Adnan Oktar

Bêyî hezkirin, dilovanî, dostanî, hevaltî û kubarî jiyankirin ne jiyan e. Pejirandina jiyanek wiha tiştekî erjeng e.

Ew kesê ku dibêje hezkirin ne pêwîst e, îmtîhanê jî nepêwîst dibîne. Wê demê jî jiyanek vik û vala dixwaze.

Oldariya hişmend û jidil girîng e. Pêwîst e ku hişmendiya oldariyek wiha bidin genkan. Di berovajî de kêşeyên civakî derdikevin.

Di nav kelepora nîvco de bi hişmendiya kevneşop ve birêvebirina rewşê ne şêwazek baş e. Divê oldariya durist û jidil were pêşxistin.

Dilketina kufrê û ji Xwedê bawernekirin Misilmanan perîşan dike. Dibêjin em ê çawa bikin, tu nakî Xwedê dike.

Wisa dizanin ku ger ol dijwar be, rûmettir dibe. Wisa hedizanin ku ger ol hêsan be nabe ol. Nexwe Xwedê dibêje Îslam hêsan e.

Xwedê Quran bo ku mirov tengasiyê bibîne danexistiye. Îslam ola hêsaniyê ye. ger olê wek dijwarî bibîne, bi exlaqê muşrîkan nêz dibe.

Yên paşverû hewil didin ku heşa Xwedê wek zulumkarekî nîşan bidin. Xwedê zulmê li bendeyên xwe nake.

Heynî Îslama Nûjen, ne pêkan e ku exlaqê Îslamê bibe desthilatê cîhanê. Xwedê zordariya paşverûtîyê nake desthilat.

Di Quranê de zordarî nî ne. Zordarî li kesên ku naxwazin bibin misilman, nimêj bikin an jî oldar bin nayê kirin. Wê hingê munafiq dibin.

Dema ku dibêjin Quran nayê femkirin, wê hingê deriyê xurafe û şirkê heta dawiyê vedikin. Quran aşkere, fembar û têra xwe ye.

Ger tu dikarî jinekî mîna hewandina kulîlkan bihewînî, evîndarê wê be. Jin ji kesê li hember xwe îman teqwa û exlaqê baş dixwaze.

Em ji bo oldariyê tî û birçî ne. Ol tê wateya xweşikiyê. Em bo dostanî, biratî, qencî û hezkirinê dijîn.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Îslam heq e, li ser pêyan dimîne lê belê pergalên zordariyê her gav winda dibin. “Tişta batil windabûyî ye” ev gotina Xwedê ye.

Dera ku ol lê serbest be, bereket tê wî welatî. Dema ku li Tirkiyê ol serbest be, dê nûr û bereket were Tirkiyê.

Li cîhê ku hezkirin tune be, têkçûn heye. Li cîhê ku hezkirin nebe, bêexlaqî heye.

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Ji ber tunebûna hezkirinê, hema hema li her welatî her kes dixwaze jev perçe bin. Em dixwazin bi hezkirin nêz bin û bi hev re xweş bijîn.

Ew mirovên ku kesekî wan jê hez bikin tune ne, xwedî nefret û hesûd dibin. Li ser rûyê mirovên hezkirinê dizanin nûr û xweşikî heye.

Bi heznekirinê ve him zirarê didin xwe him jî didin derdorê xwe. Kesek jî dernakeve ku nabêje hûn çima wiha dikin, hûn çawa wisa dijîn.