Adnan Oktar A9 TV; 29 Mart 2014

İnsanın kendini eleştirmesi, nefsini temize çıkartmaması, Müslümanı veli karakterli yapar, üstün hale getirir. Kendini kınaması onu akıllı ve sağlıklı hale getirir. Kendini yüceltince hasta oluyor. Delirir. Kendini kınadığında, nefsini eleştirdiğinde yücelir, açılır, akıllı olur.

Halk kendisine diklenilmesini istemiyor. Kendisine saygı duyulmasını, şefkat duyulmasını, sevilmesini istiyor. Kim sevgi, şefkat gösterirse ondan yana olurlar. Kim bilmişlik yaparsa halk korkar ondan, tedirgin olur. Kim tepeden bakarsa ondan huzursuz olur.

Sadece “Ben Allah’ı seviyorum” demek yeterli değil, Allah korkusu çok önemlidir. Allah'tan korkmayan kibirli, gururlu oluyor. Allah korkusu olduğunda ise insanda mükemmel ahlak oluşuyor. Enaniyet olmuyor o insanda. Sevecen ve dürüst oluyor.

Kibir, enaniyet insanı deli gibi gösterir. Enaniyet yapan insanın aklı gider, çirkinleşir.

Allah hepimize, bütün milletimize hayır versin. Barış, kardeşlik, sükûnet, sühulet, ferahlık, inşirah versin, fitneden korusun, kardeşi kardeşe düşürmesin. Kardeşlerin arasını bulsun Rabbimiz, onlara dostluğun, kardeşliğin, sevginin ruhunu versin. Enaniyetten, tekebbürden, büyüklük hissinden, makam mevki hırsından Allah korusun.

Ahir zamanda bağnazlar ve yobazlar enaniyet yapacaklar, büyüklük taslayacaklar, azgınlaşacaklar, firavunlaşacaklar; bir kısmı. Ama Mehdi (as)’ın talebeleri alçakgönüllü ve sevecen olacaklar. Kime karşı? Bütün Müslümanlara karşı.

Ölümlü olan insanın büyüklük hissine girmesi çok şaşırtıcıdır.

Komünistlerin bir kısmı haşa kendini ilah gibi görür. Çok enaniyetlidirler. Onlarla birarada yaşamak zor ve sıkıcıdır.

“Enaniyet yok. Doğal halinle, tabii halinle, sevecenliğinle, tevazunla yaşayacaksın” diyor Cenab-ı Allah.“Haddinizi bileceksiniz” diyor Cenab-ı Allah. Zaten hiçiz, Allah var. Biz gölge varlıklarız. Elhamdülillah.

Millete tepeden bakmak çok büyük vicdansızlıktır.

Büyüklük hissi züppeliğe sebep oluyor, densizliğe sebep oluyor ve en fecisi kişi zavallı konuma düşecek şekilde akılsız oluyor. Mesela seri şekilde yalan söylüyor aptal aptal. En aptalın söylemeyeceği şekilde mantıksız konuşmalar yapıyor. Ruhunda müthiş bir anarşi oluyor, delice bir anarşi oluyor. Küfre çok yatkın oluyor.

Eğer biri bir enaniyet gösterisi yaparsa ona karşı çok yırtıcı oluyor insanlar. Onun için tevazu koruyucu bir zırhtır. Enaniyet de saldırganlığı artıran, belayı cezbeden bir hastalıktır.

Büyüklük hissinin makul görülecek bir yönü yoktur. İnsan uyumaya mahkum, bayağı perişan bir varlık, zor ayakta duruyor ve kısa sürede de ölüyor. Böyle bir varlığın büyüklük hem de akıl almaz bir büyüklük içinde olması mucizedir.

İnsana büyüklük hissi geldiğinde Allah dine yaklaşmasını engelliyor, aklını alıyor.

Zenginlikte hem enaniyet hem kibir hem büyüklenme oluşuyor insanların çoğunluğunda. Fakirlikte de tevazu, sevecenlik, Allah’a yakınlık, sıcaklık, az bir şeyde mutlu olma gelişiyor. Ancak cennette zenginliği kaldırabilecek ruhta oluyor insanlar.

En büyük sorunlardan bir tanesi, insanların birbirine güvenmemesi. Değer vermemeleri, kendilerini üstün görmeleri, gurur yapmaları, kibir yapmaları, kendinde büyüklüğü –haşa- ilahlık derecesine getirmeleri kendilerini mahvediyor ve çok ızdırap veriyor insanlara bu.

Gururu kırmamak çok hayatidir. Gururu kırılan bir insan deli gibi olur, enaniyeti kırılan bir insan deli gibi olur. Gururunu kırmamak, şefkat göstermek, tevazu içinde konuyu anlatmak, gerekiyor.

Gururu kırmamak çok hayatidir. Gururu kırılan bir insan deli gibi olur, enaniyeti kırılan bir insan deli gibi olur. Gururunu kırmamak, şefkat göstermek, tevazu içinde konuyu anlatmak, gerekiyor.

Enaniyeti olana tebliğ yapamazsın, bir şey yapamazsın. Önce enaniyetin gitmesi lazım. Allah’a kul olduğunu bilecek.

İnsanın enaniyet yapacak hali yok ki; sen kandan, etten, kemikten, sinirden oluşmuş bir varlıksın, doğal ihtiyaçların var, ne havalara giriyorsun? Ölüp gideceksin, nereye poz yapıyorsun? Ve çok kısa sürede bitiyor hayat. Her cenaze mezarın içinde alenen şişip patlıyor. Havaya girecek bir hali yok insanın, zavallı bir varlık.

Allah’ın herhangi zavallı bir kulusun. Ne havaya giriyorsun? Gittiğin mekan seni şereflendirmez. Gittiğin mekanda ne var? Beton var, demir var, taş var, tuğla var, ahşap var, asfalt var, bir de ağaçlar var. Bundan dolayı sen niye şeref kazanasın?

Allah ayette, “Vicdanları kabul ettiği halde zulüm ve büyüklenme dolayısıyla reddettiler” diyor. Vicdanına direniyor. Yoksa vicdanı ona doğru olanı emrediyor, “Yap” diyor, dinlemiyor. Onu eziyor. O yüzden yüzleri kararıyor. Yoksa insan vicdanıyla uğraşmadığında, vicdanının sesini dinlediğinde yüzü nur gibi olur.

Allah enaniyetlileri sevmez. Sevmeyince helak ediyor Cenab-ı Allah. O halde Müslüman mütevazi olacak.

Güzel olur, enaniyetli olur, hiçbir faydası olmaz. Güzellik bir fitnedir de aynı zamanda. Gençtir, güzeldir ama kibirden, büyüklük hissinden deliye döner. Çirkin zannedersin ama delice bir tutkusu vardır. O güzel dediğinin bin katı güzellik sunar sana.

Sen övündün mü, büyüklendin mi deli gibi görünürsün, bu itici durur ve sevilemezsin. Büyüklük yaptığında, böbürlendiğinde yine sevilemeyecek hale gelirsin. Sen niye böbürleniyorsun, niye övünüyorsun? Sevsin diye yapıyorsun değil mi? Ters etki yapar, sevgi gider.