Adnan Oktar A9 TV; 1 oktyabr 2015

Əziyyət nə qədər çoxdursa, savab da o qədər çox olar. Hz. Mehdi (ə.s)-ın qarşılaşdığı çətinliklər saymaqla bitmir. Sayılan hər əziyyət, yuxarıya doğru bir pillədir. Məsələn, 1000 kilometrlik pillələr düşün, hər biri 1000 kilometrlik pillə olsun, dırmaşır və yenə dırmaşır, mənəvi mövqeyin ardı-arxası kəsilmir.

Kim olursa olsun cənazəyə hörmət göstərmək lazımdır. Cənazə alçaldılmaz, artıq həmin insan ölmüşdür, ruhu getmiş, əti sümüyü qalmışdır, o da çürüyəcək. Kim olursa olsun belə etmək olmaz.

Uzun ömür İslama xidmət etmək üçün istənilər. İslama xidmət etməyən insan üçün bəlaya çevrilə bilər. İnsanın ömrü uzanar, cəhənnəmin daha da dibinə gedər. Xeyirli uzun ömür əhəmiyyətlidir. Savabı itirdikdən sonra, Allaha xidməti itirdikdən sonra uzun ömrün faydası yoxdur. Uzun ömür İslama fayda vermək üçün əhəmiyyətlidir.

İslam hakim olduqdan sonra bir milyon savab alan insan bir savab ala bilər. Daha əvvəl bir işindən, bir fəaliyyətindən bir milyon savab alan biri, İslam hakim olduqdan sonra beş savab alar. Ondan sonra dünyanın mənası qalmadığı üçün, yəni imtahan bitdiyi üçün belə olar, artıq sürətlə Qiyamət gəlir. Hz. Mehdi (ə.s)-ın vəfatı, hz. İsa Məsih (ə.s)-ın vəfatı və sonra da sürətlə Qiyamət olacaq, inşaAllah.

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Ömür boyu mömin olmuş bir insanın; "Görəsən öləndə imanımı qoruyub saxlaya biləcəyəm?" sualı ilə narahat olması şeytanın vəsvəsədir. Bunu düşünməyə qətiyyən ehtiyac yoxdur. Belə şey olmaz. Yəni əsas məsələ səmimi və şüur altında olan imandır. Yoxsa insanın ağlına çox şey gələ bilər, bunların heç bir əsası yoxdur. Allah buna bütöv formada baxar.

Bədən, ölməyi və yox olmağı qətiyyən istəməz. Hüceyrələr qətiyyən istəməz. İnsana ən şiddətli iztirab verən şey budur. Allah bu iztirabı İslam diniylə ortadan qaldırır.

Möminlər ölümlərindən sonra həmişə gözəl şeylərlə qarşılaşırlar. Çətinlik, iztirab, qorxu; bunlar qətiyyən yoxdur. Hər yerdə işləri rahat olar. Vəfat edərkən, dirilərkən, cənnətə alınarkən qətiyyən narahatlıq yaşamazlar.

Təbliğ etdiyi vaxt özünə lağ ediləndə, "əhval-ruhiyyəm pozuldu" deyir. Taledən xəbərin yoxdur, Qurandan xəbərin yoxdur. Möcüzə gördüyün üçün Allaha həmd et. Təəccüblən. Sənin savabın, onun isə günahı artır. Sənin məqsədin savab qazanmaq deyilmi? “Kədərləndim” deyir. Bir insan savabı artdığı üçün kədərlənərmi?

Ateistlərin varlığı, din əleyhinə hər cür yazı, söhbət, dinlə lağ edilməsi, müsəlmanın savabını artırmaq üçündür. Bütün bunlara baxmayaraq, müsəlman qalmağa davam edirsə, bu məqbul olur.

Dinin əleyhinə qəzetlərdə, radiolarda, küçədə, ailə içində bir çox yerdə görünməmiş ixtilaf var. Müsəlman buna baxmayaraq, imanlı olduqda çox böyük savab alır.

Qəbir əzabı deyilən nəsə yoxdur. Öldükdə başqa bir aləmə daxil olarsan. Öldüyün anda, sənə mömin olduğun dərhal hiss etdirilər, dərhal anlayarsan. Yaşayacağın o hüzurdan, rahatlıqdan dərhal anlayarsan. Bir də Allah Öz bəndəsinə zülm etməz, belə şey yoxdur. Haşa, Allah belə ədalətsiz zülm anlayışına sahib deyil. Sonsuz ağıl və sonsuz mərhəmət sahibidir.

Qiyamətin və ölümün müsəlmanları narahat edəcək heç bir tərəfi yoxdur. Əgər müsəlman özünə zülm ediləcəyinə, yaxud əzab çəkəcəyinə inanırsa, bu Allahın xoşuna gəlməz. Çünki Allah: "Mənə güvən. Sən yaxşı əməl sahibisənsə, sənə zərər gəlməz" deyir. Mömin həmişə Allaha hüsnü-zənn etməlidir.

Təbliğ edərkən insanların heç vaxt müxalifət etmədiklərini düşünək; hər dediyimizi qəbul edirlər, hər kəs bizi dəstəkləyir, alqışlayır; axirətə getdik, nə olacaq? Savab milyonda birdir. Lakin müxalifət varsa, sən cəhd edirsənsə, yəni səy göstərirsənsə, milyonlarla savab qazanarsan. Allah müqaviməti savabın möminə yağış kimi yağması üçün xüsusi yaradar. Allah tərəfindən möminə rəhmət kimi təqdim edilər.

Ən gözəl bədən belə torpağın altında parçalara bölünəcək. Həyat çox qısadır. Hal-hazırda Allahın verdiyi orqanizmə həmd edirik, şükür edirik, lakin insan bu bədənə bağlana bilməz. Dünya gözəli birinin məzarı açılır; skelet, kəllə sümüyü, qollar, sümüklər. Neçə pəhləvanlar, neçə aslanlar məzarda sümükləri çürümüş vəziyyətdə yatırlar.

Yuxu dünya acizliyidir. Hər gün müəyyən saatdan sonra insanın yuxusu gələr. Ölmək üçün gedib yatır, ölür, bir neçə sonra isə dirilir. Duş qəbul edir, yeməyini yeyir. Axşam yenə yuxusu gəlir. Ölmə vaxtı gəlir, yenidən ölür. Sabah yenidən dirilir. Həyatı bu şəkildə ölüb dirilməklə davam edir. Nəhayət bir dəfə də ölür, bir də dirilir və özünü başqa aləmdə görür.

Ölüm, müsəlman üçün elə də çətin şey deyil. Qəfildən yuxudan oyanma kimi olur. Allah "asanlıqla" deyir, Allah, tam asanlıq mənasında söyləyər, yarım asanlıq mənasında söyləməz. Məsələn, insanın canı bir qədər ağrıyırsa, bir qədər çətinlik çəkirsə buna asanlıq deyilməz. Heç bir çətinliyin olmamasına asanlıq deyilər.

Müsəlman küsməz. Qəlb həmişə Allah ilə birlikdədir. Dünya qısamüddətli kursdur, qısamüddətli təhsildir. Burada nə göstəriş edilər, nə ağıllı olma iddiası, nə də zəkalı olma iddiası, heç nə edilməz. Dünya kosmosdan baxıldıqda toz kimidir. Bir qədər də uzaqlaşdıqda heç görünmür. Tozun içində, tozun tozudur insan. Aciz varlıqdır. Nəyindən ötrü təkəbbür edirsən? Ölüb gedəcəksən.

Mömin iman sahibi olmaqla yaraşıqlı olur, imtahana çəkilməklə gözəl olur. İmtahan mühiti aradan qalxsa mömin məhv olar, Allah qorusun. Yəni heç bir çətinliklə qarşılaşmırsa, deməli, heç bir savab da qazanmır. Biz imtahan olunmağa gəldik. Allah da bunun üçün: "Yoxsa siz elə güman edirsiniz ki, sizdən əvvəlkilərin başına gələnlər sizin başınıza gəlmədən, birbaşa Cənnətə daxil olacaqsınız?" deyir.

Dürüst, səmimi, açıq, parlaq bir zehniyyət, şəffaf bir dünyadan bəhs etmək lazımdır. Mövzuları Quranla, ayələrlə izah etdikdə insanların qəlbində bir rahatlıq və hüzur meydana gəlir. Yoxsa insanlara əhli dünya üslubu istifadə edirsən, insan öləcəyini bilir. Sən sanki uçursan, amma sənin uçmağın onu qorxudar, ürküdər. Amma sən Allahın varlığından xəbərdarsansa adamın qəlbinə rahatlıq gələr.

Mehdiyyət çox uzun bir dövrdür. Dövrün uzun olmasının, 40 il davam etməsinin səbəbi savabının çox olması üçündür. Yoxsa Allah istəsə, İslamı bir ildə də hakim edər. Lakin o zaman bir illik savab alınar. Allah savabının çox olması üçün mehdiyyəti 40 ilə yaymışdır.

Nənələri, babaları evdə saxlamaq lazımdır. Bərəkətdir. Qocalar evinə göndərmək uğursuzluq gətirər. Eyni şəraiti evində yaradarsan. Evin bir otağını ayırarsan, o evə rəhmət enər. Orada çəkilən əziyyət və çətinlik yağış kimi savab gətirər.

Təhdid olmasa belə müsəlman onun olmasını qəlbən istəməlidir. "Kaş ki, təhdid edən biri olsa da daha çox savab qazansam" deməlidir. Peyğəmbərimiz (s.ə.v) həmişə təhdid altında yaşadı; Əbu Cəhilin, Əbu Ləhəbin o dövrün fironlarının təhdidləri altında. Hz. Musa (ə.s) daim Fironun təhdidi altında yaşadı.

Küfr əhlinin bataqlığında yaşayan insanlar, o çirkdən ciddi olaraq ləkələnirlər. Bu, üstlərində görülür. Ətinə, sümüyünə, dərisinə, baxışına hər şeyinə əks olunur. O mərhəmətsiz dünyanın, mərhəmətsiz çirki hər yerinə bulaşmış olur. İslamı yaşamağa başladığında, bu çirk üstündən yavaş-yavaş yox olur.