Adnan Oktar A9 TV; 9 Eylül 2015

Bazı insanlar vicdan değil de, mantık kullanıyorlar. “Ben mantığımın sesini dinlerim” diyor. Kardeşim, sürünürsün. Mantık ilk planda insanı kurtaracak gibi görünür. Hep lehine, hep onun keyfine uygun, çıkarına uygun bir şeyler ortaya dökecek diye düşünür insan, mantıkta. Mantık insanın başını sürekli belaya sokar.

Mantık kullananlar sürekli sürünürler. Ama ilk başta hep kazanacak gibi görünürler. Vicdanını kullananlar da ilk başta hep kaybedecek gibi görünürler ama sonunda hep kazanırlar.

Allah’ın herhangi zavallı bir kulusun. Ne havaya giriyorsun? Gittiğin mekan seni şereflendirmez. Gittiğin mekanda ne var? Beton var, demir var, taş var, tuğla var, ahşap var, asfalt var, bir de ağaçlar var. Bundan dolayı sen niye şeref kazanasın?

İnsanın enaniyet yapacak hali yok ki; sen kandan, etten, kemikten, sinirden oluşmuş bir varlıksın, doğal ihtiyaçların var, ne havalara giriyorsun? Ölüp gideceksin, nereye poz yapıyorsun? Ve çok kısa sürede bitiyor hayat. Her cenaze mezarın içinde alenen şişip patlıyor. Havaya girecek bir hali yok insanın, zavallı bir varlık.

Vicdan zordur ama meyvesi güzeldir. Mantık kolaydır ama meyvesi çok acıdır.

Vicdan kullanmadığında gelen ilk bela, akla ziyandır. Kişinin aklına ziyan gelir. Fark edebilir mi? Edemez. Çünkü zekâ devrede olduğu için, fark edemeyecektir. Aklı örtülür, zekâsı açık kalır. Allah zekâyı genellikle örtmez. Çok nadir vakalar dışında örtmez. Aklını örter. Aklını örttüğünde, zekâ hiçbir işine yaramıyor. Zekâ başına bela açar ondan sonra. Zekâ onu süründürür.

Dünyayı dikkatlice izleyin, dünyanın yüzde 99’u hep mantıkla hareket ederler. Ve hepsi sürünüyor. Bana mantığıyla hareket eden, sürünmeyen bir tane adam göstersinler. Hepsi sürünüyor. Akıl almaz acılar içinde yaşıyorlar. Samimi insanlar, vicdanıyla hareket edenler bayağı güzel yaşıyorlar. Hayır; çile çeker, zorluk çeker ama sonunda Allah ona ferahlık verir.

Hazreti Yusuf (as) hep dürüst. Mantığıyla hareket etmiyordu, vicdanıyla hareket ediyordu. Vicdanı onu nereye götürdü? Hapishaneye götürdü. Allah’a tevekkül etti. Sonunda ne oldu? En sonunda Cenab-ı Allah onu Mısır’a Sultan yaptı. En güzel yiyecekleri yedi. En güzel kıyafetleri giydi. Cennette en güzel makamlara geldi.

İnsan vicdanına uyduğunda çok şey kaybedecek gibi olur, halbuki en isabetli hareketi yapar. Mesela peygamberler vicdanlarına uyuyorlar, savaşlara giriyorlar, çile çekiyorlar, acılar çekiyorlar. Ama sonunda dünyanın en iyisi onlar oluyorlar.

Samimiyette insan çok şey kaybediyor gibi görünür ama gizlice çok şey kazanır. Şahıs bakarsın sanki başı belaya giriyor gibi olur, mal kaybediyor, imkan kaybediyor. Halbuki sonra Allah onu mala boğar adeta nimete boğar. Ama öbürü, vicdanını ezerek mala ve imkana kavuşacağını zanneder, dünya ondan kaçar, o da kovalar. Akıl almaz ızdırap çeker. Müthiş bir sürünme, müthiş bir kovalamaca.

Güzel olur, enaniyetli olur, hiçbir faydası olmaz. Güzellik bir fitnedir de aynı zamanda. Gençtir, güzeldir ama kibirden, büyüklük hissinden deliye döner. Çirkin zannedersin ama delice bir tutkusu vardır. O güzel dediğinin bin katı güzellik sunar sana.

Sen övündün mü, büyüklendin mi deli gibi görünürsün, bu itici durur ve sevilemezsin. Büyüklük yaptığında, böbürlendiğinde yine sevilemeyecek hale gelirsin. Sen niye böbürleniyorsun, niye övünüyorsun? Sevsin diye yapıyorsun değil mi? Ters etki yapar, sevgi gider.

İnsana büyüklük hissi geldiğinde Allah dine yaklaşmasını engelliyor, aklını alıyor.

Büyüklük hissinin makul görülecek bir yönü yoktur. İnsan uyumaya mahkum, bayağı perişan bir varlık, zor ayakta duruyor ve kısa sürede de ölüyor. Böyle bir varlığın büyüklük hem de akıl almaz bir büyüklük içinde olması mucizedir.

Eğer biri bir enaniyet gösterisi yaparsa ona karşı çok yırtıcı oluyor insanlar. Onun için tevazu koruyucu bir zırhtır. Enaniyet de saldırganlığı artıran, belayı cezbeden bir hastalıktır.

Bir insan çok enaniyetli ise, kendini çok beğeniyorsa, büyüklük gururu varsa vücudu enaniyet kesiliyor. Tamamı ene kesiliyor. Vücudu hastalanıyor. Yani akıl hastası gibi oluyor. Firavun’da, Nemrut’ta olan odur. Akli dengesini kaybediyor. O zaman tabii vücuduna şeytan oturuyor, yerleşiyor. Artık dengeli hareketler yapamıyor. Makul davranamıyor.

Büyüklük hissi züppeliğe sebep oluyor, densizliğe sebep oluyor ve en fecisi kişi zavallı konuma düşecek şekilde akılsız oluyor. Mesela seri şekilde yalan söylüyor aptal aptal. En aptalın söylemeyeceği şekilde mantıksız konuşmalar yapıyor. Ruhunda müthiş bir anarşi oluyor, delice bir anarşi oluyor. Küfre çok yatkın oluyor.

Hadiste, “Ümmetimdeki münafıkların çoğunu okuyanlar teşkil eder” diyor. Bilgi sonucunda hep sapıtır, ayrı olmak isterler. Münafıklar kendilerince ‘Ben daha akıllıyım, daha bilgiliyim’ diye büyüklük hissiyle Müslümanlardan ayrılmak isterler.

Peygamber Efendimiz (sav)’in devrinin münafıkları kendilerince Peygamber (sav)’den daha akıllı oldukları iddiasındaydılar. Kendilerini güya daha akıllı zannettikleri için üst boyuttan konuşuyorlardı. Münafık çok saygısız ve küstah olur.

Kısa süre sonra Azerbaycan kapılarını açacak, Ermenistan açacak, Türki Devletler açacak. Sonra Irak, Suriye, Ürdün, hatta İsrail. Hz. Mehdi’nin vesilesiyle sevgi, kardeşlik içinde yaşayacağız. Ama ne kadar? 7 veya 9 yıl, o kadar. Sonra akıl almaz bir bozulma başlıyor. Ahlak çöküntüsü. Ta Hicri 1545'e kadar. 1545 sabahında veyahut akşamında veya öğleninde, o haber onlara ulaşacak. Bir kayanın üstüne yazsınlar. O kaya o gün paramparça olacak. Kıyamet kopacak.

İlk başarılı İttihad-ı İslam uygulaması Türkiye'dedir; Kürt, Laz, Çerkez herkes İttihad-ı İslam'ın o güzel ruhu içerisinde kardeş olmuşlar. Irkçılık olsaydı, Orta Anadolu’da bir Türk devleti, Güneydoğu'da Kürt devleti, Karadeniz'de Laz devleti, Ege’de ayrı bir devlet, paramparça olacaktık. Ve kendi içlerinde de yine paramparça olurlardı. İşte İttihad-ı İslam ahlakı uygulandığı için birlik ve bütünlük içindeyiz.

PKK’nın müzakereden kastı nedir? Sevr Anlaşması gibi. Sevr Anlaşmasında ne dedi adamlar? “Gelin masaya oturun” dediler, Türkiye’yi paramparça ettiler. Aynısı. O masa Sevr Anlaşması masasıdır. Ondan daha beter bir masadır.

Amerika’nın bütün resmi kuruluşları elden ele elden ele, hep masonların elindedir. Mesela George Washington üstat masondur. Amerika’nın bütün başkanları bugüne kadar istisnasız hepsi masondur.

Bölgede zulme ve yaşanan acılara çözüm sadece diplomasiyle olmaz. Sevgiyle olur. Allah’la bağlantı ile olur.

Israrlı, kararlı olmak çok önemli. Allah’ın yardımıyla bu belanın belaların, acıların son bulacağına inanıyorum. Sevgi dolu, akıllı insanların devrede olduğunu görüyorum. En zalim olanı bile ikna etmek mümkün olur. Sevgiyle yaklaşılırsa, Allah inancıyla yaklaşılırsa bunun mümkün olduğunu hep beraber göreceğiz. Her şey eski güzelliğine dönecek.