Adnan Oktar A9 TV; 6 Haziran 2015

Sabrı ve çileyi kabul etmiyor, doğrudan nimet istiyor. Olmaz öyle bir şey. Ne cennete kavuşabilirsin öyle, ne Allah’ın rızasına kavuşabilirsin. Burası imtihan yeri, eğlence yeri değil ki. Cenab-ı Allah, “Eğer Biz eğlence isteseydik alasını yapardık” diyor. “Şanımıza düşeni yaparız” diyor. Cennettir eğlence yeri. Burada öyle bir şey yok.

Küfrün zırvası o kadar zordur ki o bir dünya imtihanıdır. Sabır gerektiriyor bir, dikkat gerektiriyor iki, onun o münasebetsiz sözünün hangi noktada çürütülmesi gerektiği ayrıca araştırılması gerekiyor. Bir noktada olmuyor, hepsini ayrıca ayetle delillendirmek, mantık da ileri sürmek gerekiyor.

Daha dindar olana Allah daha iyi imkanlar, daha güzel nimetler nasip eder. Bu da gözle görülür. Ama sabredecek tabii mümin. Yani çileyi de güzel görecek, nimeti de güzel görecek.

Sabretmek ve tevekkül etmek. Allah’ın sevdiği, beğendiği iki ahlak özelliği. Tevekkül ne demek? Demek ki büyük olaylarla karşılaşacak mümin ki tevekkül edecek, sabredecek. Telaşlanmıyor, üzülmüyor, korkmuyor o zaman.

Allah güzel bir imtihanla imtihan ediyor. Aslında güzel bir eğitim aynı zamanda. Sonunda olgunluk oluyor, nezaket oluyor, cennet ahlakına uygun bir kişilik oluyor.

İnsan gözde büyütürse sabırda çok zorlanır. O zaman tahammül etmesi gerekir. Tahammül ayrı, sabır ayrıdır. Sabır zevkle yapılan ibadettir. Rahatlıkla yapılan ibadettir.

Bir şey oluyor, sabrediyoruz. Ama sabrı safha safha daha güçlendiriyoruz, daha geliştiriyoruz. Bu ne? Eğitim. Nereye eğitim? Cennete eğitim. Allah bir avuç mümini seçiyor, burada eğitiyor. Doğrudan gidildiğinde Hz. Adem (as)’ın ilk baştaki konumu meydana geliyor. Olmuyor yani. Eğitim olduğunda kafa yerine geliyor. Kişilik yerine geliyor, nimetin kıymeti biliniyor.

Samimiyet pahalıya mal olur insana. Çile çeker, yorulur hatta kimi zaman başı derde girer. Sen el bebek, gül bebek yaşıyorsun. Menfaatine, gereken yerde ilgi alaka gösteriyorsun. Menfaatini bebeği korur gibi koruyorsun. Nerede orada samimiyet?

Cennette sabır yok, cesaret yok, cesarete ihtiyaç yok. Sabır, cesaret, yiğitlik yapamazsın. Tevekküllük bir şey yok. Temizlik, fedakârlık bunların hiçbiri yok. Sadece eğlence yurdudur. Tabii hamd etme, şükretme ibadeti vardır, Allah’ın tecellisini görüp sevme vardır.

“Allah sabredenleri sever.” Çünkü sevgi oradan anlaşılıyor. Sabredemiyorsa sevgisi yok demektir. Mesela insanın sevdiği oluyor ama o sevgisini muhafaza etmesi önemlidir. Yani iki günlük sevgi olmaz. Bazıları öyle, mesela bir günlük sevgisi var. Bir gecelik sevgisi var. Hevesi var yani daha Türkçesi. Ama mümin sevgiyi ömür boyu ve sonsuza kadar istiyor.

Sabır ibadettir. İbadet olarak beklemeye sabır denilir. Tahammülde, kişi dayanır sadece. Sabır ibadetin adıdır. Yani namaz gibi ibadet ismidir.

“Dünyada çileler var, acılar var” diyor. Sen Allah’a tam bir tevekkül et de bak bakayım acı çekiyor musun? Allah acıyı bilir ama acı çekmez. İnsan da acıyı bilecek ama tam tevekkül ederse acı çekmez. O sırrı, tam tevekkülün sırrını bulmak lazım.

Allah, “Şükrederseniz artırırım” diyor. Ona inanmıyorlar. “Yok, öyle bir şey olmaz” diyor. İşte “Olmaz” dedikçe sürünürsün.

İnsan sabretse, sürekli Allah’a şükretse Allah hiç ummadığı yerden kapıyı açar. Ama sürekli yakındığı için bir türlü bereket gelmiyor.

Çile ne kadar çoksa, sevap o kadar çok oluyor. Hz. Mehdi (as)’ın karşılaştığı zorluklar say say bitmiyor. Her sayılan çile, yukarıya doğru bir basamak işte. Mesela 1000 kilometrelik basamaklar düşün, her biri 1000 kilometrelik basamak, çıkıyor da çıkıyor, çıkıyor da çıkıyor manevi makamın önü-arkası kesilmiyor.

Ye, iç, gez.. Herkes yapar bunu. Çile olacak, hastalık olacak, zorluk olacak, belalar dertler olacak, buna rağmen Allah’ı aşkla seveceksin. Cenab-ı Allah’ın en sevdiği şey, bu işte.

Çilesiz acısız dünya olmaz. Aşkın kökeni acı. Aşk olmasa zaten insanın da hayatın da bir anlamı kalmıyor. İllaki acı, illaki çileden geçecek insan.

“Allah acıyı yaratmasaydı” diyor. Odun gibi olurdun. Hadi diyelim cennet ırmağına gittin. Bakarsın öyle. Ama çileden geçtiysen sen cennetin bir çakıl taşını bile defalarca öpersin. Çok hayati bir konu olduğu için Cenab-ı Allah uzunca da bir ömür verip bu çileden insanları geçirtiyor. Ondan sonra normale dönüyor insan.

“Acıyı Allah niye yaratıyor?” diyorlar. Acının kökeninde güzellik var da onun için. Acı olmadan cennet olmuyor. Acı olmadan aşk olmaz. Küt olur insan. İllaki o çileden, acıdan geçecek.

Diyorlar ki: “Dünyada niye çile çekiyoruz? Niye acı çekiyoruz?” Eğitiliyorsun. İnsan oluyorsun, gerçek insan oluyorsun. Öbür türlü acı çekmezsen odun olursun. Çileyle eğitiliyor insan.

Aşk çok önemlidir. Çile çok önemlidir. Nerede fakir insan varsa, acı çekmiş insan varsa, eğer sanatçıysa, gerçek sanatçı odur. Acı çekmemiş adam hemen hissedilir. Hemen bilinir.

Çile çeken adam, zorluk çeken adam güzel olur. Gittikçe güzelleşir, gittikçe gençleşir. Eğer küfür onu yaşamış olsa o çileden çöker. Ama mümin çileyle gençleşip dinçleşiyor. Tam aksi etki yapar.

Müslüman mutlaka çile, zorluk çekerek, emek vererek yaşamak durumundadır. Mesela Allah için kitap yazar, araştırmalar yapar, öbürü gezer, eğlenir falan ama Müslüman zorluk içinde. Bakarsın ki eli yüzü çok nurlu, bakarsın ki eli yüzü güzelleşmiş. Öbürü “Hayatımı yaşıyorum” diyor bakarsın ki donuklaşmış, matlaşmış, anlamını kaybetmiş. Eğlenemez de o. Eğlendim zanneder eğlenemez.

Amerika yeniden dindar olsun, böyle olmaz. Dindar olurlarsa onlara bir huzur geliyor. Dinsiz olduklarında üzerlerine müthiş bir bereketsizlik ve uğursuzluk geliyor.

Allah’ın en beğendiği de, şehit olmaktır. Allah en yüksek sevgiyi onda buluyor. Ama mümin ona niyet edecek. Öyle rastgele değil. “Şehitlik istiyorum Yarabbi Sen’den” diye içten, kalpten niyet edecek.