Adnan Oktar A9 TV; 8 Haziran 2016

Nasıl biz cehennemi görünce cennetin kıymetini daha iyi anlıyorsak, cehennem ehli gibi olan münafığı görünce de Müslümanların ve imanın kıymetini daha iyi anlamış oluruz. Kıyas sağlar.

Münafık Müslümanların içinde yaptığı pisliği, ahlaksızlığı küfrün içinde de çok rahat yapacağını zannediyor. Her yerde yaparım diyor. Halbuki Müslüman Allah’tan korktuğu için şefkatli. Ama Allah küfrün içinde helak ediyor.

Resulullah (sav) zamanında da münafıklar hep hırsızdı. Hep gaspçı, ahlaksızlardı. Müslümanların malını mülkünü çalma eğilimindeydiler.

Münafık hiçbir zaman için gerçek sevgiyi bilmez. Sevgiyi sadece büyüklük için ister, sadece itibar için ister, o kadar.

Münafık daima baş olmak ister. Yani en önemli kişi olmak ister. En çok dikkati çeken kişi olmak ister. Ve bütün ömrünü, bütün planını da bunun üstüne kurar. Müslümanlara yanaşma sebebi de budur.

Münafığın bütün amacı hayatını boş geçirmektir, beyni boştur. Allah’ı beyninde bir inanç olarak tutmak istemez.

Münafığın rezil kepaze edilmesi, iyice tanıtılması, dünyada adeta yaşayamayacak hale getirilmesi Hz. Mehdi (as) devrinde olacaktır. O yüzden her münafık o münafık alametlerinden, nifaktan mecburen vazgeçmiş olacak. Mehdi (as) devrinde hiç nifak alameti görülmeyecektir.

Mehdiyet devrinde münafıklar imanın nuru içinde manen boğulacaklardır. Münafıkların fitnesi ve nifakı mehdiyet devrinde hiç oluşmayacaktır.

Münafık hareket etmek istemez. İslam’a hizmet etmek istemez. Halbuki o oturma ona felaket getirir. Mümin de hareket ettiği için, İslam’a hizmet ettiği için o hareketlilik ona bereket getirir.

Mümine yapılan her şey hayırdır. Münafığın kendine hayır zannettiği her şey de ona şerdir. Yani ne yapsa onun aleyhine olur.

Münafıklık yüzyıllardan beri, hatta binlerce yıldan beri müminleri kemiren, mahveden bir sistemdir. Bu konu hallolduğunda müminlerde bütün dünya çapında muazzam bir ferahlama olacaktır.

Tarih içinde hep münafıkların hep birinci derecede peygamberi hedef aldıklarını görüyoruz. Sonra müminleri hedef alırlar.

Samiri ömrünün sonuna kadar tek yaşamıştır. Münafıklarda o bir hayat şeklidir. Müminleri sevmezler, beğenmezler. Kendilerini çok büyük görürler. O yüzden müminlerle konuşmak, onlarla bir arada olmak da istemezler. Yalnız yaşamak isterler.

“Ya Rabbi, bana ve bütün Müslüman kardeşlerime” diye dua edilir. Yalnız kendine dua olmaz, çünkü velayette bütün müminleri cehennemden kurtarmak için gayret etmek farzdır.

Bütün müminleri kurtarmak için gayret etmek ve dua etmek velayetin gereğidir.

Müslüman’a karşı suizan yahut şeytandan gelen bilgiye inanmak mümini tahrip eder ve adım adım İslam’dan uzaklaştırır. Allah esirgesin cehenneme doğru yaklaştırır.

İman, akıl, elinde de Kuran; böyle bir insanla dünya baş edemez. En mühim mesele samimi iman etmek, samimi Allah’ı sevmek, samimi Allah’tan korkmaktır. Onun için öyle züppelik yaparak, çakallık yaparak, işte laf yarıştırarak, laf sokarak İslam’ı hakim etmek mümkün olmaz.

İslam’ın sevgisi merhameti öncü olacak, modernlik, kalite, sanat, demokrasi, laiklik, güzellik, Allah korkusu, Allah sevgisi, bütün dinlere saygı her yere hakim olacak, Türkiye de öncü olacak.

Bilgiyle insan vahşi olabilir. Mesela komünist, Stalinist, terörist olabiliyor. Ama sevgiyle böyle olmuyor, sevgiyle insan oluyor. Allah’tan korkuyor, Allah’ı seviyor, insanları seviyor. Bilgiyle sevgiyi birleştirdiğinde muhteşem bir şey ortaya çıkıyor.

Estetik, sanat, güzellik ve ihtişam Allah korkusu ve sevgisiyle oluşur. Allah'ı çok seven güzellik için çok özenli olur.

Mümin muttaki bir insanın Allah sevgisi, Allah korkusu yüzünde heyecan şeklinde kendini belli eder, görülür, hissedilir. Ama ruhu çökmüş, içi çökmüş, kafası çökmüş bir insanda bunu görmek mümkün değildir. Çünkü Allah’la bağını kopardığı için gafildir. Gafil olduğu için de heyecanı yok olmuştur.

Mümin cihat yani cehd etme şevkiyle heyecanlıdır. Bir insanın kalbinde eğer bir atalet varsa, gaflet varsa bitkin ve lakayt olur. İçine kapalıdır. Çünkü onu din ilgilendirmiyordur. Allah korkusu ilgilendirmiyordur. Allah sevgisi ilgilendirmiyordur. Onun yüzüne yansıyacak bir heyecanı olmaz.

Peygamberimiz (sav)’in bakışları çok keskindi. Niye? Çünkü kalbi sürekli Allah’la beraberdi. Allah’tan korkuyordu. Ama müşrikler bön bön bakıyorlardı. Çünkü onlar mide peşinde olan adamlar. Hayvan gibi, hayvanlardan da aşağılar. Tabii ki bakışlarında da hayvan görüntüsü oluyor.

Allah korkusu, Allah sevgisi anlamsız bir bakışı engeller. Allah korkusu olan bir insanın boş boş bakmasının hiçbir açıklaması olmaz. Allah’tan korkuyorsa mutlaka bakışları zeki ve keskin olur, dikkatli olur.

Darwinizm Allah’ı inkar eden deccaliyetin inancıdır. Allah’ı inkar felsefesidir.