, heç nə edilməz. Dünya kosmosdan baxıldıqda toz kimidir. Bir qədər də uzaqlaşdıqda heç görünmür. Tozun içində, tozun tozudur insan. Aciz varlıqdır. Nəyindən ötrü təkəbbür edirsən? Ölüb gedəcəksən.

Sevən, Allah rizası üçün ölümü gözə almalı və bunun üçün də ölümü arzulamalıdır. Allaha qurban olmalıdır. Boynunu qoymalıdır. Bəzilərinin canı şirindir, ən kiçik mənfəətlərinə belə zərər gəlməsini istəmir, tükünə belə zərər gəlməsini istəmir, "əvvəlcə özüm" deyir. Əvvəlcə sevdiyin olmalıdır. Yəni heç bir şeyini vermək istəmir, heç bir şeyini ona təqdim etmək istəmir. Daim özünü qurtarmağa çalışır.

Hadisələr baş verərkən Allah mələklərini hər yerdə vəzifələndirir. Heç bir hadisə təsadüf olaraq meydana gəlməz. Ölən hər kəsin canını Əzrail alar. Filankəsin canını alacağam deyib, Allahdan izin alaraq gedər. Saatı, dəqiqəsi bəllidir.

Zaman axır. Zaman bizi daima həyatın sonuna doğru yaxınlaşdırır. Ölüm bizə doğru gəlir, biz də ölümə doğru gedirik. Bir görüşmə nöqtəsi var, oraya doğru gedirik.

İnsan nəticədə aciz bir varlıqdır. Ölüb qəbirə gedir. Sevdiyi kimsə öldükdə özünü itirir; "Ölürəm, yanıb yaxılıram, məhv oluram" deyir. Qəbirdəki vəziyyətinə nə deyəcəksən? Görəndə qorxub qaçır. Bəs onda kimi sevmək lazımdır? Allahı. Sənə o görünüşü göstərən kimdir? Allahdır.

Münafiqlər həmişə ölüm qorxusu, yaşlanma qorxusu və xəstələnmə qorxusu içərisindədirlər. Ölümdən nifrət edər, həmişə bu dəhşəti yaşayarlar.

Dəccaliyyət insanların həyatı boş və mənasız olaraq görmələrini istəyir. Həyata dair təlqin etdiyi məqsəd yalnız iş sahibi olmaq, evlənmək, çoxalmaq, futbol matçı izləməkdən ibarət olur. Bu zaman insanların çoxu heç axirəti düşünmədən yaşayır, ölüm gəldikdə axirət ağıllarına gəlir.

Din haqqında zarafat olmaz. Müsəlman axirəti düşünərək, vəfat etdiyi halını düşünərək hərəkət etməklə məsuldur.

Bəzi insanlar dolanışıq dərdinə qaldıq deyirlər, zülm altında əzilən müsəlmanları unudub qəflətə qapılırlar. Bu böyük vicdansızlıqdır. Dolanışıq dərdinə qalıb qəflətə qapılanlar ölümlə birlikdə hər şeyi geridə qoyacaqlarını unudur, sanki qəflət yarışına girirlər.

Hər gün insan ölür. Biz dünyadayıq, imtahan mühitindəyik. Hər gün xəstələnən insanlar olur. Matəmi haradan çıxarırsan? Quranda yoxdur. İslam dinində belə bir anlayış yoxdur. Ancaq müşrik xarakterdə var, bütpərəst inancda vardır. Çoxilahlı dinlərin xüsusiyyətidir. Amma İslamda belə bir şey yoxdur.

Zahirən elə görünsə də heç bir mömin sıxıntı içində ölməz, canını sevinc içində verər.

Yas tutmaq məntiqi birmənalı olaraq düzgün deyil. Müsəlmanda elə şey olmaz. Dünyaya göndərən də Allahdır, Öz qatına alan da Allahdır. Qədərə təslimiyyət, Allahın xeyrinə, gözəlliyinə, bərəkətinə etimad etmək lazımdır, doğru olan budur. Əks təqdirdə insana yaraşmayan hərəkətdir.

Allah canını aldığına görə, onu xeyirlə dünyaya gətirmiş, xeyirlə də Öz qatına almışdır. Ağlamağın mənası yoxdur. Rəbbimizin qədərindən razı olmaq, onda xeyir görmək möminin xüsusiyyəti olmalıdır.