Adnan Oktar A9 TV; 26 oktyabr 2015

Kobud davransan sevgi gedər, nəzakətli davransan gələr. Əgər insan eqoistdirsə, sevgi dərhal gedər; eqoist deyilsə sevgi dərhal və artıqlamasıyla gələr.

Sevsən tərslik etməzsən, xəsislik etməzsən, eqoistlik etməzsən, sevdiyinin rahat və yaxşı olmağını istəyərsən.

Həqiqi sevgi, sonsuz güc sahibi Allahdan qaynaqlandığı üçün əsla bitməz. Ölümdə davam edər, axirətdə davam edər, əbədiyyən davam edər.

Bəzi insanlar Allahı sevdikləri vaxt, zövq ala bilməyəcəklərini düşünə bilərlər. Ən böyük zövq, ən böyük həzz bu vaxt alınar. Allah dərinliyi əsil bu vaxt verər.

Sənin sevdiyim dediyin kəs, beynindəki təsvirdir. Ən incə nöqtəsinə qədər kim yaradır? Kim sevdirir, kim danışdırır? Bütün bunları edən Allahdır. Yəni qarşındakı şəxsə aid heç nə yoxdur. Əgər sən Allahı deyil, əksinə xəyali bir bütü sevsən bu aldatma olar, özü də çox pis aldatma. Özünü çox pis aldatmış olarsan.

Sevgidə şirk olarsa bu olmaz. Məsələn; "mən yoldaşımı çox sevirəm, həyat yoldaşımı çox sevirəm" deyir. Bəs Allahı necə? "Onu da sevirəm" deyir. Olmaz. "Mən həyat yoldaşımı Allah rizası üçün sevirəm, yoldaşımı da Allah rizası üçün sevirəm" deməlidir. "Allahın təcəllisi olaraq sevirəm" deməlidir.

Gözəl olar, eqoist olar, heç bir faydası olmaz. Gözəllik eyni zamanda fitnədir. Gəncdir, gözəldir, lakin qürurdan, təkəbbürdən ötrü dəliyə dönər. Çirkin hesab edərsən, lakin dəlicəsinə bir şövqü olar. O gözəl dediyindən min dəfə artıq gözəllik verər sənə.

Səid Nursi həzrətlərini sevirəm və bundan şərəf duyuram. Şeyx Nazim Kıbrısiyi sevirəm deyirəm. Mənzil camaatını sevirəm deyirəm. Süleyman Hilmi Tunahanı sevirəm. Əbdülbaki Erol həzrətlərini sevirəm. Bütün möminləri sevirəm deyirəm. Demaqoq üslubuna girmirəm. Mən sevgimi hər zaman hər yerdə açıq şəkildə ifadə edirəm. Qorxaq və çəkingən, səmimiyyətsiz rəftarlar fəlakət və uğursuzluq gətirər, başqa bir şey olmaz.

Allah: “Siz Məni unutsanız, Mən də sizi unudaram” deyir. İnsan ruhunda da vardır bu; yönəltdiyi sevginin ən gözəl qarşılığını almaq istəmək. Allah da bunu istəyir.

Allah ayədə; "vicdanları qəbul etdiyi halda zülm və təkəbbür ucbatından rədd etdilər" deyir. Vicdanına müqavimət göstərir. Yoxsa vicdanı ona doğru olanı əmr edir, "et" deyir, dinləmir. Sözünə qulaq asmır. Buna görə də üzləri qaralır. Yoxsa insan vicdanının səsinə qulaq assa, üzü nur kimi olar.

Allahın hər hansı aciz bir qulusan. Niyə qürurlanırsan? Getdiyin məkan səni şərəfləndirməz. Getdiyin məkanda nə var? Beton var, dəmir var, daş var, kərpic var, taxta var, asfalt var, bir də ağaclar var. Bundan ötrü sən niyə şərəf qazanasan?

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Bir insan çox eqoistdirsə, özündən çox razıdırsa, təkəbbürlüdürsə, onu eqoistlik bürüyür. Tamamilə eqoistlik bürüyür. Bədəni xəstələnir. Yəni ruh xəstəsi kimi olur. Fironda, Nəmrudda olan budur. Ağlını itirir. Təbiidir ki, belə olduqda bədəninə şeytan yerləşir. Artıq normal hərəkətlər edə bilmir. Ağılla hərəkət edə bilmir.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövründəki bütün münafiqlərin xüsusiyyəti özlərini Peyğəmbər (s.ə.v)-dən üstün görmələri və ön plana çıxartmalarıdır. Münafiq qadınlarda və münafiq kişilərdə, hədəf həmişə ən qabaqda olmaq, ən böyük olmaqdır. Özlərini haşa Allah kimi görərlər.

Hədisdə: “Ümmətimdəki münafiqlərin əksəriyyətini təhsil alanlar təşkil edər" deyir. Bilikləri nəticəsində həmişə havalanar, ayrı olmaq istəyərlər. Münafiqlər öz aləmlərində “mən daha ağıllıyam, daha bilikliyəm” deyə təkəbbürlənərək müsəlmanlardan ayrılmaq istəyərlər.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövrünün münafiqləri öz aləmlərində Peyğəmbər (s.ə.v)-dən daha ağıllı olduqları iddia edirdilər. Özlərini guya daha ağıllı zənn etdikləri üçün, yekəxana danışırdılar. Münafiq çox nəzakətsiz və ədəbsiz olar.

İnsan təkəbbürlənməyə başladıqda Allah dinə yaxınlaşmasını mane olur, ağlını əlindən alır.

Təkəbbür hissinin heç bir məqbul tərəfi yoxdur. İnsan yatmağa məhkumdur, çox aciz varlıqdır, çətinliklər içində yaşayır və qısa müddətdə də ölür. Belə varlığın təkəbbürlü, özü də ağlasığmaz dərəcədə təkəbbürlü olması möcüzədir.

Münafiqlər dünyada təkəbbür göstərərlər. Qudurub azarlar, lakin axirətdə Allahın hüzurunda, haşa, bu cür çoxbilmişlik, intellektuallıq və hiyləgərlik etməyə gücləri qalmaz.

Allahın dünyada bu qədər bəla verməsinin tək səbəbi nankorluqdur. Şükür yoxdursa, onsuz da nankorluq vardır. Çəkilən bütün bu əzablar nankorluğun qarşılığıdır. Nankorluq çox qorxunc şeydir. Böyük vicdansızlıqdır.

Mükəmməl əxlaq nədir? Səbir, şəfqət, fədakarlıq, dürüstlük, cəsarət, vəıqda insanda bunları etmək məsələsində qəflət yaranır. Məsələn, Allahı sevər, lakin namaz qılmaz. "Mən Allahı sevirəm, Allahın mənim namazıma ehtiyacı yoxdur" deyər. Çox pulu olar, kasıblara paylamaz. "Kasıb necə olsa tapar, lakin mən Allahı çox sevirəm, bu pulla xoşbəxt oluram, Allaha daha yaxın oluram" deyər. Cəsarət göstərməz; "mən indi belə bir şeydən ötrü həyatımı təhlükə altına atmayım, gözəl yaşayıram" deyər. Allah qorxusu olduqda cəsarət göstərilər.

Mömin, Allahı xatırladıqda, Allahı sevdikdə qəlbi rahatlayır. Mömin bunu yaşayır, görürük. Həqiqətən xoşbəxtdir, həqiqətən sağlamdır. Əlinə üzünə baxıb xeyli nurlu olduğunu görürük, hər yeri rahatdır, qəlbi rahatdır. Sonsuzadək Allahla birlikdə olmağın sevinci içindədir.

İman gətirəndə, hər şeyin sahibi olan, sonsuz gücə malik Allaha bağlanırsan. İnanılmaz dərəcədə rahat olursan. Meteorlar sanki göydə quzu kimi hərəkət edər möminlər üçün. Lakin onlar, dinsizlər üçün dəhşət saçan canavarlar kimidirlər. Məsələn, yerin altındakı maqma bizim üçün ilıq süd kimidir. Lakin dinsizlər üçün cəhənnəmdir, onu yandırıb kül edəcək bir cəhənnəm. Qəlbimiz yalnız Allahdan qorxduğumuza görə rahatdır. Biz yerin altındakı maqmadan qorxmuruq, yalnız Allahdan qorxuruq. Biz Allahın onu necə idarə edəcəyini bilirik, maqmanın Allahın əmrinə tabe olduğunu bilirik. Maqmanın hər atomunun Allahı zikr etdiyini bilirik. Hamısı Allaha boyun əymişdir.

Beynimin içində görürəm. Beynimin içində kim yaradır? Allah yaradır. O zaman mənim sevgim kimədir? Allahadır. Mən müstəqil şəkildə bir varlığı sevə bilmərəm. Yalan söyləmiş olaram, özümü aldadaram. Çünki onu Allahın yaratdığını görürəm.

Mütləq Risalə-i Nurdan oxuyun. Çünki orada bir ruh var, səhabə ruhu var, səmimi müsəlman şəxsiyyəti var. Bunu digər əsərlərdə elə də tapa bilməzsiniz.