Adnan Oktar A9 TV; 14 aprel 2016

Bəzən münafiq xarakterli insan islah olar. İslah olan nə xoşbəxtdir. Lakin islah olmayan həlak olar.

Münafiq çirkin azadlıq anlayışına sahibdir. Din olmamalıdır, ibadət olmamalıdır, küfr əhli ilə rahat əlaqədə olmalıdır, modabazlıq etməlidir. İmam bilməz, itaət bilməz, hörmət bilməz. Münafiq bunlardan narahat olar.

Vəziyyətini, niyyətini düzəldən bir insana “sən münafiqsən”, “sən daha əvvəl belə idin”, demək olmaz. Düzəldisə əgər son halı əsasdır. Nə gözəl, sevin. Daha əvvəl sən necə idin? Sənin də dindən, imandan heç xəbərin yox idi, Allah hidayət nəsib etdi. İnsan düzəldiyində qəbul olar. Allah qəbul edir, sən onsuz da qəbul etməlisən.

Şeytanı tanımalıyıq, münafiqi, küfrü anlamağa çalışmalıyıq. Müsəlmanlara nə cür zərər verə bilərlər, bunları bilməyə çalışmalıyıq. Nisa surəsinin 104-cü ayəsində bu bir ibadət olaraq Allah tərəfindən müsəlmanlara əmr edilib.

Münafiqi, kafiri nəzarət etməliyik, analiz etməliyik. Niyə bu vəziyyətə düşüblər, çarə nədir, nə edilə bilər, necə razı sala bilərik, necə danışa bilərik? Səhvləri nələrdir? Müsəlmanlar üçün hansı mövzuda pis düşünürlər? Necə zərər verə bilərlər? Necə bir oyun oynaya bilərlər, necə tələ qura bilərlər? Bunların araşdırılmasının fərz olduğunu Nisa surəsinin 104-cü ayəsi mühüm ibadət kimi bizə bildirir.

Ləyaqətsiz münafiqlər Allah üçün aparılan mübarizəni ağılsızlıq kimi görərlər. Mənfəətləri olsa, məsələn, Peyğəmbərimiz (s.ə.v) onlara beş kisə, on kisə qızıl versə, heç vaxt: "bu istidə döyüşə çıxmayın!" deməzlər. "Döyüşməyi bacara bilsəydik sizinlə gələrdik" sözünü heç vaxt söyləməzlər. Yaxud: "burada əbəs yerə canımızı veririk" deyə heç vaxt deyinməzlər. On kisə qızıl alsa, havalanar, çox şövqlənər.

"Xəbərçilik etməyin", (Hucurat surəsi, 12). Bu, xəbərçilik münafiqlərə aid ayədir. Müsəlmanları ona-buna şikayət edib çətin vəziyyətə salmağa çalışan alçaqlara qarşı Allahın Qurandakı əmridir.

Ateist dürüst insan deməkdir. Mərdcə, açıqca söyləyir, "mən Allaha inana bilmirəm, dinə inana bilmirəm, məni razı salacaq insan varsa danışaq, dürüst iman gətirmək istəyirəm" deyir. Saxtakarlıq, münafiqlik çox qorxuncdur.

"Hər halda o münafiqdir" deyir. Yaxşı, belə olduğunu fərz edək; öyrət, təbliğ et, ayə söylə, səbir et, danış, elə deyil? O zaman heç kim heç kimlə görüşə bilməz ki, heç bir müsəlman başqa müsəlmanla görüşə bilməz. Ona münafiq de, buna kafir de, o birisinə xəstə de, axırda insan qalmaz.

Möminlər arasında himayəçilik sistemi var. Bir insana münafiq diaqnozu qoyaraq möminlərin arasından atmaq səlahiyyəti yoxdur. Bu ancaq vəhylə olar.

Birisi: "Lə ilahə illəllah, Muhammədən Rəsulullah" dediyi müddətcə sən onu münafiqliklə ittiham edib, müsəlmanların himayəçilik sistemindən kənara çıxarda bilməzsən. Məsələn, "çıx get, küfr əhlinin yanına get" deyə bilməzsən, haramdır. Sən küfr əhlini qazanmağa çalışırsan, onu da göndərməyə çalışırsan. O zaman küfr əhlini niyə qazanmağa çalışırsan?

Münafiq bəzən çox yaxşı rəftar göstərər. Bu yeni hücumun başlanğıcı olar. Məsələn, hər kəsə yaxşı davranar, yaxşı danışar, lakin bu əsaslı hücum üçün, yeni zəmindir. Yəni şeytanın ona verdiyi, öyrətdiyi hücum başlanğıcıdır. Münafiqin düzəlməsi ümumiyyətlə şübhə altındadır, nəsə edəcək ki, yeni hücum başladacaq.

Münafiqlər müsəlmanlardan ümumiyyətlə uzaq durmaq istəyərlər. Uzaq qalmağın səbəbi də, müsəlmanlara biri hücum edərsə, bir şey olsa, həbs edilə bilər, ləkələnə bilər, döyülə bilər, söyülə bilər, adına xələl gəlməsin, məqsəd budur.

Münafiqin hədəfi həmişə imamın yanıdır, peyğəmbərin yanıdır. Münafiqin ən çox istədiyi yer burasıdır, çünki ən çox vuruşu, hücumu edəcəyi yer burasıdır. Onun fəaliyyətini dayandıra bilmək üçün, məlumat toplayıb şeytanlarına çatdıra bilmək üçün, mərkəz olan yer bura olduğu üçün bunu çox mühüm görər.

Münafiq heç vaxt düzəlməyən, heç vaxt azğınlıqdan əl çəkməyən manyakdır. Qətiyyən kini və nifrəti bitməz münafiqin, sakitləşməz. Yəni tam olaraq ruh xəstəsidir. Vərəm xəstəliyi kimi güclü antibiotik alsa azalar xəstəliyi, lakin dərmanın dozası bir qədər azaldıldığı zaman, dərhal həmləyə keçər. Bəzən də dərmana qarşı immunitet qazanar, heç fərq etməz, bədənini bürüməyə çalışar.

Münafiq sevgini bilməz. Sevgidən alət kimi istifadə edər, vasitə kimi istifadə edər. Müsəlmanlara hücum etməkdə, əxlaqsızlıq etməkdə, alçaqlıq etməkdə bir vəsilədir. Yəni müsəlmanı narahat etmək üçün, pislik etmək üçün sevgidən istifadə edər. "Sevdiyim üçün gəldim" deyər, "sevdiyim üçün danışdım" deyər, "sevdiyim üçün bunu edirəm" deyər.

Münafiq aqressivləşəndə çox alçaq və şeytani üsuldan istifadə edər. Müsəlmanları haqsızlıq edən, zülm edən, ağılsız hərəkət edən insanlar kimi göstərər. Özünü də tədbirli, ağıllı, vicdanlı, doğru yolda göstərər.

Münafiq yalnız peyğəmbər və yaxud imam, o dövrdə müsəlmanların mühüm mərkəzi gücü kimdirsə diqqətini onun üzərində cəmləşdirər. Şeytan diqqətini yayındırmaz. Bütün diqqətiylə həmin insana qarşı təcavüzkarlaşar.

Qurana görə münafiqlərin hədəfi bütün müsəlmanlar olmur. Bu çox mühümdür. Peyğəmbər, imam, müsəlmanların lideri kimdirsə o; ən təsirli olduğunu gördüyü insan kimdirsə ona ilişər münafiq. Yəni ən böyük düşməni, ən böyük hədəfi odur. Sonra da peyğəmbərlərin, imamların (artıq o dövrün lider insanı kimdirsə) ən güvəndiyi insanlara ilişər münafiq.

Münafiqdə həmişə gəzmək instinkti var. O daxili sıxıntısını bəhanə edər. Məsələn, ticarəti bəhanə edər, ailəsini bəhanə edər. Münafiqin qəlbi heç cür rahat olmaz. Lakin sıxıntısı da üstündədir, çiynindədir. O sıxıntıdan qaçar, sıxıntı da onu qovalayar.

Münafiq müsəlmanlardan uzaq olmağı öz aləmində ayıqlıq zənn edər və axmaqcasına bu oyunu da müsəlmanların görmədiyini zənn edər. Bunu müsəlmanların qəbul edəcəyini, Allahın da qəbul edəcəyini düşünər. Müsəlmanları da, haşa Allahı da aldatdığını zənn edər.

Hər dövrdə, peyğəmbərlərin dövrlərində də həmişə bu cür "ərköyün uşaqlar" vardı. Küçədən qorxduğu üçün, ailəsindən qorxduğu üçün, atasından, anasından, mənfəətlərindən, işini itirməkdən, oxuduğu təhsil müəssisəsini itirməkdən qorxduğu üçün peyğəmbərlərin yanına yanaşmadılar. Mümkün qədər qaçaraq, uzaq yaşayaraq, arada bir gələrək əlaqə qururdular. Bu arada bir gəlmənin səbəbi də axirətdə, haşa Allahı aldada biləcəklərini düşünürdülər.

Münafiq çox məqsədəuyğun, gözəl, faydalı danışdığına inanar. Yəni hər şeyi, sözü yerli-yerində danışdığını zənn edər. Halbuki kənardan baxan heyrət içində qalar. Yəni qeyri-sabitliyinə heyrətlənər. Lakin bunu görə bilməz münafiq. Məsələn, ağılsızlığını görə bilməz. Yəni əqli sağlamlığının yerində olmadığını görə bilməz.

Münafiqin sözləri sərxoş kimidir, çox tutarsızdır. Lakin onun dəli dünyasında bunu görməsi qeyri-mümkündür. Şizofreniya məntiqi var. Şizoid şəxsiyyətlidir, manyak kimi danışar, lakin qeyri-sabitdir, görə bilməz.

Münafiqin əsil istəyi Allah olmaq və Allahdan daha böyük olmaqdır. Münafiqin əsil ehtirası budur. Buna görə də, bütün müsəlmanları çox ağılsız görər, özünü çox ağıllı görər və çox gözəl danışdığını zənn edər.