Adnan Oktar A9 TV; 12 Ocak 2016

Münafıklar kendilerince Müslümanlara saygı duymaz ama küfürden insanlara akıl almaz saygı gösterirler, hürmet gösterirler.

Aile, evlenmek, çoluk çocuk sahibi olmak hep münafıkların dine tercih ettikleri hususlardır. Onun için dinle bu putları arasında kararsız kalırlar. Münafık, ailesini putlaştırır, çocuğunu putlaştırır. Onu İslam’a karşı bir koz olarak görür.

Tebliğ yaparken insanların hiç muhalefet etmediklerini düşünelim; her dediğimizi kabul ediyorlar, herkes bizi destekliyor, alkışlıyor; ahirete gittik, ne olacak? Sevap milyonda bir. Ama muhalefet varsa, sen cehd ediyorsan yani gayret ediyorsan sevabı milyonlarla toplarsın. Direnmeyi Allah mümine yağmur gibi sevap yağsın diye özel yaratır. Mümine rahmet olarak Allah tarafından sunulur.

Münafığın bir özelliği de Müslüman’ı rahatsız etmek istemesidir. Ne kadar zarar verebilirsem o kadar vereyim kafasında olur. Lafıyla, sözüyle rahatsız etmek ister, tedirgin etmek ister, pislik yapacağını ima eder. Küçük, ufacık bir zarar meydana getirmek bile onun için çok önemlidir. Halbuki kendince verdiği zarar Müslüman’a her seferinde sevap, ona da bela kazandırır.

Münafık Müslüman’ı her rahatsız ettiğinde cehennem onu biraz daha kendine doğru çeker. Ve dünyada da o belalar onu biraz daha sarmaya başlar.

Bir tümörün ilk hücresi Allah’tan emri alır. Sen münafıklık yapıyorsun ama hücreye ses, soluk dinletemiyorsun. O seni sarar. Allah belanı verir. Sen kendini bağımsız zannediyorsun. Zavallının tekisin.

Münafık sürekli pislik arar. Nasıl şeytan pislik yapmaktan bıkmazsa münafık da iblis ruhu taşıdığı için hep yeni yeni maceralara doğru yönelir.

Münafık sürekli Müslümanların aleyhine çalışır. 24 saat ne şeytanlık yapacağını ne pislik yapacağını düşünür. Ama imkânlar el vermediği için sıkışıp kalır.

Münafık şeytanın insan şeklidir. Sürekli haysiyetsizlik yapar. Bir pislikten çıkar başka pisliğe girer. Nefsi sürekli şeytani emirler verdiği için sakinleşemez.

Bağnazlık bir parça önü açıldığında çorap söküğü gibi gider. Çok çok tehlikelidir. Devletin bu konuda çok kararlı bir politika izleyerek modern devlet yapısı, modern sanat anlayışı, modern düşünce, mutlaka bunları yayması lazım. Yani İslam’ın modern anlamda yaşanması gerekiyor. Modern anlamda nasıl? Sahabe dönemi gibi.

Münafıklar Peygamber (sav) ve sahabilere, “Savaşmayı, mücadele etmeyi bilseydik sizinle gelirdik” diyorlar. Münafık kasten beceriksizlik yapar. Ayrıca Müslümanların da İslam adına faaliyet yapmasını istemez. Onları da durdurmaya çalışır.

Sen geçici dünyayı istersen Allah dünyayı senden sürekli kaçırır, dünya bu sefer başına bela olur. Halbuki fedakar insanlarla dünya güzel olur. Mesela Peygamberimiz (sav) fedakardı, diğergamdı. Sahabeler fedakardı, diğergamdı. Hiçbiri çıkarcı değildi. Çıkarcı insanların olduğu toplumlar çöküyor.

Şehadet güzel nimettir ama cehd de çok güzeldir. Yani yıllarca mesela 60 yıl, 70 yıl, 80 yıl ömrünü cihatla geçirmek çok güzel. Onun sevabı tarif edilecek gibi değil çünkü onda velayet mertebelerine çıkılıyor.

Mümin cihat yani cehd etme şevkiyle heyecanlıdır. Bir insanın kalbinde eğer bir atalet varsa, gaflet varsa bitkin ve lakayt olur. İçine kapalıdır. Çünkü onu din ilgilendirmiyordur. Allah korkusu ilgilendirmiyordur. Allah sevgisi ilgilendirmiyordur. Onun yüzüne yansıyacak bir heyecanı olmaz.

Robotların yaşadığı bir cennet, Allah’ın beğendiği bir ortam olmuyor, Allah robot istemiyor. Vefasını görmemiş, sabrını görmemiş, cesaretini görmemiş bir adamın insan olarak kendine o anlamda bir saygısı olmaz. Yani kendini değerli göremez, güzel göremez. Allah için fedakarlık yapmamış, cömertlik yapmamış, cihat yapmamış, yani sevgisini gösterecek hiçbir şey yapmamış.

Biz İslam’ın aydınlık yüzüyüz bütün dünya için. Müslümanlığı korkunç, içine kapalı, sevgisiz, kadınlara mesafeli, hayatı dehşete çevirmiş bir sistem olarak bilenler bizim yaşadığımız İslam’ı görünce sahabe İslam’ına olan hayranlıkları artıyor. Ve İslam’ın bir kurtuluş olduğunu da görüyorlar. Öbür türlü acı içindeydiler.

Mümine deli denmesi, onun imanının kamil olduğunu gösterir. Peygamberimiz (sav), “Bir mümine deli denmedikçe, imanı kamil olmaz” diyor. Hatta sahabiler için, İslam’a, Kuran’a sadakatlerinden, coşkularından dolayı deniyor ki, “Siz sahabileri görseydiniz, onlara deli derdiniz.” Malını mülkünü dağıtıyor, her şeyini dağıtıyor.

Peygamber (sav)’in yanında olmak çok önemli tabii. Sahabenin konforuna diyecek yok. İslam toplumunu insanlar pek bilmiyor. Müslümanların hepsi bir aile gibi oluyor. Kişinin mesela otuz odalı köşkü varsa Müslümanları dolduruyor içine. Yemek hepsine çıkıyor. Malını dağıtıyor. Ticaret beraber, ortak yapıyor hepsini. Görülmemiş bir sistem.

Münafık önemli görmediği kişileri hedef almaz. Onun seçtiği bir liste vardır. En başta peygamber, sonra sahabelerin ileri gelenleri. Bir veliyse, mesela o veli olan kişi ve veli olan kişiye en yakın olan kişiler, en güvendiği kişiler, onları doğrudan hedef alır münafık.

Askerin, ürkütücü, heybetli olması Peygamberimiz (sav)’in sünnetidir. Mesela bıyıklarını kısa kestirtmiyordu askerlere. Hatta el tırnakları da uzun oluyordu, çok yırtıcı ve ürkütücü görüntüleri vardı sahabilerin. Bıyıkları ta kulak diplerine kadar palabıyık. Gören bayağı titriyor, korkuyor. Askerimizin de öyle sarsıcı bir görüntüde olması iyi olur. PKK için özellikle, onların kabusu olmaları lazım.

En yüksek sevgiyi şehitlik olarak alıyor Allah. Allah’ın en beğendiği o. Ama tabii en makbul şehitlik şekli Allah yolunda cihat ederken yani fiili cihattayken. Çünkü alenen savaşa gidiyor, öldürülebileceğini biliyor, orada şehit oluyor. Allah yolunda korkmadan cihada gitmek; en makbul olan odur.

Hurafelerden dolayı İslam alemi şu an sürünüyor, mahvolmuş durumda. Bağnazlık ürkekliği de beraberinde getiriyor. Sahabe delikanlılığı, sahabe yiğitliği olmuyor o zaman.

Ayetlerde bahsedilen cihaddan kasıt mücadeledir. İlmi mücadele, çalışma, her türlü faaliyet. İnsanlar hep asıp kesme anlıyorlar. Cihad Allah yolunda gayretin adıdır.

Allah yolunda gayret eden tüm kardeşlerimizi Allah cennette en güzel şekilde ödüllendirsin inşaAllah.

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.