Adnan Oktar A9 TV; 30 may 2015

Qatı dinçilər; “atalarının dini” ucbatından, sanki gözəl İslam dinini yer üzündən silmək üzrədirlər. Müsəlmanları da məhv etdilər. Hər yerdə asıb kəsirlər, döyürlər, söyürlər, üzlərinə tüpürürlər. Bəziləri başlarını doğrayır, bəziləri avtomobilə bağlayıb yerlə sürükləyir, dəlik-deşik edir, barel bombası atırlar. Ağlasığışmaz zülm sistemi hakimdir. Qurana qayıtsalar hamısı bitəcək.

Xurafatçıların ən böyük dərdi paxıllıq, qısqanclıqdır. Hal-hazırda, Axırzamanda da böyük fitnənin yaranma səbəbi Mehdi (ə.s)-a qarşı edilən paxıllıqdır. Saxta mehdilərin çıxması, saxta mehdilərin öz arasında mübahisə etməsi, mehdi olmadıqları halda insanları mehdi elan etməyə təşəbbüs etmək, mehdilik iddia etməyən insanları zorla mehdi kimi göstərməyə cəhd etmək; bu paxıllığın təzahürüdür.

Xurafatçılar çox diktatordurlar. İnandırmağı yaxşı bacarırlar. Demaqoqluğu yaxşı bacarırlar. Saxtakarlıq, hiyləgərlik, aktyorluq etməyi yaxşı bacarırlar. Üzə gülərlər; lakin çox xaindirlər. Sistemli şəkildə plan hazırlayarlar. Lakin nəticədə Allah bəlalarını verər. Öz tələlərinə düşərlər.

Ənənəvi ortodoks İslam anlayışıyla İslam izah edilməz. "Hacı əmi"ləri televiziya ekranına çıxarırlar, onlar da 1930-1940-cı illərdə mövcud olan zehniyyətlə öz xurafatlarından danışırlar (dini mövzuları tənzih edirəm). Həmyaşıdı olan, öz zehniyyətindəki insanlara xitab edir. Gənclər də bunları təəccüb və ibrətlə seyr edirlər. Halbuki dini izah etmək üçün nə uyğun mədəniyyətə, nə də məlumata sahibdirlər.

Qatı dinçilərin göstərdiyi din cəhənnəmdir. Musiqi yox, şəkil yox, əyləncə yox, sevgi yox, dostluq yox, yoldaşlıq yox, heç nə yoxdur. Bəla var, tərbiyəsizlik var, məntiqsizlik var, xurafat var, batil inanclar var.

Xurafatçılar həmişə danışırlar, dayanmadan xurafatlar söyləyirlər. Məqsədin nədir? Məqsədin sevgi deyil. Bir adam necə döyülər, necə kəsilər, bir qadın necə alçaldılar, məsələ budur. Bir-birlərindən necə nifrət edəcəkləri barədə fəlsəfə hazırlayırlar. Xurafatçılarda sevgi olmaz.

Ağlamaq müşriklərin ümumi xüsusiyyətidir. Özlərini ağlayan, zırıldayan belə həssas, mərhəmətli, kədərlənən insanlar kimi göstərirlər və beləliklə, yolları da açılar. Halbuki insan Allah qorxusundan, Allah sevgisindən ötrü ağlayar; amma bunlar müşrik ruhuyla, göstəriş üçün, oyun və taktikaları üçün ağlayarlar.

Sən Qurana tabe olursansa, musiqiyə haram deyə bilməzsən, şəklə, heykələ, gülməyə, əylənməyə haram deyə bilməzsən, amma qatı dinçi ənənəvi sistem içindəsənsə musiqi haramdır, şəkil haramdır, heykəl haramdır.

Xahiş edirəm şəhid cənazələrində ağlamağı aradan qaldıraq. Qurana uyğun deyil, adətimizə uyğun deyil, İslam əxlaqında belə şey yoxdur. Bu çox qədim dövrlərdə Şumerlərdə görülən bir adətdir. Cənnətə gedənin arxasınca ağlamaq olmaz.

Biz ağlamarıq. Çanaqqala döyüşündə ağlamadıq. Dumlupınar döyüşündə də ağlamadıq, Malazgird döyüşündə də ağlamadıq. Biz niyə ağlayaq ki? Şəhidliyi bu qədər arzulayan bir millət olaraq, onu şərəf bilən millət olaraq nə üçün ağlayaq?

Ümumiyyətlə, tarix boyu dünyanı qadınlar üçün cəhənnəm mühitinə çevirmişdilər. Qadın olaraq dünyaya gəldiyi təqdirdə əylənmə, istədiyi kimi geyinmə, bəzənmə imkanı yoxdur, sevib-sevilmə hüququ yoxdur, sevinməsi qadağandır, hər şey qadağandır. Buraxın əylənsinlər, şən olsunlar, istədikləri kimi geyinsinlər. Artıq yaxalarından əl çəkin, imkan verin hüzurlu yaşasınlar.

Xanımların əylənməsini qadağan etmək dünyadakı mühüm bir gözəlliyi kökündən qopartmaqdır. Dünyanın ən mühüm bəzəyi qadındır. Qadın əylənirsə, xoşbəxtdirsə, şənlənirsə, gözəlliyini nümayiş etdirə bilirsə gözəl olar.

Bəziləri mənfəətləri üçün ağlamağı silah kimi istifadə edər. Bunlar özünü acındırmaq, nəsə əldə etmək, bir şeyə qarşı çıxmaq və qarşı tərəfi qorxutmaq üçün, şeytani hay-küy çıxarma üsuludur. Müsəlman Allah eşqiylə ağlayar. Bir insanı narahat etmək, qorxutmaq üçün ağlamaq olmaz. Bu əxlaqsızlıqdır, zülmdür.

Yas tutmaq haramdır, qədim bütpərəst adətidir. Qədim Şumerlərdə, Qədim Misirdə, Perslərdə (farslar), Xetlərdə axirətə, şəhadətə inanmadıqları üçün ölümü bir fəlakət kimi görürdülər. Allaha üsyan olaraq ağlayardılar. Biz müsəlmanlar şəhadəti şərəf kimi görürük.

Kədərlənmək, ağlamaq və qışqırıb-bağırmağın olmamasına təvəkkül deyilir. Təvəkküllü insan demək, hadisələr qarşısında sarsılmayan, kədərlənməyən, ağlamayan, məhv olmuş reaksiyası göstərməyən insan deməkdir. Təvəkkül ayələrinin hamısı eyni zamanda yası ləğv edən ayələrdir.

Heç kimin döyüş üslubundan istifadə etməməyi lazımdır. İnsanın ruhu nifrətə də, sevməyə də, ağlamağa da, gülməyə də uyğundur. Gülməyi seçmək lazımdır. Nifrət yerinə, sevgini üstün tutmaq lazımdır.

Kitabı qadağan etmək utandırıcı bir hərəkətdir.

İnsan ağır təzyiqə tab gətirə bilməz. Din, təzyiqi və qadağanları aradan qaldırar.

İslamda qadağalar barmaqla sayılır. Halalları saymağa cəhd etsən ömrün çatmaz. Haramları saymaq isə barmaqla sayılacaq qədərdir. Halalların sayı-hesabı yoxdur.

Xeyirli, bərəkətli qadağalar vardır ki, bunlar insana xoşbəxtlik gətirər. Amma insanların özlərindən yaratdığı qadağalardan uzaqlaşmaq lazımdır.

Allah bizim xoşbəxt olmağımızı, gülməyimizi istəyər.

Əyləncə, musiqi, rəqs bəzilərinə görə müsəlmanlara qadağan edilməli olan nemətlər kimi göstərildi. Bütün dünya nemətləri müsəlmanlarındır. Müsəlmanlara öz aləmlərində hər şeyin pisinə layiq gördülər, yeməklərin, paltarların ən pisi müsəlmanların olsun istədilər, bu oyunu puç etdik. "Müsəlman musiqi dinləməz, rəsm çəkməz, qəzet oxumaz", "müsəlman qadınlar dekolte geyinə bilməz, gülə bilməz" dedilər, bunu da dəyişdirdik.

Bəziləri öz ağıllarına görə gülməyi müsəlmanlara qadağan edirlər. Halbuki mömin iman sevinci içində yaşayar.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v.)-dən çox gözəl gül qoxusu gələrdi.

Kandil işğal altındadır, adamlar oradan polis bölməsi kimi istifadə edirlər. Əsgərləri, polisləri, müsəlmanları vurub şəhid edirlər. Türkiyə həm İran, həm də İraq hökumətiylə razılığa gəlib, Kandilə daxil olmalıdır. Oradakı mağaraların hamısını qanuni şəkildə təmizləməlidir. Bir dəfə mühasirəyə alsalar, üç aylıq mühasirədən sonra orada heç kim qalmaz.