Adnan Oktar

Gelek dewletên Ewrûpa, pergala perwerdeyê ya bê xwedê maqûl dît, lê belê ev mirovên bi vî awayî gîhîştin bûn sedema gelek belayan.

Derbeya îlmî ya herî mezin a ku li cîhanê li komunîzmê were xistin, fêrkirina bersiva Darwînîzmê ya li dibistanan bo gencan e.

Ger li dibistanan bêjin “kal û bavên me qirêj bûn” ew gencan dê bikevin kêmasîya îmanê, û berê xwe bidin tundîyê. Divê ev yek mirov şaş neke.

Divê teqez hukûmeta me li dibistanan bi delîlên îlmî ve bi nîşandana fosîlan ve bersiva Darwînîzmê fêrî zarokan bike.

Di Îslama Quranê de hezkirin, aştî, hüner û xweşikî heye. Jin û zarok azad û serbixwe ne. Di Îslama Ortodoksê de jî her dema jiyanê tije êşkêşî e.

Dibe ku di sêrî de kêmaqiliya kufrê neyê femkirin, lê belê xerabiya nêrîn û axavtina wan derbarê wan de ramanekî ava dike.

Çawa ku ên înkar dikin Îslamê neçê dibînin, paşverû jî Îslama rasteqîn wisa neçê dibînin. Dixwazin geşî û şadiyê qedexe bikin

Pergala perwerdeyê ya Darwînperest û madeperest li dijî Xwedê derdikeve, li cîhê ku ve yek heye bereket û yom namîne.

Dema ku şikir dikin, bereket zêdetir dibe. Şikirkirin çi ye? Bicîhanîna Quranê, Tevekuliya Xwedê kirin û ji Xwedê razî bûn. Zilam ji Xwedê ne razî ye. Her gav gilî dike. Wisa bawer e ku Xwedê neheqî lê kiriye. Wê gavê bereket dibe? Bereket nabe.

Di jiyanê de sepandina Quranê hunerek e. Mirovê hişmend Quranê baş fem dike û bi awayekî li jiyana xwe dike. Wek mînak, dê dilnizmî çawa be? Xwemezinkirin dê çawa rabe? Dê hezkirin çawa were jîyîn?

Ew kesên ku Quranê bawer nakin, gorî rîvayetên nakok tev digerin, di heman demê de dujminê Pêxember in jî.

Bingeha sedema ku alema Îslamê evqas êşê dikêşe, dûrketina ji Quranê ye. Xwedê aramiyê nade wan kesên Quranê kêm dibînin.

Di Îtihadê Îslamê dehezkirin, dilovanî, dostanî, biratî qencî û bereket heye. Hembêzkirina hemû cîhanê, bo başiya hemû kesî xîretkirin heye.

Keştina destên dirêjî jinan dibin na, ya girîng astengkirina wan destên dirêj dibin e. Heta ku perwerdeya rast nedin gencan ev tundî bi dawî nabe.

Taybetiya jinên li bihuştê, hebûna wan a hezkirinê ye. Dema ku hezkirin û bengî tune be, ti wateya xweşikiyan namîne.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Ji bo ku genc gorî rihê Îslamî werin gîhandin, vegotineke gorî rasteqînîyên îmanê û mucîzeyên Quranê pêwîst e.

Rexnekirin mirovan aram dike, heqaret jî izdirabê dide. Bi taybetî ji mirov naxwaze ku heqaret li kesekî em jê hezdikin were kirin.

Bi paşverûyên hemû olan re, nêrîneke gelekî bedbin, bê kêf, û rewşeke ku eşq û kêfa mirovan diborîne heye.

Kujerên PKKyî jî beşdarî meşa li Parîsê bûne. Kujerên bi deh hezaran mirovan, wek şermezerkarê 12 kesan xûya dikin.

PKK ji bo ku li hember terorê ye ne beşdarî meşa Parîsê nabe, tenê bo propagandaya xwe bike li wir e.

Dê di 2015an de bûyerên zêdetir bibin, dê di 2016 û 2017an de jî gelek bûyerên mezin biqewimin,dê heta ku Hz. Mehdî û Hz. Îsa derkeve bibe.

Xwedê dide zanîn ku mirov zalim û nezan in. Heta xofa Xwedê tune be ne guncav e ku durûst bibin. Xofa Xwedê destpêka hezkirinê ye jî.

Îran li Sûrîyê bi piştgirîya rejîma Baasê ya komunîst ve gelekî eyb dike. Piştgirîya pergaleke ku artêşek pîsîkopat a kujer ava dike gelekî zulm e.

Fikrîyata rêxistinên terorê wek el Qaîdeyê û fikriyata Tayyip Xoce bi bingehî jev cüda ye. Ti kes şiltaxîyek wiha bawer nake.