Adnan Oktar A9 TV; 6 Mart 2016

Mümin muttaki bir insanın Allah sevgisi, Allah korkusu yüzünde heyecan şeklinde kendini belli eder, görülür, hissedilir. Ama ruhu çökmüş, içi çökmüş, kafası çökmüş bir insanda bunu görmek mümkün değildir. Çünkü Allah’la bağını kopardığı için gafildir. Gafil olduğu için de heyecanı yok olmuştur.

Allah sevgisi insanda atalete müsaade etmez. Müslüman gafil olmaz. Her zaman atak, canlı ve dikkati açıktır. Gafil oldu mu bela her yerden sarar insanı. Allah esirgesin.

Peygamberimiz (sav)’in bakışları çok keskindi. Niye? Çünkü kalbi sürekli Allah’la beraberdi. Allah’tan korkuyordu. Ama müşrikler bön bön bakıyorlardı. Çünkü onlar mide peşinde olan adamlar. Hayvan gibi, hayvanlardan da aşağılar. Tabii ki bakışlarında da hayvan görüntüsü oluyor.

Allah korkusu, Allah sevgisi anlamsız bir bakışı engeller. Allah korkusu olan bir insanın boş boş bakmasının hiçbir açıklaması olmaz. Allah’tan korkuyorsa mutlaka bakışları zeki ve keskin olur, dikkatli olur.

Kalp Allah’la beraberse o bakışta bir güzellik, bir derinlik, bir hoşluk vardır. Ama Allah’tan uzak gafil bir kalpte göz hemen belli eder. Cenab-ı Allah ayette onu zaten bize ihbar ediyor: “Eğer istersem onları simalarından anlarsın” Sima denilen, bakışıdır. Bakıştaki anlamsızlığın sebebi, ruhunun boş olmasıdır.

Şehadet güzel nimettir ama cehd de çok güzeldir. Yani yıllarca mesela 60 yıl, 70 yıl, 80 yıl ömrünü cihatla geçirmek çok güzel. Onun sevabı tarif edilecek gibi değil çünkü onda velayet mertebelerine çıkılıyor.

Allah sevilmek istiyor. Çünkü sevgi olmazsa cennetin anlamı olmaz. Kainatın anlamı olmaz, hiçbir şeyin anlamı olmaz. Sevgi ve aşkla anlamı oluyor.

Allah Kendisi'ni samimi olarak gerçekten sevdiğimizi görmek istiyor. Bu da imtihanla mümkün oluyor. Allah'a olan sevgimize kendimiz de şahit oluyoruz.

Bilgiyle insan vahşi olabilir. Mesela komünist, Stalinist, terörist olabiliyor. Ama sevgiyle böyle olmuyor, sevgiyle insan oluyor. Allah’tan korkuyor, Allah’ı seviyor, insanları seviyor. Bilgiyle sevgiyi birleştirdiğinde muhteşem bir şey ortaya çıkıyor.

Münafıklar Peygamber (sav) ve sahabilere, “Savaşmayı, mücadele etmeyi bilseydik sizinle gelirdik” diyorlar. Münafık kasten beceriksizlik yapar. Ayrıca Müslümanların da İslam adına faaliyet yapmasını istemez. Onları da durdurmaya çalışır.

Cenab-ı Allah ümit ve korku içinde olmamızı istiyor. “Benim şuurum açık, ben cehenneme gitmem” demeyin diyor. Çünkü küfür içindeyken Müslüman olan sonra yeniden küfre düşen, yeniden Müslüman olan insanlardan bahsediyor Allah. Yani Allah ruhunu alır yeniden verir, ruhunu alır yeniden verebilir; o hale düşürebilir bir insanı Allah vermesin. Emin olmak doğru değil.

Cenab-ı Allah ümit ve korku içinde olmamızı istiyor. “Benim şuurum açık, ben cehenneme gitmem” demeyin diyor. Çünkü küfür içindeyken Müslüman olan sonra yeniden küfre düşen, yeniden Müslüman olan insanlardan bahsediyor Allah. Yani Allah ruhunu alır yeniden verir, ruhunu alır yeniden verebilir; o hale düşürebilir bir insanı Allah vermesin. Emin olmak doğru değil.

Tebliğ yaparken insanların hiç muhalefet etmediklerini düşünelim; her dediğimizi kabul ediyorlar, herkes bizi destekliyor, alkışlıyor; ahirete gittik, ne olacak? Sevap milyonda bir. Ama muhalefet varsa, sen cehd ediyorsan yani gayret ediyorsan sevabı milyonlarla toplarsın. Direnmeyi Allah mümine yağmur gibi sevap yağsın diye özel yaratır. Mümine rahmet olarak Allah tarafından sunulur.

Sahabiler Allah için mücadele ediyorlar. Münafıklar, “Evimiz açık”, “Savaşmayı bilseydik gelirdik.” diyor. “Sana kırk kese altın. Savaşmayı bilmediğin halde gelip savaşacaksın” desen hemen gelir. Çünkü, çıkar. İşte insanın çıkarı güzel ahlak olacak. Altın yerine, para yerine imanını koyacak, vicdanını koyacak. Öbür türlü hayvanlaşır insan.

Robotların yaşadığı bir cennet, Allah’ın beğendiği bir ortam olmuyor, Allah robot istemiyor. Vefasını görmemiş, sabrını görmemiş, cesaretini görmemiş bir adamın insan olarak kendine o anlamda bir saygısı olmaz. Yani kendini değerli göremez, güzel göremez. Allah için fedakarlık yapmamış, cömertlik yapmamış, cihat yapmamış, yani sevgisini gösterecek hiçbir şey yapmamış.

En yüksek sevgiyi şehitlik olarak alıyor Allah. Allah’ın en beğendiği o. Ama tabii en makbul şehitlik şekli Allah yolunda cihat ederken yani fiili cihattayken. Çünkü alenen savaşa gidiyor, öldürülebileceğini biliyor, orada şehit oluyor. Allah yolunda korkmadan cihada gitmek; en makbul olan odur.

Sivillere yönelik her saldırı vahşettir. Masum insanları öldürmek Kuran'a göre zulümdür, cinayettir, cihad değildir.

“İnanan ibadet eden ve cihat eden zaten cennete girecektir” diyor. Oysa CİHADIN ANLAMI GECE GÜNDÜZ İTTİHAD-I İSLAM İÇİN ÇALIŞMAKTIR. EĞER BUNU YAPMIYORSAN O ZAMAN NASIL CENNETİ İSTEYECEKSİN? Harama girmiş olursun. Helal harama dikkat etmemiş olursun. Ahir zamandaki cihadın karşılığı Mehdiyet ve Mesihiyettir. Başıbozuk bir sistem yoktur. Başsız bir sistem yoktur.

“Şükrederseniz” demek, “çok samimi Müslüman olursanız” demektir. Yoksa adam esrar satar, kazanır, şükreder. Zulüm yapar, silah satışı yapar, şükreder. Öyle değil. Kuran’a tam uyarak samimi olmakla şükredilir.

Hızır (as) zaman zaman insanları imtihan eder, Hz. Musa (as)’ı nasıl imtihan etti, aynı. İnsanlar onun imtihan ettiğinin farkına varmaz. Hem eğitir hem imtihan eder.

Biz Bediüzzaman'ı seviyoruz, niye seviyoruz? Fedakarlığından dolayı seviyoruz. Yoksa ne kalırdı ki geriye? Sungur Ağabeyi çile çektiği için seviyoruz. Bediüzzaman’ın talebesi olan diğer ağabeylerden de sevdiklerimiz oluyor ama çilelerine göre seviyoruz. Çilesi az olanı daha az seviyoruz. Çilesi çok olanı daha çok seviyoruz.

Resulullah, Resulullah oluyor ama çektiği çilenin haddi hesabı yok. Cenab-ı Allah “Habibim” diyor, Peygamberimiz (sav)'i müthiş seviyor. Ama bu üstünlüğünden dolayı seviyor.

Şeytan İslam’ı yıkmak için bağnazlığı kullanarak güçlü bir vuruş yapmış. Şeytanın etkisiyle namazı kılınamayacak, abdesti alınamayacak hale getirmişler.

Allah’ı anmayanların, Allah’a uzak olanların kalbinde bir ajitasyon, bir gerilim olur. Sebepsiz korku, delicesine bir heyecan. Allah kalplerine hep bir huzursuzluk verir.

Yas tutmak eski Sümerlerin, Akadların, Hititlilerin, putperest kavimlerin, eski Mısır’ın uygulamasıdır, Kuran’da mebzul miktarda ayetle ve hadislerle yasaklanmıştır. Allah’a tevekküle zıt bir tavırdır.