Adnan Oktar A9 TV; 7 10 2014

Ger em hezkirina mirovan hêvî bikin, dibe şîrk. Divê em bi hezkirina Xwedê ve hez bikin.

Ji bo hezkirinê hewceye ku ji Xwedê bitirsin û ji Xwedê hez bikin. Goşt û hestî nayê hez kirin; teceliya Xwedê tê hezkirin. Him wek jîndarekî dê bimirê û biçe dibînî him jî jê hez dikî. Tu ê çiyê wê hez bikî? Ya bêdawî divê bê hezkirin. Ew jî Xwedê ye. Dikarî wek teceliya Xwedê ji wê hez bikî.

Misilman evîndarê Misilmanan e. Ji ber ku bi eşqa Xwedê ve hez dike, dawiya hezkirina wî/ê tune. Yê nizane Xwedê hez bike, matmayî dimîne

Xwedê dide zanîn ku mirov zalim û nezan in. Heta xofa Xwedê tune be ne guncav e ku durûst bibin. Xofa Xwedê destpêka hezkirinê ye jî.

Şûna ku qala hezkirinê, dostaniyê û eşqa Xwedê bikin, her gav behsa pevçûnan dikin. Her gav di nav têkçûnê de ne.

Ew kesê ku hûrgulîyan dibine dibe hezkirîyê Xwedê

Xweşikiya ku hemû bingeha hezkirinê ava dike xofa Xwedê ye. Sebir, kûrahî, wefa tim bi îman û xofa Xwedê ve çê dibin.

Dema ku xofa Xwedê tune be wefa jî nabe, wefa tune be hezkirin jî nabe. Yek ji giliyên mirovan bêwefatî ye.

Mirov tî car ji hezkiriyê xwe têr în de teqez têrbûn tune ye, di bengînî û kûrbûnê de zêdebûn çê dibe.

Yê ku xweşikiyê çê dike û derdixe holê jî Xwedê ye. Heta ku Xwedê need hezkirin, ti kes nikare hez bike.

Bo desthilatiya exlaqê Îslamê, rêya herî xweş, belavkirina hezkirina Xwedê û rastiyên îmanê vegotin e.

Ger em hezkirina mirovan hêvî bikin, dibe şîrk. Divê em bi hezkirina Xwedê ve hez bikin.

Ger tu wek Ûsiv bî, dê Xwedê Zulêyxayê bişîne ba te. Nexwe li çolistanê gerînê ve nabe.

Ger tu zordariyê fêrkî, ew ê jî zordariyê bike. Dilovaniyê, hişmendiyê, axavtinê, rêbazên qanîkirinê, delîlên zanistî fêr bike. Ji her tiştî zêdetir, hezkirina Xwedê, xofa Xwedê hîn bike.

Xwedê ji me bi hezkirina Wî ve bîranînê dixwaze. Xwedê jiyanek vik û vala naxwaze. Rewnaq, hezkirin û xweşikî kêrî şanê Xwedê tê.

Tirsa ji Xwedê serê hîkmet û aqilê ye. Ango heke tirsa ji Xwedê tune be dê eqlê mirov biçe û winda be. Ji ber vê yekê tirsa ji Xwedê nîmeteke mezin e

Tirsa Xwedê tenê bona windakirina heza Xwedê ye. Bihuşt jî nîmetekî Xwedê ye ku heza wî nîşan dide.

Jixwe mirov awayekî xwezayî ji Xwedê ditirse, ne lazim e ku hewleke din were dayîn.

Kesên bawermend naxwazin Xwedê bixeyîdîne, hezkirina Wî wenda bike.

Kesê ku dilê wî/wê bi Xwedê re be, bi kovanan re kovan nabe, hişmendî nêzîk dibe, kesê nexweş aş dike û xelas dike.

Em dijî çekan in, em dijî xwînê ne jî. Em dijî fîşengan in. Em bêhna xwînê, barûdê naxwazin. Bila hawirdor wek gulan bêhn vede.

Navê pergala ku bi raman û hezkirinê ve derketiye mehdiyet e. Navê pergala tund û tirsê jî decaliyet e.

Ger tu wek Ûsiv bî, dê Xwedê Zulêyxayê bişîne ba te. Nexwe li çolistanê gerînê ve nabe.

Dera ku ol lê serbest be, bereket tê wî welatî. Dema ku li Tirkiyê ol serbest be, dê nûr û bereket were Tirkiyê.

Nebûna hezkirinê, mirinê tîne, êşê, azarê, bêbereketîyê, bêyomiyê tîne. Ti tiştekî din nayîne.